Εδώ και κάποιους μήνες αναρωτιέμαι αν αξίζει να ασχολούμαστε πλέον με τον Α.Ο. Κέρκυρα και τα δρώμενα της ομάδας μας ή θα έπρεπε να το “γυρίσουμε” και να γίνουμε απλοί φίλαθλοι, άγευστοι και άνοστοι. Χρόνια τώρα λέμε, λέμε, λέμε και χρόνια τώρα βρίσκουμε κλειστά αυτιά, κλειστές πόρτες και αδιαφορία.
Το ποδόσφαιρο έχει νόημα και ουσία για τον φιλαθλο όταν η ομάδα που υποστηρίζει είναι επέκταση της κοινωνικής του ζωής και είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την κοινωνία στην οποία ζεί. Η ομάδα πέραν από αθλητικό σωματείο, οφείλει να είναι φορέας της κοινωνικής ζωής του τόπου καταγωγής της. Ο Α.Ο. Κέρκυρα είναι η ομάδα της Κέρκυρας, δεν είναι μια ομάδα με έδρα την Κέρκυρα και οι οπαδοί-φίλαθλοί της είναι Κερκυραίοι και κανένας δεν μπορεί να έχει απαίτηση από εναν μη Κερκυραίο να γίνει οπαδός της.
Κάποιοι λοιπόν αντιμετωπίζουν τον ΑΟΚ σαν να είναι μια ομάδα με έδρα την Κέρκυρα και όχι σαν την μια και μοναδική ομάδα της Κέρκυρας. Και αυτοί είναι και μέσα και έξω από τα πράγματα της ομάδας. Αυτοί που είναι εκτός πραγμάτων, δε με απασχολούν, να πάνε να πνιγούν στο “λιμάνι” της καρδιάς τους (μπλιάχ). Οι άλλοι όμως, που υποτίθεται ότι κόπτονται για το συμφέρον της ομάδας, ε, όχι για αυτούς δεν υπάρχει έλεος.
Επι σειρά ετών οι 5-6 τελευταίες αγωνιστικές του πρωταθλήματος στο οποίο τυχαίνει να αγωνίζεται η ομάδα μας είναι κωμωδία με τραγική κατάληξη. Τι ανεβαίνουμε, τι πέφτουμε, τι χάνουμε την άνοδο το σενάριο είναι ίδιο. Τα καφενεία βγάζουν βρώμες για στημένα, οι φιλαθλοι (αφού πρώτα έχουν μείνει οι μισοί) τα βάζουν με όλους και με τους εαυτούς τους, οι παίκτες νάνι-νάνι και η διοίκηση διακριτικά απούσα. Από την άλλη οι γνωστοί παπαγάλοι του γένους Proedrus Glifokolaris θα βγούν να στρώσουν το κόκκινο χαλί για την έλευση του Μεσσία και την Ανάσταση Του, Βοήθειά μας.
Το αποτέλεσμα… Η ομάδα χάνει την αξιοπιστία της, μειώνεται στα μάτια του ίδιου της του κόσμου και τέλος χάνει τη δύναμή της. Πόσο ακόμα πρέπει να ρεζιλευτεί αυτό το σωματείο για να βάλουν μυαλό ορισμένοι?
Δεν με νοιάζει η άνοδος, το έχω ξαναγράψει. Δεν γκρινιάζω γιατί χάθηκε η άνοδος, αν είναι να έρθει θα έρθει, αν όχι του χρόνου, του παραχρόνου ή όποτε. Ατρόμητος και ΠΑΣ ήταν καλύτερες ομάδες, πως να το κάνουμε και η Καβάλα, παρασκήνιο ξεπαρασκήνιο ήρθε μέσα στο νησί και δεν της ρίξαμε τρία μπαλάκια στα αυτιά αλλά καθόμασταν και χαζεύαμε το μονότερμα που μας έπαιξαν. Μπάλα είναι, φυσιολογικά πράγματα είναι αυτά, αλλά για να κάνεις ομάδα θέλεις χρόνο και υπομονή. Και υπομονή σε αυτό το νησί αποδεδειγμένα δεν υπάρχει.
Η γκρίνια μου είναι για το μετά. Γιατί αντί να αποδεχθείς την ήττα σου και να τελειώσεις τη σαιζόν με το κεφάλι ψηλά γίνεσαι ρεντίκολο με Καστοριές, Διαγόρες και Καλαμαριές. Αφήνεις άλλες ομάδες να σε πιάνουν στο στόμα τους με τα χειρότερα λόγια και παίκτες που τίμησαν την Κερκυραϊκή φανέλα στο παρελθόν να μιλάνε για στημένους και πουλημένους. Και το χειρότερο… κάνεις τους ίδιους σου τους οπαδούς (που δεν σεβάστηκες τα λεφτάκια τους τότε με τα Παγούρια-Μαστούρια) να απομακρύνονται από την ομάδα της πόλης τους, τη μόνη ομάδα που μπορεί να τους προσφέρει γνήσια χαρά και όχι σε κονσέρβα.
Περισσότερα... »