Αλάτι η ομίχλη στα άσπρα λιβάδιαΌπως ένα κυπαρίσσι στα κοιμητήριαΜια καμπάνα που δεν πιστεύει αληθινάΣημαδεύει τα σύνορα γης και ουρανού.
Μα εσύ που πάς , εσύ που μένεις Κοιτάς το χιόνι αν θα είναι και αύριοΞανανθίζουν οι περασμένες χαρέςΜε τον ζεστό άνεμο ενός άλλου καλοκαιριού.
Και το φώς , θαρρώ πεθαίνειΣτην αμφίβολη σκιά του γίγνεσθαιΌπου η αυγή γίνεται νύχτα Και οι θόλοι μοιάζουν με κρανία κέρινα
Μα εσύ που πάς, εσύ που μένεις Και το χιόνι θα πεθάνει αύριοΗ αγάπη περνάει από κοντά σουΣτην εποχή των λευκακάνθων
Η Γή κουρασμένη κάτω από το χιόνιΚοιμάται στην σιωπή ενός βαθύ ύπνουΟ χειμώνας μαζεύει την κούραση Των χιλίων αιώνων μιας αρχαίας αυγής
Μα εσύ που είσαι, γιατί μένεις;Ένας άλλος χειμώνας θα γυρίσει αύριοΘα πέ άλλο χιόνι θα ξεκουράσει τα λιβάδια.Θα πέσει και άλλο χιόνι στα κοιμητήρια
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Il Trovatore" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
