Δεν χρειαζόταν ραντεβού. Μαζευόμαστε κάτω από ένα συγκεκριμένο δέντρο πιο πάνω από τα καφενεία του Πεντοφάναρου.
Ο Παναγιώτης ως συνήθως γκρίνιαζε με τα «κωλόπαιδα που θα μας κάψουν με τα βαρελότα». Εγώ είχα πάει παραπέρα και περίμενα υπομονετικά το «Χριστός Ανέστη» δίπλα σε μια άλλη παρέα.
Έρχεται ο Παναγιώτης και μου λέει ειρωνικά και σιγά στο αυτί - «Μπα; και λαμπάδα με κορδέλα!»
-«Κοίτα - του λέω- εγώ δεν ήρθα εδώ βραδιάτικα για θρησκευτικούς λόγους, περιμένω το «Χριστός Ανέστη» για να φιλήσω τη Νικολέτα.
-«Ποια είναι αυτή;» με ρωτάει με απορία.
-«Η διπλανή μου» απαντώ.
-«Καλά είσαι πολύ μαλάκας! Τι της βρήκες της ζάμπας;» μου λέει.
-«Γούστα είναι αυτά. Γειτόνισσα μου είναι… που θα βρω άλλη ευκαιρία; …στο σούπερ Μάρκετ;»
-«Καλά είσαι τρελός! Ήρθες στην Ανάσταση για να φιλήσεις τη Νικολέτα;»
-«Γιατί; Λίγο το έχεις;».
-«Αυτή, ρε, είναι σα στακοφίσι….. Θα μυρίζουνε τα χνώτα της από τη νηστεία …..Θα βρωμοκοπάει αρώματα και θα σε γιομίσει με αυτά τα λάδια που αλείβουνε το μούτρο τους.»
-«Τη δουλειά σου εσύ! …..Δεν σκοπεύω να δώ όλα τα φιλιά στο τέλος σαν τον Τορνατόρε στο «σινεμά ο Παράδεισος».
Τέτοια λέγαμε ώσπου ξαφνικά νάσου το «Χριστός Ανέστη» και μέσα στον πανικό, φιλάω την Νικολέτα που, εντωμεταξύ, κάτι είχε καταλάβει και χαμογελούσε πονηρά.
-«Μου δίνει άλλο ένα; - της λέω.
-«Του χρόνου» - μου απαντάει γελώντας.
Πήραμε το δρόμο με κατεύθυνση την χοληστερινούχα μεταμεσονύκτια μαγειρίτσα από εντόσθια θυσιασμένων προβάτων προς εξευμενισμό των θεών.
Ο Παναγιώτης γκρίνιαζε: «Ορίστε τη φίλησες και τι κατάλαβες; …Το χάλασες … Καλά δεν ήταν στο μυαλό σου;»
Μου λέγε και άλλα. Ξόρκιζε την «πραγματική πραγματικότητα», όπως του άρεσε να λέει, και διαφωνούσαμε.
Πέρασε καιρός και μια των ημερών , παραμονές του προηγούμενου Πάσχα, βρίσκω ένα mail με το παρακάτω βιντεάκι. Τόφτιαξε και μου το έστειλε. Το φύλαξα σε έναν φάκελο με τίτλο «Παναγιώτης Περιστέρης».
Το θυμήθηκα σήμερα και είπα να το μοιραστώ.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Il Trovatore" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
