Corfu Blogs » Faraona » Όλα τα μπλογκ του νομού Κέρκυρας με μια ματιά

Expand/Collapse

Faraona (69)

Κέρκυρα, 29.08.2010
07:27
Tα Αλατισμένα/3
» Faraona

Homefood

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 24.08.2010
21:13
Tα Αλατισμένα/2
» Faraona

HOMEFOOD

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 16.08.2010
07:51
Τα Αλατισμένα
» Faraona

HOMEFOOD

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 19.06.2010
01:18
Καλό καλοκαίρι.
» Faraona

Καλό καλοκαίρι και να είστε όλοι καλά.

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 12.06.2010
09:55
Άνθρωποι.
» Faraona

Οι άνθρωποι του περιβάλλοντός μας κατόρθωσαν με μια απίστευτα καλά ενορχηστρωμένη προσπάθεια, της οποίας η λεπτότητα υπερβαίνει και την πιο τολμηρή φαντασία, να μας πείσουν ότι αν γίνουμε ο εαυτός μας θα μας απορρίψει η κοινωνία, το σύμπαν και ο Θεός. Αυτός είναι ο λόγος που ενδιαφερόμαστε τόσο πολύ για την αποδοχή των άλλων και αισθανόμαστε ανεξήγητες ενοχές όταν ζούμε όπως θα θέλαμε εμείς. Και αυτός είναι ο λόγος που και εμείς με την σειρά μας κάνουμε ακριβώς τα ίδια στους συνανθρώπους μας και στα παιδιά μας. Μας έχουν δώσει με υποβολές και απειλές κάποιο πρότυπο ζωής και χαρακτήρα, το οποίο πρέπει να ακολουθήσουμε αν θέλουμε να γίνουμε αποδεκτοί και «σωστοί» άνθρωποι. Το σατανικό αυτό πρότυπο γίνεται μια θηλιά που στραγγαλίζει την πραγματική μας φύση, μέσω του πρέπει, του φόβου και της ενοχής. Όταν ο αληθινός εαυτός μας αισθανθεί και πιστέψει σε κάτι δικό του, κάτι από την καρδιά του, έρχεται ο «γονιός», ο «δάσκαλος» και ο «παπάς», για να του πούνε ότι κάνει κάτι κακό και ότι θα καεί στην κόλαση. Λειτουργεί το «τηλεκοντρόλ» του φόβου, της ενοχής και της απόρριψης από τους άλλους, που τελικά μας πείθει να απαρνηθούμε τον εαυτό μας, για να μας «αποδεχθεί» η κοινωνία. Χρειάζεται μεγάλο θάρρος και αυτεπίγνωση για να κατορθώσουμε να ξεδιαλύνουμε μέσα μας τι είναι δικό μας και τι όχι. Προκειμένου να σχηματίσουμε έστω και μια απλή γνώμη για κάτι, χωρίς καν να προβούμε σε εξωτερικές πράξεις, θα δώσουμε μάχη με τον εαυτό μας. Θα αφυπνιστούν μέσα μας ανασφάλειες, φόβοι, ενοχές, συνήθειες, προπαγάνδες, προσηλυτισμοί, επιστημονικές θεωρίες, «ηθικές» αξίες, αυτοδικαιώσεις κ.λ.π. που θα μας ωθήσουν να βολευτούμε με τα ήδη γνωστά. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν αποτελεσματικές τεχνικές προκειμένου να γίνουμε ο εαυτός μας. Πρέπει να συγκεντρώσουμε το απαραίτητο θάρρος και αυτεπίγνωση για να διακρίνουμε μέσα μας τις ξένες επήρειες, δηλαδή τις ξένες φωνές. Αν καταφέρουμε να δούμε το ξένο μέσα μας τότε θα μπορέσουμε να βρούμε το δικό μας, ασφαλώς μετά από πολλές περιπέτειες. Απαιτείται να πάρουμε γενναίες αποφάσεις για την ζωή μας και τα πιστεύω μας. Γινόμαστε ο εαυτός μας όταν ακούμε την φωνή της δικής μας λογικής, την φωνή της δικής μας καρδιάς, βάσει των δικών μας βιωμάτων και όχι των άλλων.Ποια στοιχεία θα μπορούσαν να μην είναι δικά μας; Προλήψεις, φοβίες, δεισιδαιμονίες, ήθη, έθιμα, συνήθειες, γνώμες, θρησκεία, πολιτική τοποθέτηση, ηθικές αξίες, κοινωνικά πρότυπα, διακρίσεις μεταξύ των ανθρώπων (ή και το αντίθετο – ισοπεδωτικές απόψεις), γνώμη για τον εαυτό μας, κατευθυνόμενη πίστη σε θεσμούς, οικογενειακό περιβάλλον, επιδράσεις από την παιδική μας ηλικία, πάσης φύσεως εξαρτήσεις και πάθη, πατριωτισμοί, μίση, φιλοδοξίες, διάφορες συμπάθειες και αντιπάθειες, εξάρτηση από την γνώμη των άλλων, έρωτες, αίσθηση μεγαλείου ή κατωτερότητας, «τι λέει ο κόσμος», «τι λέει η επιστήμη», «το είπε η τηλεόραση», θεωρίες, ανασφάλειες, ενοχές και ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Δεν σημαίνει ότι τα προαναφερθέντα στοιχεία και πολλά άλλα που δεν θυμηθήκαμε, είναι εξ΄ ορισμού ξένα προς την πραγματική μας φύση. Κάλλιστα η γνώμη μας θα μπορούσε να συμπίπτει ενίοτε με την τηλεόραση, ή να αποδεχθούμε συνειδητά κάποιο έθιμο επειδή συμφωνούμε σε βαθύτερο επίπεδο μαζί του. Ίσως να μην συμφωνεί κάποιος άλλος, αλλά σημασία έχει αν το δεχόμαστε εμείς, διότι ο εαυτός μας γινόμαστε με την δική μας γνώμη και όχι με τη γνώμη του άλλου. Το θέμα δεν είναι αν όλα αυτά περιέχουν την αλήθεια, ή αν είναι σωστά. Το σωστό και το αληθινό δεν έχει να κάνει σε πρώτη φάση με την εκδήλωση του αληθινού μας εαυτού. Αυτό που έχει σημασία είναι αν αυτά που έχουμε μέσα μας είναι ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΕΠΙΛΟΓΗ, ΑΔΙΑΦΟΡΟ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΑ Ή ΛΑΘΟΣ. Ποιος εξ΄ άλλου θα το κρίνει αυτό; Αν κάτι είναι λάθος θα είναι δικό μας λάθος και όχι μια ξένη αλήθεια. Το κριτήριο του να είμαστε ο εαυτός μας είναι η ερώτηση: ΔΙΚΟ ΜΟΥ Ή ΞΕΝΟ; Η ερώτηση: ΣΩΣΤΟ Ή ΛΑΘΟΣ έρχεται μετά. Είναι αποτέλεσμα συνολικής ωρίμανσης του χαρακτήρα μας και η απάντηση σε αυτήν μπορεί να είναι μόνο σχετική. Ποτέ απόλυτη. Η απόλυτη αλήθεια είναι για τον Θεό και για αυτούς που νομίζουν ότι είναι θεοί, επειδή διάβασαν πέντε βιβλία.Σε γενικές γραμμές μπορούμε να πούμε ότι η εργασία του να γίνουμε ο εαυτός μας μπορεί να γίνει μόνο από εμάς τους ίδιους. Κανείς άλλος δεν μπορεί να την κάνει για λογαριασμό μας. Πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, παρόλο που γνωρίζουμε ότι συχνά σφάλουμε, να μην ντρεπόμαστε για τον εαυτό μας, παρόλο που έχουμε ατέλειες, να μην είμαστε περήφανοι για τον εαυτό μας αν και έχουμε προτερήματα. Χρειάζεται μια ουδέτερη αντικειμενική αντιμετώπιση, χωρίς να εξαρτώμαστε από την γνώμη των άλλων. Για να βρούμε τον δικό μας δρόμο χρειάζεται θάρρος και επαφή με τον εαυτό μας. Να μας μιλήσει ο εαυτός μας και να μας πει τι πραγματικά θέλει αυτός, όχι οι άλλοι. Να μην ντραπούμε, ή φοβηθούμε γι αυτό που θα μας πει και ας αφήσουμε τους άλλους στην ησυχία τους.Υπάρχει όμως και ένας μεγάλος κίνδυνος στην εργασία αυτής της εξατομίκευσης. Αυτός είναι ο εγωισμός. Ένα είδος ναρκισσιστικής αντιμετώπισης του εαυτού μας, που συνεχώς θα μας ωθεί να συγκρουόμαστε με το περιβάλλον μας και να αισθανόμαστε ανώτεροι από τους ανθρώπους της μάζας. Για να αποφύγουμε την παγίδα αυτή θα πρέπει να μην εγκαταλείψουμε την συμμετοχή μας στην μάζα, από την οποία προσπαθούμε να αναδυθούμε. Ακούγεται αντιφατικό, όμως συμμετοχή μας σε όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες θα μας δημιουργήσει την σωστή αίσθηση. Το γεγονός ότι πλέον δεν επηρεαζόμαστε από τα υπάρχοντα μηχανικά ρεύματα στον κόσμο δεν σημαίνει ότι είμαστε ανώτεροι από τους άλλους, ή ότι πρέπει να απομονωθούμε γινόμενοι αντιδραστικοί επαναστάτες. Εξ΄ άλλου όλοι οι αντιδραστικοί τελικά προβαίνουν σε θλιβερές συνθηκολογήσεις, διότι η αντιδραστικότητά τους δεν ήταν κάτι το γνήσιο, αλλά απλώς ένας εγωισμός και μια ευθυνοφοβία. Οι ευθύνες λοιπόν, η οικογένεια, η εργασία, οι φιλίες, η ανιδιοτελής προσφορά, το καλώς εννοούμενο καθήκον, είναι το αντίβαρο στον εγγενή κίνδυνο της εγωπάθειας που συνοδεύει την πορεία προς την εξατομίκευση.Πρέπει λοιπόν να ξεκόψουμε από την μάζα. Ο αποχωρισμός μας αυτός μπορεί όμως αντί να μας οδηγήσει στο να γίνουμε ο εαυτός μας, να μας μετατρέψει σε υπερόπτες. Όπως είπαμε η συμμετοχή μας με ταπεινότητα και ανιδιοτέλεια στην ζωή, θα μας προφυλάξει από αυτόν τον κίνδυνο. Πάντοτε όμως πρέπει να έχουμε τον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό αυτοπαρατήρησης για να εντοπίζουμε μέσα μας έγκαιρα τις λεπτές αποχρώσεις του εγωισμού. Ας μην ξεχνούμε ότι η μετακίνησή μας σε μια ανώτερη κατάσταση δεν σημαίνει απόρριψη των κατωτέρων καταστάσεων αλλά ενσωμάτωσή τους κάτω από το πρίσμα μιας ευρύτερης προοπτικής. Π.χ. όταν κάποιος πατριώτης διευρύνει το ενδιαφέρον του σε όλο τον πλανήτη, δεν σημαίνει ότι απορρίπτει την πατρίδα του και γίνεται εχθρός της, αλλά ότι την θεωρεί μέρος του πλανήτη και την αγαπάει όπως πρώτα. Αυτό που αλλάξει είναι ότι παύει να την αντιμετωπίζει σαν το κέντρο του κόσμου δημιουργώντας συνεχώς γελοίες διαμάχες με τις πατρίδες των άλλων ανθρώπων. Επίσης κάποιος που αναπτύσσεται πνευματικά και διευρύνει την συνειδητότητά του δεν απορρίπτει το σώμα του και τις ανάγκες του, απλώς δεν θεωρεί την υλική του ζωή ως το άπαν της ύπαρξης. Συνεχίζει όμως να φροντίζει το σώμα του, να το αγαπάει και να ικανοποιεί τις υπάρχουσες ανάγκες του. Μέσα όμως στην εσωτερική και εξωτερική του ζωή έχει προστεθεί και ο παράγων «Πνεύμα», όχι σαν ιδέα αλλά σαν βίωμα, ο οποίος περιλαμβάνει και αποδέχεται χωρίς ενοχές όλες τις άλλες παραμέτρους της ύπαρξής μας και τις εναρμονίζει μεταξύ τους.Η κατάσταση αυτή θυμίζει μια οικογένεια με ένα παιδί στην οποία γεννιέται και ένα δεύτερο. Αυτό δεν σημαίνει απόρριψη του πρώτου. Απλώς το πρώτο παιδί παύει να είναι το κέντρο του κόσμου, πράγμα που είναι μεγάλο όφελος και για το ίδιο και για την οικογένεια. Άρα λοιπόν γινόμενοι ο εαυτός μας «απογαλακτιζόμαστε» και ελευθερωνόμαστε από την «μάζα», ταυτόχρονα όμως γινόμαστε πάλι ένα ταπεινό μέλος της «μάζας» δημιουργώντας μια πιο ελεύθερη και πιο υγιή σχέση συμμετοχής στο περιβάλλον.

*Το κείμενο είναι απόσπασμα από την σελίδα [www.innerwork.gr]

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 06.06.2010
15:33
O έρωτας,ο βάτραχος και μία πέτρα.
» Faraona

O έρωτας,ο βάτραχος και μία πέτρα.Ο φίλος είναι απ τα παλιά. Χανόμαστε και ξαναβρισκόμαστε εδώ και χρόνια μεταξύ Αθήνας –Θεσσαλονίκης –Κέρκυρας. Μεταξύ πολλών γεννήσεων και θανάτων, σχέσεων και χωρισμών, καταστροφών και θαυμάτων. Γεννημένοι κι οι δυό την ιδια χρονιά...

η συνέχεια στο:Homefood

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 28.05.2010
22:22
Kάποτε βρέθηκα στην αγορά του  Αλ Χαλίλι.
» Faraona

Kάποτε βρέθηκα στην αγορά του  Αλ Χαλίλι.
Στην  βιτρίνα μιας αντικερί είδα δυό βραχιόλια εκπληκτικά....
-διαβάστε περισσότερα -εδω: Homefood

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 24.05.2010
10:35
Επικοινωνία
» Faraona

Είμαι ΕΔΩ
κι ΕΔΩ

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 02.05.2010

20:08

Εργασία και χαρά.

» Faraona

Κέρκυρα, 30.04.2010
13:56
Ενα μήνυμα που έλαβα
» Faraona

Το παράδοξο της εποχής μας μέσα στην ιστορία είναι ότι έχουμε
ψηλότερα κτήρια, αλλά κοντύτερο ψυχισμό.
Φαρδύτερες λεωφόρους, αλλά στενότερες οπτικές γωνίες.
Σπαταλούμε περισσότερο, αλλά έχουμε λιγότερα.
Αγοράζουμε περισσότερα, αλλά απολαμβάνουμε λιγότερο.
Έχουμε μεγαλύτερα σπίτια και μικρότερες οικογένειες.
Περισσότερες ανέσεις, αλλά λιγότερο χρόνο.
Έχουμε περισσότερα πτυχία, αλλά λιγότερη αντίληψη.
Περισσότερη γνώση, αλλά λιγότερη κρίση.
Περισσότερους ειδήμονες, αλλά λιγότερες λύσεις.
Περισσότερα φάρμακα, αλλά λιγότερο καλή φυσική κατάσταση.
Έχουμε πολλαπλασιάσει τα αποκτήματά μας, αλλά έχουμε μειώσει τις αξίες μας
Μιλάμε πολύ, αγαπάμε σπανιότατα και μισούμε συχνότατα.
Έχουμε μάθει πώς να 'κερδίζουμε το ψωμί μας' αλλά όχι πώς να κερδίζουμε τη ζωή
Προσθέσαμε χρόνια στη ζωή, αλλά όχι ζωή στα χρόνια μας.
Ταξιδεύουμε στο φεγγάρι, αλλά δυσκολευόμαστε να διασχίσουμε τον δρόμο, ώστε να συναντήσουμε ένα νέο γείτονα.
Κατακτήσαμε το κενό του διαστήματος, αλλά όχι το εσωτερικό μας κενό.
Καθαρίσαμε τον αέρα, αλλά βρωμίσαμε την ψυχή μας.
Διασπάσαμε το άτομο, αλλά όχι την εμπάθεια και την προκατάληψή μας.

Έχουμε υψηλότερα εισοδήματα, αλλά χαμηλότερη ηθική.
Γίναμε πολλοί σε ποσότητα, αλλά λίγοι σε ποιότητα.
Αυτή είναι η εποχή των ψηλών ανθρώπων, αλλά των μικρών χαρακτήρων.
Του γρήγορου κέρδους, αλλά των ρηχών σχέσεων.

Αυτή είναι η εποχή του κόσμου της ειρήνης, αλλά των εσωτερικών συγκρούσεων
Περισσότερης άνεσης, αλλά λιγότερης διασκέδασης...
Περισσότερων ειδών διατροφής, αλλά λιγότερης θρεπτικότητας.

Αυτή είναι η εποχή των δύο εισοδημάτων (και των δύο συζύγων), αλλά περισσότερων διαζυγίων.
Των εντυπωσιακότερων κατοικιών, αλλά διαλυμένων σπιτιών.
Είναι η εποχή που υπάρχουν πολλά στις βιτρίνες και λιγότερα αποθέματα.
Ειναι η εποχή που έχουμε πολιτισμό αλλά είμαστε απολίτιστοι.

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 28.04.2010
10:07
Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω.....
» Faraona

Ωδή στους δαίμονες του πένθους Ενοδία και Μαρδάριε, θεά και άγιε αντιστοίχως
στην πορφυρή κόλαση όπου δέχεστε τους άψυχους
δεχτείτε την παράκλησή μου: το έτος 2033,
όταν θα γνωρίζουν την ηδονή οι γεννηθέντες
το 2017,και θα βρίσκομαι στην ηλικία Του,
ρίξτε μου φάσκελο και φάπα και φούσκο και ό,τι
εύκαιρο,αν ξεκινήσω απολογίες γιά την ένοχη
ζωή μου, κι αν αρχινήσω να ξαμολάω τα ρεζιλίκια του
-αυτούνου που μαθαίνοντας πως η Νάσα
έστειλε μουσική του Βανζελίς στον πλανήτη Άρη
ζήτησε αμέσως από την ηγεσία έναν πλανήτη
δικό του, να τυλιχτεί στις συνθέσεις του
και τώρα μπλέκει την τουρκιά και τους γειτόνους
με το βολικό ζοριλίκι των αμερικάνων
(πάντα οι σύγκλητοι μας βόλευαν ως πόπολο
ως συγκολλητική ουσία της ρέμπελης καρδιάς μας
αρκεί η τσέπη μας να παρέμενε συμμαχική)
προσθέτοντας ένα τριμμένο ρητορικό σχήμα
τριμμένο ήδη πρίν τον Θουκυδίδη" εύχομαι
να λαθεύω" και εννοώντας "άν λαθεύω, σχωρνάτε
με, όπως τον Πάκο Ραμπάν, επίσης διάσημο,
που πίστευε σε Αρμαγεδδώνα προ δεκαετίας
αλλα τις πλαστικούρες πάνω των μοντέλων
την κορμάρα, ακόμη τις νοσταλγούμε, διότι
καμία δεν τις φόρεσε". Ενοδία τραγική
και Μαρδάριε αρειμάνιε, δώστε μου καλά στερνά
βουβά και ασβολωμένα να τρέχω το εγγονάκι μου
σε μπαχτσεδάκι με ντομάτες στην πίσω αυλή
όπως ο Μάρλον Μπράντο ως Κορλεόνε στον Νονό.
Κάλλιο θεατρίνος και στα ραδίκια ανάποδα
παρά κειμενογράφος του Λαζόπουλου,ηγέτης
σε στρατό ρεμπεσκέδων και στοχαστικών αρχι-
ψευταράδων. Κι άν καποιος με ρωτήσει( που απο-
κλείεται χωρίς να τον τσιγκλίσω με υστερίες
πως με ξέχασαν ενώ ήμανε προφήτης)
δώστε μου βούβα και σιγή, χαρίστε μου ταμπλά
και κόλλημα σιαγόνων από συμπτώματα λύσσας
προκειμένου να μη συμβάλω στην κατασκευή
ακόμη μιάς σειράς ρομποτικής, άχαρα σκεύη
που δεν καταλαβαίνουνε τον πλουτοκράτη
μέσα τους, τον απένταρο, τον κουρελή,
αυτόν που τα έπλασε όλα και κοιμάται.

Πάνος Θεοδωρίδης

Λιώσε τα ματάκια σου εσυ Θεοδωρίδη και κάψε την ψυχούλα σου μπας και σηκωθούν οι αποθαμένοι ...ενας και καμιά εκατοστή άλλοι, εκατόν ενας είστε όλοι κι όλοι...των υπολοίπων η έννοια είναι η καρακοσμάρα τους ,οι δουλάρες τους,τα health studios, οι Τζούλιες και οι πανηγύρεις των καναλιών και των κολοφυλλάδων που ζέχνουν σ αυτόν τον τόπο.

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 25.04.2010
20:12
Καμμιά φορά οι δρόμοι του μυαλού μου ...
» Faraona

Καμμιά φορά οι δρόμοι του μυαλού μου με οδηγούν σε παλιά μονοπάτια...και οσο κι αν δεν το θέλω, βρίσκοντας εκεί μέρη του εαυτού μου που ξοδεύτηκαν με αλόγιστη σπατάλη για το τίποτα ...αισθάνομαι άσχημα.Αναρωτιέμαι μετά γιατί....γιατί όλο αυτό το ξόδεμα ,γιατί όλη αυτή η άλογη προσέγγιση σε ανθρώπους και δεν έχω άλλη απάντηση πια παρά μόνο την ανεπάρκειά μου ...έστω την τότε ...έστω για αυτό το τίποτα.Ισως να κάνω και λάθος.Κι αυτή η τελευταία μου σκέψη είναι άραγε ελπίδα?Η μήπως παρηγοριά η και εγωισμός?Μήπως και μετά απο τόσα τίποτα ... συνεχίζω να είμαι ανεπαρκής στο να αντιληφθώ οτι ο αυθορμητισμός και το συναισθηματικό ξόδεμα πρέπει νάχουν συγκεκριμένους «υποδοχείς»?Και πόσο ακόμη θα παλεύει η λογική και το συναίσθημα μέσα μου?Για πόσο?

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 22.04.2010
17:46
Γενέθλια.
» Faraona

Ευχαριστώ απο καρδιάς όλες τις φίλες και τούς φίλους που με τιμούν με τις ευχές τους απο το Facebook για τα γενέθλιά μου.

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 20.04.2010

18:35

Το μπλογκ «Φαραώνα χειροποίητα κοσμήματα και αξεσουάρ» στηρίζει το Λαογραφικό Εθνολογικό Μουσείο στην προσπάθειά του να αναδείξει την ποιοτική σχέση του ανθρώπου με τα αντικείμενα και την ουσιαστική παράδοση του τόπου.Σε μιά εποχή που οι προσπάθειες πολλών εκατοντάδων ανθρώπων που υπηρέτησαν τον πολιτισμό και την παράδοσή μας κινδυνεύουν οσο ποτέ απο την φτηνή εμπορικότητα και την αγοραία «γκλαμουριά»,απο την φτηνιάρικη μαζικότητα και το νεοελληνικό κίτς με σκοπό μόνον το χρήμα και με τέλεια αδιαφορία προς τον μόχθο της παραδοσιακής χειροτεχνίας, το Λαογραφικό Εθνολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης και οι ανθρωποι που το πλαισιώνουν ,με αυθεντικά υλικά και σεβασμό προς το περιβάλλον, κάνουν μιά προσπάθεια για τον πολιτισμό κι ανοίγουν την πόρτα του Μουσείου στο πλατύ κοινό της πόλης μας, συνεχίζοντας μια παράδοση πολλών χρόνων.Ανοιξιάτικο παζάρι χειροτεχνών.

Έναρξη:	Παρασκευή, 14 Μαΐου 2010 στις 10:00 π.μ.
Λήξη:	Τετάρτη, 19 Μαΐου 2010 στις 10:00 μ.μ.
Τοποθεσία:	ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΚΑΙ ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΘΡΑΚΗΣ
Οδός:	ΒΑΣ.ΟΛΓΑΣ 68

Περισσότερα... »

06:52
ΠΡΟΣΟΧΗ για όλους που θέλουν να ταξιδέψουν. Πως επηρρεάζει η τέφρα τα αεροπλάνα.
» Faraona

Άμεσο κίνδυνο για την πτητική ικανότητα του αεροσκάφους προκαλεί η ηφαιστειακή τέφρα στα αεροσκάφη, όπως εξηγεί ο Κυβερνήτης Ο.Α. και Πρόεδρος της Ένωσης Χειριστών Πολιτικής Αεροπορίας Γρηγόρης Κωνσταντέλλος.
Ποιες είναι οι επιπτώσεις της τέφρας στα αεροσκάφη;

Η ηφαιστειακή σκόνη είναι σαν την άμμο της ερήμου. Η μόνη διαφορά είναι ότι οι κόκκοι της τέφρας είναι 100 έως 200 φορές μικρότεροι Η τέφρα αυτή είναι ουσιαστικά μικρά κομμάτια πετρωμάτων τα οποία έχουν κρυσταλοποιηθεί. Αυτά τα μικροσκοπικά κομμάτια λιώνουν από τις υψηλές θερμοκρασίες του κινητήρα (που κυμαίνεται από 700 - 1000 βαθμούς Κελσίου). Με την τήξη τους ουσιαστικά μετατρέπονται σε γυαλί. Αυτό κολλάει στο εσωτερικό του κινητήρα και μπορεί να προκαλέσει μια σειρά προβλημάτων: από προσωρινή διακοπή μέχρι και πρόκληση φωτιάς. Και αυτό συμβαίνει συγχρόνως σε όλες τις μηχανές του αεροπλάνου.
Οπότε υπάρχει άμεσος κίνδυνος
Ο κίνδυνος είναι να μείνει το αεροπλάνο με μέρος της ισχύος του και όχι με το σύνολό της, ή να χάσει όλη την ισχύ του.

Τίθεται θέμα ορατότητας;
Όχι, τα αεροπλάνα μπορεί να περάνε με ορατότητας έως και 50 μέτρων.
Πότε εκτιμάτε ότι θα πάψει να είναι απειλητική η αιώρηση του νέφους στην ατμόσφαιρα;
Μόνο η μητέρα φύση, η οποία ελέγχει και το ηφαίστειο και τον καιρό, μπορεί να δώσει μια εκτίμηση. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι όταν εξερράγη πριν από 140 χρόνια, η δραστηριότητά του ηφαιστείου είχε διαρκέσει 5 μήνες.

Υπάρχει κάτι που φοβίζει τους πιλότους; Ποιες είναι οι οδηγίες σε αυτές τις περιπτώσεις;
Όχι δεν υπάρχει κάτι που να μας φοβίζει. Οι κατασκευαστές δίνουν οδηγίες που λένε ότι πρέπει να αποφεύγουμε τέτοιου είδους περιοχές και αυτό κάνουμε. Αν δεν το αποφύγεις, έχουν δοθεί οδηγίες για το ποιες ενέργειες πρέπει να κάνουμε αν κάτι δεν πάει καλά. Εκπαιδευόμαστε για τέτοιες καταστάσεις, αλλά κανείς δεν θέλει να τις ζήσει.
Έχει γραφεί ότι ήδη γίνονται δοκιμαστικές πτήσεις για να εξετασθεί η ασφάλεια των πτήσεων;
Αυτά είναι παρακινδυνευμένα. Ο κατασκευαστής, ο οποίος είναι αυτός που γνωρίζει καλά το αεροσκάφος λέει ότι δεν πρέπει αυτό να πετάει πάνω από περιοχή ηφαιστειακής στάχτης. Δε λέει ότι όπου υπάρχει αραιή πετάμε και όπου πυκνή δεν πετάμε. Γιατί κανείς δεν μπορεί να την μετρήσει αυτή τη διαδικασία. Ούτε το αεροσκάφος έχει όργανα τέτοιων μετρήσεων.

Υπάρχουν πιέσεις από εταιρείες για να επισπευθεί η άρση του αποκλεισμού;
Ισως διότι για τις εταιρίες, οι ακυρώσεις είναι χαμένα λεφτά. Θα συμβούλευα να σταματήσουν να πειραματίζονται με τα θέματα ασφαλείας και όχι να μετατρέψουν την ασφαλή εκτέλεση των πτήσεων σε πολεμικές αποστολές. Αν γίνει μια πειραματική πτήση και στην αρχή είναι καθαρή η ατμόσφαιρα, τι θα γίνει έπειτα από 5 λεπτά αν πέσει σε ένα σύννεφο με μεγάλη πυκνότητα. Είναι θέμα τζόγου!

Συνέντευξη: Ειρήνη Μιχαλούδη

Ethnos

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 16.04.2010
07:18
2010 West African Women & Water ...
» Faraona

2010 West African Women & Water Training Program from Unseen Pictures on Vimeo.

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 11.04.2010
07:34
Ανάβαση στην αρχή του μέλλοντος χρόνου.
» Faraona

Εδώ...έδεσα το υφάδι μου το χειμώνα του 2007.
Τό δεσα με μιά ευχή ...
και το ένωσα με πολλές δικές σας που ήρθαν με τον καιρό κι ακούμπησαν πάνω του χρώμα,μυρωδιά,αφή,γεύση.
Αισθήση
Συναίσθημα.
Αίσθημα.
Σκέψη.
Αγωνία.
Φόβο.
Παράπονο.
Δεσίμο
Κόμπο -κόμπο ,κλωστή στην κλωστή,ανάσα στην ανάσα ,μέτρημα στο μέτρημα....ζωή,καθημερινότητα,όνειρο ....όλα πλεγμένα εδώ....σ αυτή την μικρή θηλίτσα ευχής που εδεσα σε μιά κουκίδα της καρδιάς μου.
Το υφάδι αναδιπλώθηκε....μεγάλωσε....απόκτησε σχήμα,απόχρωση....διάσταση.
Με εσάς κι εμένα να του δίνουμε οντότητα και λόγο ύπαρξης.
Κι ήρθε η ώρα ,το νοιώθω,να μπεί εκεί που ανήκουν όλα όσα φτιάχνουν οι άνθρωποι.
Στη μνήμη και στη λήθη.
Εδώ μέσα δεν είχα ποτέ την αίσθηση οτι είμαι μόνη.Εάν θα το ένοιωθα έστω και για μιά στιγμή θα σας αποχαιρετούσα απλά ,ξαφνικά και ανέμελα γιατί πιστεύω οτι το τέλος το δίνουμε μόνον οταν μας αφορά κάτι εξ ολοκλήρου.
Είμασταν όλοι μαζί .
Με τον δικό του τρόπο ο καθένας.
Χωρίς εσάς το «ΥΦΑΔΙ» θάταν ο καθρέφτης μου και τίποτε παραπάνω....
Κι όπως το φτιάξαμε και το ζήσαμε συλλογικά κι ανθρώπινα δένοντας ο ένας πάνω στον άλλο τα νήματα της καθημερινότητας μας ....
έτσι ήρεμα κι απλά δένοντας και πάλι μιά δική μου θηλίτσα,
αρχίζει μιά νέα εποχή, μιά ανάβαση στο μέλλον.
Που θα φέρει αρμονικά το Υφάδι εκεί που ανήκει.
Στη μνήμη και μετά στη λήθη όλων μας.

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 07.04.2010
08:35
Γεώργιος Α. Βλάχος "ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ" (ΕΜΠΡΟΣ 31.12.1928)
» Faraona

"...Σημασίαν δεν έχει δι' ένα τόπον το ότι έλαχεν εις αυτόν κακός κυβερνήτης ή το οτι κυβερνήτης περί ού τόσος εγένετο θόρυβος, παρουσιάσθη και του θορύβου και των πιστών του κατώτερος.
Σημασίαν έχει το οτι τα γενόμενα μένουν απαρατήρητα, οτι ουδείς διαμαρτύρεται, οτι ουδεμία διαμαρτυρία ευρίσκει ακροατάς, οτι η σαπρία της ρίζης κατέπνιξε και τον κορμόν και τα φύλλα, οτι ο οργανισμός της Ελλάδος δεν έχει κάν πυρετόν, δεν παρουσιάζει αντίδρασιν, δεν οργίζεται, δεν προσέχει, δεν ενδιαφέρεται.
Οι πολίται έγιναν στόμαχοι, έντερα αι καρδίαι, τα χείλη σιωπούν, τα στόματα τρώγουν, η σκέψις ταπεινή και πεζή περιφέρεται με το βλέμμα λοξόν γύρω εις τον στενόν κύκλον των μικρών συμφερόντων..."
πηγή: weaver

Μα τί στο καλό?
Απο τότε ο Ελληνικός λαός μόνο copy paste έμαθε?

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 29.03.2010
11:10
Καλό Πάσχα-Ηappy Easter
» Faraona

Καλό Πάσχα σε όλες και σε όλους.

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 27.03.2010
02:04
ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΙΜΟΥΛΗΣ, αποσεισάμενος και διαρρήξας, μονολογεί:
» Faraona

Ήρθε η στιγμή να βρεις, να δεις, να πεις
με ποιους θα ζεις και ποιους θα εγκαταλείψεις...

ήρθε η στιγμή...
να δοθεί ένα τέλος
στη μεγάλη περίοδο του “σ’ όλα μέσα είμαστε”...
να δοθεί ένα τέλος
στη διαρκή ανεκδοτολογική αντιμετώπιση των πάντων...
να δοθεί ένα τέλος
στο φόβο μήπως και γίνεις γραφικός...
να δοθεί ένα τέλος
στα αστειάκια...
να δοθεί ένα τέλος
στις προσωπικές μας καριέρες...
να δοθεί ένα τέλος
στη διαβρωτική ηδονιστική φιλοσοφία σ’ αυτή τη χώρα...
να δοθεί ένα τέλος
στην αδιαφορία και στον ωχαδερφισμό...
να δοθεί ένα τέλος
στον κοινωνικό μας ναρκισσισμό...
να δοθεί ένα τέλος
σ’ αυτήν την εσωστρέφεια...
να δοθεί ένα τέλος
σ’ αυτόν τον σιχαμένο εγωισμό...
να δοθεί ένα τέλος
στην αμηχανία...

ΠΡΕΠΕΙ να δοθεί ένα τέλος
στη κατασκευασμένη επιθυμία να διασκεδάζεις παρά να ζεις σαν άνθρωπος...
να δοθεί ένα τέλος
στο να νομίζεις πως σκέφτεσαι...
να δοθεί ένα τέλος
στο ότι η σκέψη είναι μία απλή πληροφορία...
η οποία μάλιστα δε σε αφορά και πολύ...

...και το τέλος πρέπει να... αρχίσει
   από το πού πληροφορείσαι...

τέλος στον “μηχανισμό της προπαγάνδας” λοιπόν,
που εκπροσωπείται από τα ΜΜΕ...
ένα μηχανισμό που δεν κατευθύνεται από κάνενα κράτος...
πρόκειται για ένα ιδιωτικοποιημένο σύστημα προπαγάνδας,
που στόχος του να υπονομεύει κάθε ανεξάρτητη σκέψη,
να εμποδίζει την κατανόηση και ανάλυση των θεσμισμένων δομών
καθώς και τον τρόπο που αυτές θα λειτουργούν...

δείτε πώς παρουσιάζουν τόσο καιρό τη σημερινή πολιτική κατάσταση...
προμηνύουν μία καταστροφή, που έρχεται από κάπου αλλού...
αναλύουν την πραγματικότητα με δυσνόητους οικονομικούς όρους...
καταγράφουν με πίστη την αδυναμία οποιασδήποτε αντίδρασης...
περιγράφουν τις λύσεις ως τη μία χειρότερη απ’ την άλλη...
και στο τέλος αναστενάζουν δήθεν ανακουφισμένοι: “τη γλυτώσαμε...”
ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΤΙ; ΓΑΜΩ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΜΟΥ!!!

...νιώθεις σαν ακροατής, που με το ζόρι σ’ έχουν βάλει να στοιχηματίσεις
όλα τα λεφτά σου σ’ ένα αγώνα ράγκμπυ, αγώνισμα, που ούτε έχεις παίξει ποτέ,
ούτε έχεις δει πολλές φορές, ούτε τους κανόνες του ξέρεις,
και που σου τον περιγράφουν μάλιστα κι απ’ το ραδιόφωνο...
δεν καταλαβαίνεις τίποτα, ουρλιάζουν: “χάνουμε! χάνουμε!”, τρέμεις εσύ,
μετά σου λένε: “κερδίζουμε, κερδίζουμε!”, ανασαίνεις εσύ...
μετά πάλι, μέσω αγνώστων λέξεων,
καταλαβαίνεις πως ο κίνδυνος πλησιάζει ξανά...
και ξαφνικά μία περίεργη φωνή, που σχολιάζει τον αγώνα δίπλα στον σπορτκάστερ, ακούς να λέει κάτι σαν... “κλέφτη, κλέφτη... θα σε πιάσουμε...”,
σε λούζει ιδρώτας, γιατί αυτή η φωνή μάλλον σ’ εσένα απευθύνεται... και θολώνει το τοπίο μπροστά σου, πάει ο αγώνας, πάει και εικόνα του ραδιοφώνου...
δεν ακούς τίποτ’ άλλο ο καφκικός μηχανισμός της ενοχής κάθε πολίτη έχει μπει μπροστα... και πριν καλά καλά συνειδητοποιήσεις τι έγινε... ακούς πως αγώνας τελείωσε... ρωτάς δειλά: “τι έγινε΄; κερδίσαμε;”... και η απάντηση είναι και πάλι συβιλλική: “παρά τρίχα.... η καταστροφή... παρά τρίχα!”

ζαλισμένος εσύ, δε ρωτάς αν νίκησες ή αν έχασες, απλώς ησυχάζεις που δεν καταστράφηκες από αυτό το... «άγνωστο»...
(κι είναι κι εκείνη η φωνή γαμώτο... άσε, φτηνά τη γλιτώσαμε...)
και με την αγωνία στα μάτια σου και στο μυαλό σου
για το αν θα κατορθώσεις να πληρώσεις την επόμενη δόση του δανείου σου...
κλείνεις το ραδιόφωνο και ασχολείσαι ξανά με την προσωπική σου εταιρεία...
αλλά και με τις λοβιτούρες που πρέπει να κάνεις για να επιβιώσεις...
βουτηγμένος στις ενοχές των πολλών ρεψιμάτων απ’ το φαγητό
που έχεις κατεβάσει, ενώ δεν το περίμενες, τόσα χρόνια...
και το μόνο που έχεις συγκρατήσεις είναι η απειλή του «θα σε πιάσουμε!»...

άκουσον, άκουσον...
οι αρχιλοβιτούρες απειλούν τα λοβιτουράκια..!

πως λοιπόν να σκεφτείς
έτσι έντρομος, ζαλισμένος και ενοχικός που είσαι, το πολύ απλό:

...μία εταιρεία με τον διακριτικό τίτλο «Ελλάδα», μέσω λογιστικών αλχημειών και άγριας λοβιτούρας την «πάτησε» (κάτι ξέρεις κι εσύ απ’ αυτά) και τώρα τρέχει να βρει να δανειστεί, για να πληρώσει αυτά που έφαγε, με χαμηλό τόκο, από διάφορους τοκογλύφους, ζητώντας την κάλυψη κάποιων τραπεζών... και απειλεί κι από πάνω!

...η ανικανότητα και παρανομίες κάποιων λογιστών έγινε εθνική αγωνία!

είναι σαν να έρχεται εκεί που δουλεύεις, ο λογιστής της εταιρείας και να σου λέει:
«επειδή έκανα πολλές μ....ες, και έφαγα κάποια χρήματα, αγοράζοντας κάποια οικόπεδα για την οικογενειά μου ή καταθέτοντας κάποια χρήματα σε κάτι τράπεζες του εξωτερικού για το μέλλον των παιδιών μου, δε θα πληρωθείς αυτούς τους δύο μήνες... και μη μιλάς γιατί έρχονται και χειρότερα... κάτι άκουσα και για αθρόες απολύσεις... α! – και μη νομίζεις πως δεν ξέρω και τα...δικά σου...»

τι να κάνεις εσύ; από ποιον να ζητήσεις τα ρέστα;
από τον λογιστή; (γιατί λογιστής είναι ο κάθε πολιτικός πλέον) ...
από πού; από τη... «διεύθυνση»; ποια διεύθυνση;
από τον «εργοδότη»; ποιον εργοδότη;
αφού δεν έχει ΠΡΟΣΩΠΟ!...
το Κράτος είναι μία απρόσωπη εκπροσώπηση...

τι να κάνεις;
ανοίγεις την τηλεόραση, μπας και μάθεις...
κι εκεί...
ακούς ξανά την ίδια περιγραφή του ίδιου αγώνα ράγκμπυ...

να δοθεί ένα τέλος
στην αμηχανία...
και το πρώτο τέλος
πρέπει να δοθεί στον “μηχανισμό της προπαγάνδας”,
που εκπροσωπείται από τα ΜΜΕ...

     τα ΜΜΕ είναι ένα καθαρό σύστημα κατήχησης
     τα ΜΜΕ δεν καθρεφτίζουν καμμία πραγματικότητα
     ερμηνεύουν και παρουσιάζουν την πραγματικότητα μέσα σ’ ένα πλαίσιο,
     που στο μεγαλύτερο μέρος του έχει στηθεί από την εγχώρια εξουσία.
     τα ΜΜΕ είναι μία ομάδα με ίδια συμφέροντα,
     που δεν έχουν καμμία σχέση με τα συμφέροντα των θεατών τους
     τα ΜΜΕ είναι απλώς κι αυτά μεγάλες εταιρείες,
     που εκπροσωπούν τους ιδιοκτήτες τους

     και ο κάθε δημοσιογράφος ή θα προσαρμοστεί ή θα φύγει...
     ΠΡΕΠΕΙ να προσαρμοστεί!
     και όποιος απ’ αυτούς πει, πως μπορεί να προσαρμοστεί λίγο,
     αλλά ταυτόχρονα να κρατήσει την ανεξαρτησία της σκέψης του,
     είναι απλώς... ανόητος...
     ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ “ΛΙΓΟ” ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ...

    αρχίζει να λέει ορισμένα πράγματα που δεν πιστεύει στην αρχή
    και μετά σιγά σιγά αρχίζει και να τα πιστεύει...
    έτσι πρέπει να κάνει...

    εταιρείες είναι...
    και μην ξεχνάμε πως οι εταιρείες είναι το ιδιωτικό ισοδύναμο
    αυτού που αποκαλούμε φασισμό στην πολιτική σφαίρα...

    πρέπει να αρχίσει από κάπου αυτό το... τέλος...

                               [συνεχίζεται]πηγη MEDIA SOUP

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 26.03.2010
12:00
Το ελληνικό σχολειό επί Τουρκοκρατίας .
» Faraona

Το ελληνικό σχολειό επί Τουρκοκρατίας όχι μόνο δεν ήταν κρυφό αλλά και οδήγησε, μέσω του εκσυγχρονισμού του, στην Επανάσταση του ΄21, υποστηρίζουν ιστορικοί που αναλύουν στα «ΝΕΑ» παρανοήσεις και πραγματικότητες του Αγώνα της Ανεξαρτησίας .

«Τα ελληνικά διδάσκονταν ελεύθερα επί Τουρκοκρατίας ήδη από τον 14ο αιώνα, οπότε οι Τούρκοι άρχισαν να ελέγχουν περιοχές με χριστιανικούς πληθυσμούς»,
λέει στα «ΝΕΑ» ο Αλέξης Πολίτης, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης στον Τομέα Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας.
Άρα δεν υπήρχε «κρυφό σχολειό», αλλά... φανερό.
«Οι Τούρκοι, έχοντας οι ίδιοι ένα γραπτό ιερό κείμενο, το Κοράνι, ήξεραν καλά ότι χωρίς ιερά βιβλία δεν υπάρχει χριστιανική εκκλησία. Και γνωρίζουμε ότι αναγνώριζαν τον χριστιανισμό, όπως και τον εβραϊσμό ως θρησκεία κατώτερη μεν της μουσουλμανικής, αλλά νόμιμη. Άδεια απαιτείτο μόνο για την ανέγερση καινούργιων ναών και αυτό, μάλλον, για λόγους φορολόγησης. Δεν ξέρουμε περίπτωση που να μη δόθηκε αυτή η άδεια. Αυτά πρακτικά σημαίνουν ότι δεν υπήρχε χωριό από τα βάθη της Ασίας έως τα Βαλκάνια, στο οποίο να μη βρίσκεται έστω ένας εγγράμματος άνθρωπος, ο παπάς, που να μπορεί να διαβάσει το Ευαγγέλιο και τα βιβλία της θείας λειτουργίας», υποστηρίζει ο Αλέξης Πολίτης.
Ως προς τη διδασκαλία των ελληνικών,
«δεν υπάρχει ούτε μία μαρτυρία που να λέει ότι εμποδιζόταν. Για την πρώιμη οθωμανική περίοδο ξέρουμε ότι υπήρχαν χιλιάδες άνθρωποι που γνώριζαν γράμματα. Αυτοί κάπου θα τα είχαν διδαχθεί. Και το ότι δεν διασώζονται πολλές πρώιμες πηγές οφείλεται στον τρόπο που οι άνθρωποι σημείωναν στα λεγόμενα παράφυλλα, δηλαδή στα άγραφα λευκά φύλλα των βιβλίων και σε οποιοδήποτε σημείο τους υπήρχε ελεύθερος χώρος όσα ήθελαν να διατηρήσουν στη μνήμη τους. Μπλοκάκι δεν υπήρχε. Τα παλιά βιβλία (κυρίως ευαγγέλια και λειτουργικά κείμενα) όμως φθείρονταν και αντικαθίσταντο. Και έτσι χάνονταν πολλές πληροφορίες για τη ζωή τους».
Από μια εποχή και πέρα υπάρχουν, συνεχίζει ο Αλέξης Πολίτης, «ατελείωτες μαρτυρίες για σχολεία και πληρωμές δασκάλων από την κοινότητα.
Και καμία ότι κάποιος εμποδίστηκε να μάθει ελληνικά. Ειδικά από τα μέσα του 18ου αιώνα έχουμε σημαντική αύξηση του αριθμού των σχολείων.
Είναι πολλά τα σχολεία που μνημονεύονται.
Αντίθετα, πουθενά δεν μνημονεύεται ότι ένας παπάς διδάσκει κρυφά στο σπίτι του.
Στο Λεξικό του Γεώργιου Κωνσταντίνου (α΄ έκδοση 1757, αναφέρεται η ύπαρξη 35 ανώτερων σχολείων σε 29 πόλεις, κάτι ανάλογο των σημερινών γυμνασίων, όπου δηλαδή υπάρχουν περισσότεροι του ενός δάσκαλοι.
Για το Αϊβαλί ή Κυδωνίες έχουμε και τα σχέδια του σχολείου (1817) με αίθουσα διδασκαλίας, βιβλιοθήκη, δωμάτια για τους οικοτρόφους και παρεκκλήσι. Γιατί, βέβαια, η εκ παίδευση ήταν στενά συνδεδεμένη με τη θρησκευτική ζωή. Μετά το 1800 στα Γιάννενα αναφέρονται τρία σχολεία. Σε Αϊβαλί, Χίο και Σμύρνη τα σχολεία, πάλι, δεν ελέγχονταν από την Εκκλησία. Οι πλουσιότεροι του τόπου έφτιαχναν νέα σχολεία προκειμένου να εισαχθεί η νέα μόρφωση, κυρίως η πειραματική φυσική και τα μαθηματικά. Το 1820, πριν από την Επανάσταση, το Πατριαρχείο κατάφερε να τα διαλύσει (με διάφορους τρόπους: μετακαλούσε, ας πούμε, τους καθηγητές στην Κωνσταντινούπολη) γιατί διαφωνούσε με τους νεωτερισμούς των εκπαιδευτικών». Με άλλα λόγια υπήρχαν σχολεία και δεν ήταν καθόλου κρυφά.
«Ήταν στη μέση της Σμύρνης, στη μέση της Πόλης. Το 1758 χτίστηκε ένα τεράστιο κτίριο στον Άθω. Στο περίφημο στις μέρες μας Βατοπέδι. Ο Κ. Θ. Δημαράς πρόλαβε και φωτογράφισε τα ελάχιστα ερείπια που είχαν απομείνει το 1930. Λέγεται μάλιστα ότι ταξίδεψε στο Άγιον Όρος ως θεοσεβούμενος και επέστρεψε άθεος!».
«Κρίμας τα μαύρα τα παιδιά»
«Υπήρχαν πολλοί μορφωμένοι παπάδες. Οι περισσότεροι όμως, οι παπάδες στα χωριά δηλαδή, ήταν ανίκανοι να διδάξουν κάτι περισσότερο από γραφή και ανάγνωση.
Γι΄ αυτό και ο Διαφωτισμός φτιάχνει δικά του σχολεία, στέλνοντας εκπαιδευτικούς στο εξωτερικό με υποτροφία. Μέχρι το 1780, χονδρικά, η μόρφωση ήταν μια ανακύκλωση, σταθερά επαναλαμβανόμενη στον χρόνο. Οι μαθητές μάθαιναν να διαβάζουν, δεν έπαιρναν γνώσεις. Όπως τώρα μαθαίνει κάποιος αγγλικά, να ξέρουν απλώς τον κώδικα (γραπτής) επικοινωνίας».
Προς το τέλος του 18ου αιώνα, ένας πολύ σημαντικός εκπρόσωπος του Διαφωτισμού, ο Δημητράκης Καταρτζής, έκανε τη θλιβερή διαπίστωση:
«Άρα είναι πάλε για δάσκαλος, ότ΄ αυτό έμαθε κι άλλο δεν ξέρει, γιατί δεν έμαθε τίποτες στον κόσμο και στον τόπο που βρίσκεται, στον αιώνα και στον καιρό που ζει. Κρίμας τα μαύρα τα παιδιά».

«Ο Κοραής πάλι, στα σύντομα απομνημονεύματά του, γράφει για τη μαθητεία του στην Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης τα ίδια περίπου χρόνια ότι "περισσότερο ξύλο έφαγε εκεί παρά γράμματα έμαθε"», παρατηρεί ο Αλέξης Πολίτης.
«Με λίγα λόγια, για να παραφράσουμε και το γνωστό ποιηματάκι "Φεγγαράκι μου λαμπρό", γράμματα μαθαίνανε, όχι όμως πράγματα.

Αυτό άλλαξε μετά το 1780 γιατί οι έμποροι χρειάζονταν και άλλες γνώσεις. Έπρεπε να ξέρουν λ.χ. τι παράγει η Γαλλία και ποια προϊόντα είναι φτηνά στη Βιέννη. Το αίτημα είχε ωφελιμιστική βάση. Ταυτόχρονα όμως, επειδή κάθε έμπορος είχε έναν ανταποκριτή- συνήθως συγγενή του- στην Ευρώπη, προκειμένου να οργανώνει τη διακίνηση των προϊόντων, μαζί διακινούνταν και οι καινούργιες ιδέες. Και διαμορφώνονταν νέες απαιτήσεις: είτε πολιτικές (για δημιουργία δικού τους κράτους) είτε καθαρά κοινωνικές.
Κάπου εκεί, 1791, εκδίδεται και το "Σχολείον των ντελικάτων εραστών" του Ρήγα Βελεστινλή, μετάφραση (και παράφραση) γαλλικών διηγημάτων, που εισάγει το θέμα της ατομικής διασκέδασης. Έως τότε η διασκέδαση ήταν ομαδική υπόθεση, στα πανηγύρια. Από εκείνη την περίοδο και μετά, ένας γραμματικός - σήμερα θα λέγαμε κατώτερος υπάλληλος μπορούσε πλέον να διαβάσει και τα λεγόμενα ερωτικά μυθιστορήματα. Αναζητούσε δηλαδή και τη διασκέδαση μέσα από τη μόρφωση. Η τεχνολογία των γραμμάτων τού έδινε πρόσβαση σε μια ζωή που δεν μπορούσε να ζήσει και που τη ζούσε μέσω της φαντασίας», εξηγεί ο καθηγητής.
«Η δημόσια ιστορία βρίσκεται σε καθυστέρηση»

«Η απόκλιση ανάμεσα στην επιστημονική και τη δημόσια ιστορία αποτελεί σοβαρό πολιτιστικό πρόβλημα για την Ελλάδα», λέει στα «ΝΕΑ» ο ιστορικός Βασίλης Παναγιωτόπουλος, ομότιμος διευθυντής ερευνών στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών.
«Η δημόσια ιστορία κυριαρχείται από μύθους και αφηγήσεις φορτισμένες συναισθηματικά. Και την ώρα που η επιστημονική ιστορία γίνεται όλο και πιο σοβαρή, λύνει προβλήματα της εθνικής συγκρότησης, η δημόσια ιστορία- σχολικά εγχειρίδια, τηλεόραση, εκλαϊκευτικά βιβλία- αναπαράγει στερεότυπα, συνήθως μέσω ερασιτεχνών λογίων».
Οι ιστορικοί αισθάνονται πικρία γιατί ενώ παράγουν υπεύθυνο έργο, η γενική εικόνα που αναπαράγει η δημόσια ιστορία βρίσκεται σε καθυστέρηση.
«Υπάρχουν δράσεις που βελτιώνουν την κατάσταση» λέει ο Βασίλης Παναγιωτόπουλος.
«Παράδειγμα η έκδοση βιβλίων υψηλής εκλαΐκευσης που επιχειρείται στα «ΝΕΑ» (Ιστορική Βιβλιοθήκη).
Ενώ έριξε στην αγορά έργα δύσκολα, γραμμένα επιστημονικά και κάπως βαριά, που δεν υπηρετούν τη λαϊκή μυθολογία, το εγχείρημα πέρασε με επιτυχία στο ευρύ κοινό».
Οι ιστορικοί επιμένουν.
«Κρυφό σχολειό» δεν υπήρξε ποτέ.Κατά το μεγαλύτερο μέρος της οθωμανικής περιόδου δίδασκαν, πράγματι, παπάδες. Από τα τέλη του 18ου αιώνα αρχίζουν και διδάσκουν και μη ιερωμένοι- κάποιοι έμπαιναν στην τάξη με κοστούμι, άλλοι πετούσαν τα ράσα. Από το 1818 εφαρμόζεται η αλληλοδιδακτική μέθοδος- ο καλός μαθητής δίδασκε τους νεώτερους.
Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός δεν βρισκόταν στην Αγία Λαύρα την 25η Μαρτίου και δεν ευλόγησε λάβαρο.Βρισκόταν στην Πάτρα όπου, στην πλ.Αγίου Γεωργίου (λέει ο Σπυρ.Τρικούπης) «διέταξε κι έστησαν σταυρόν».
Ο ορισμός ως αφετηρία της Επανάστασης της 25ης Μαρτίου 1821 ειναι μέρος μιάς αφήγησης που ενέχει απο την μεριά της Εκκλησίας τον συμβολισμό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.Στην πραγματικότητα όλο τον Μάρτιο οι ελληνοτουρκικές συγκρούσεις στην Πελοπόννησο ήταν καθημερινές.Στρατιωτικά η Ελλάδα ηττήθηκε κατα κράτος.Στα τέλη του 1827 ο Ιμπραήμ ήλεγχε την Πελοπόννησο κι ο Κιουταχής την Στερεά.
Ο Γάλλος στρατηγός Μαιζόν έδιωξε απο την Πελοπόννησο τον Ιμπραήμ.

«Η Ελλάδα ήταν το Βιετνάμ των Ευρωπαίων»«Η καλύτερη ζωή ζητάει και ελευθερίες», υπογραμμίζει ο Αλέξης Πολίτης.
«Και πολιτικές ελευθερίες.
Που αναζητήθηκαν, φυσιολογικά, στο ήδη υπάρχον κεφάλαιο του τόπου, δηλαδή τις αρχαιοελληνικές ρίζες. Όμως, στα χρόνια του Διαφωτισμού, και ιδίως τη Γαλλικής Επανάστασης, η αρχαία Ελλάδα ταυτιζόταν με την αρχαία Αθήνα, με τη Δημοκρατία (το ζήτημα των δούλων, βέβαια, ξεχνιόταν και τότε εύκολα).
Η στροφή λοιπόν των Νεοελλήνων από το 1780, ακόμη περισσότερο από το 1800 προς την αρχαιότητα εμπεριείχε και μια δημοκρατική συνδήλωση. Από την άλλη, η σύνδεση των Νεοελλήνων με τους αρχαίους επέτρεπε πιο εύκολα στους Ευρωπαίους να θεωρήσουν τους Έλληνες ισότιμο με αυτούς έθνος. Και η ύπαρξη μιας μεσαίας ελληνόφωνης τάξης- κυρίως έμποροι- έκανε την ευρωπαϊκή αστική τάξη που τότε συγκρουόταν με τους ευγενείς να αισθάνεται αλληλέγγυη με τους επαναστατημένους χριστιανούς»
.«Για να κατανοήσουμε καλύτερα την ευρωπαϊκή υποστήριξη προς τον ελληνικό αγώνα, θα πρέπει να δούμε τη στάση εκείνης της γενιάς Ευρωπαίων αστών κάπως σαν τη στάση της δικής μου γενιάς απέναντι στο Βιετνάμ. Το 1965 το Βιετνάμ ήταν το αδύνατο σημείο των Αμερικανών.
Για τους Ευρωπαίους αστούς, η στάση των βασιλιάδων της Ιεράς Συμμαχίας (με τους οποίους συγκρούονταν οι αστοί) που το 1814 ενίσχυσαν τον αλλόθρησκο σουλτάνο, ήταν ένα ανάλογο αδύνατο σημείο.
Ως αστούς εκείνη την εποχή εννοούμε ανθρώπους που εργάζονται με το μυαλό τους χωρίς να λερώνουν τα χέρια τους. Σε αντίθεση με τους χειρώνακτες και με τους ευγενείς που δεν δουλεύουν καθόλου.
Οι αστοί είδαν ότι υπήρχαν Έλληνες όμοιοί τους και τους στήριξαν»

Tα Νέα

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 24.03.2010
03:44
Κουτιά ύπνου κι αν θέλετε τα στρώνετε και με σεντόνια που διαβάζονται.
» Faraona

Οι κλειστοφοβικοί να φεύγουν.
Τα SLEEPBOX από τους arch group σκοπό έχουν να προλάβουν το ενδεχόμενο το να βρίσκεστε σε μία μεγαλούπολη και να μην υπάρχει δωμάτιο να κοιμηθείτε.
Είτε γιατί δεν κλείσατε δωμάτιο σε ξενοδοχείο, είτε γιατί το δωμάτιο που κλείσατε το είδατε σε φωτογραφία και στην πραγματικότητα είναι σε άθλια κατάσταση, είτε γιατί χάσατε το αεροπλάνο ή το τρένο, είτε γιατί σας έδιωξε η φίλη σας, ή την πιάσατε με άλλον, ή σας έπιασε με άλλην. Ότι απρόοπτο κι αν μπορεί να συμβεί και σας αφήνει στο δρόμο με τα SLEEPBOX δεν θα περάσετε ένα βράδυ τριγυρνώντας στους αφιλόξενους μεταμεσονύχτιους δρόμους μιας μητρόπολης.
Αλλά θα ήταν ιδανικά και για αεροδρόμια, μη μου πείτε ότι δεν έχει τύχει να περιμένετε με τις ώρες, ή να βλέπετε άλλους, απηυδισμένους, να κοιμούνται στο δάπεδο του αεροδρομίου. Όπως επίσης για εκθεσιακούς χώρους, που μετά από ώρες περπάτημα εύχεσαι να είχες ένα κρεβάτι να ξαπλώσεις για λίγο.
Οι διαστάσεις του είναι 2 Χ 1,4 Χ 2,3 μέτρα, ενώ το κρεβάτι είναι 2,06 μέτρα το οποίο είναι εξοπλισμένο με αυτόματο σύστημα αλλαγής κλινοσκεπασμάτων.
Είναι εφοδιασμένο με σύστημα εξαερισμού, ηχοσύστημα, LCD τηλεόραση WiFi πρίζες για φορητό υπολογιστή και φορτιστή τηλεφώνου.
Η πληρωμή βέβαια γίνεται με αυτόματο τρόπο όπου παρέχεται ένα ηλεκτρονικό κλειδί για την είσοδο και χρήση.
Οι διαβαστεροί να μένουν Είστε από τους ανθρώπους που πριν κοιμηθείτε θέλετε να διαβάσετε; Τώρα δεν χρειάζεται να ψάχνετε στη βιβλιοθήκη για το τι θα ήταν καταλληλότερο να διαβάσετε για να σας πάρει ο ύπνος.
Πηγαίνετε κατευθείαν στο κρεβάτι, ρίξτε μια γρήγορη ματιά στην επιφάνεια των σεντονιών κι αν αναγνωρίσετε στην επιφάνεια τους κάτι που το έχετε διαβάσει απλά γυρίστε σελίδα, ή σεντόνι καθώς τα σεντόνια που διαβάζονται δεν έχουν μόνο ένα φύλλο. Η ιδέα ανήκει σε έναν φοιτητή του Royal College of Art, ονόματι Tiago da Fonseca, όπου σκέφτηκε να τυπώσει στην επιφάνεια των σεντονιών ιστορίες που ονομάζονται Bedtime Stories, αυτό για όσους νομίσατε πως τα γράμματα είναι μόνο θέμα design, μάλιστα τα κάνανε τόσο μεγάλα για να μπορούν αν διαβάζονται ευκολότερα.

Καλό διάβασμα και καλό ύπνο!!!

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 22.03.2010
03:47
Ας πούμε και κάτι αστείο Δευτεριάκα.
» Faraona

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑ ΜΑΘΗΤΩΝ «Η σκανδιναβία είναι μια πράξη που κάθε πολιτισμένος άνθρωπος πρέπει να αποφεύγει » (Από γυμνάσιο της Λάρνακας Κύπρου)

« Εσπεριδοειδή σαν τα πορτοκάλια είναι και τα μαντολίνια, αλλά πιο μικρά και με φλούδα που βγαίνει εύκολα » (Απο γυμνάσιο της Αθήνας, 1992 )

« Η επετηρίδα είναι αυτό που βγάζουμε στα μαλλιά μας άμα δεν λουζόμαστε συχνά »

«Ο μισογύνης είναι τέρας μυθολογικόν, μισός γυναίκα και μισός άλλο πράμα, απερίγραπτης ασχήμιας και τελείως εξαγριωμένος με την κατάστασή του. » (Από γυμνάσιο της Θεσπρωτίας, 1991)

« Το φοβερότερο όπλο των αρχαίων Αράβων ήταν ο Ευνούχος»

«Ο Κωνσταντίνος Καντάφης ήτανε Έλληνας ποιητής που γεννήθηκε στη Λιβύη της Αλεξάνδρειας »

«Οι Έλληνες εφεύρεσαν τη γεωμετρία για να αποφύγουνε την άλγεβρα που ήτανε αράπικη »

«Στην αρχαία εποχή δεν υπήρχαν ξένες χώρες γι' αυτό δεν έχουν βρει οι αρχαιολόγοι αρχαία διαβατήρια »

«Όταν ο Οδυσσέας γύρισε πίσω στην Ιθάκη, βρήκε τους είκοσι ανεμιστήρες και την Πηνελόπη να τους δουλεύει στο φουλ.» (Από διαγώνισμα στην Ιστορία, γυμνάσιο της Κορινθίας, 1989)

« Όταν ο Χριστός ήτανε μικρός, ο πατέρας του ο μαραγκός Ιωσήθ, το φώναζε Χρηστάκη »

«Ο Λεωνίδας και οι Τριακόσιοι του ηττήθηκαν γιατί οι Θερμοπύλες ήτανε πολυπληθέστεροι σε αριθμό »

«Την Οδύσσεια την έγραψε ο Οδυσσέας. Την Ιλιάδα ο Ηλιάδης. »
(Από διαγώνισμα Β' τάξης γυμνασίου της Λαμίας, 1969)

« Η γυναίκα του Τσάρου λεγότανε Τσάρα. Η κόρη του τσατσάρα. Ο γιος του Νορέγιεφ. »

«Η μάνα του Ρασπούτιν ήτανε η ρασπουτάνα, τεραστίων διαστάσεων Ρωσίδα της Σιβηρίας ».(Από γυμνάσιο της Καρδίτσας, 1991)

« Η Παραφίνη ήτανε η θεά που προστάτευε τα Χερουφίμια και τα Σεραφίμια». (Από διαγώνισμα στα θρησκευτικά, γυμνάσιο της Κορίνθου, 1990)

« Πρωτεύουσα της Κεϋλάνης είναι η Λιπτον Τι».

«Ο Κορινθιακός Κόλπος ευρίσκεται τελείως κατά μήκος. »
(Από γυμνάσιο της Πάτρας, 1988)

« Το τετράγωνο της υποτείνουσας ισούται, αλλά όχι πάντοτε»
(Από γυμνάσιο της Καλαμάτας, 1991)

« Η κυριότερη αιτία της εξάτμισης είναι η φωτιά κάτω από το κατσαρολάκι»

«Η βαρύτητα είναι πιο δυνατή το Φθινόπωρο. Τότε βλέπουμε τα μήλα να πέφτουν ομαδικά »

«Το παιδί που οι γονείς του είναι από την Ύδρα, λέγεται Υδρογόνο»

«Το νερό ανακατεύεται με όλα τα υγρά, εκτός από το αίμα. Υπάρχει και παροιμία γι' αυτό »

Καλή βδομάδα σ όλες κι όλους.

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 19.03.2010
20:33
8 μέρη στον κόσμο, ιδανικά για να ζεί κανείς... αν θέλει να αυτοκτονήσει.
» Faraona

1. Ο κρύος πόλος.
Verkhoyansk, Ρωσία.

Στην παγωμένη Τάιγκα, 3000 μίλια ανατολικά της Μόσχας και βαθιά μέσα στην καρδιά της Σιβηρίας, βρίσκεται το Verkhoyansk, η παλαιότερη πόλη πάνω από τον Αρκτικό κύκλο. Για περισσότερους από τρεις αιώνες, οι Ρώσοι ζουν εκεί συνεχόμενα, υπομένοντας τους ατελείωτους χειμώνες στις όχθες του ποταμού Yana, ο οποίος είναι τελείως παγωμένος για 9 μήνες το χρόνο. Σήμερα, περίπου 1500 άτομα εξακολουθούν να ζουν εκεί.
Το Verkhoyansk διεκδικεί τον τίτλο της ποιο κρύας πόλης του κόσμου, του αποκαλούμενου κρύου πόλου. Είναι δύσκολο να απορρίψει κανείς αυτόν τον χαρακτηρισμό αν αναλογιστεί ότι από τον Σεπτέμβριο έως τον Μάρτιο, η πόλη δέχεται λιγότερες από 5 ώρες ηλιοφάνειας την ημέρα. (Τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο, δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου φως του ήλιου). Οι θερμοκρασία τον χειμώνα τυπικά κυμαίνεται μεταξύ -15 και -4 βαθμούς φάρεναϊτ. Η χαμηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία στην ιστορία καταγράφηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και ήταν -32.
Σήμερα η πόλη προσπαθεί να προσελκύσει τους αποκαλούμενους «extreme τουρίστες» που ελκύονται από το έντονο κρύο. Για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του, το Verkhoyansk ήταν προτιμώμενος τόπος εξορίας, αρχικά χρησιμοποιούμενος από τους τσάρους και στην συνέχεια από τους Σοβιετικούς. Τον 20ο αιώνα, ο πληθυσμός της πόλης έφτασε στο απόγειο του, μετρώντας 2500 κατοίκους.
2. Το βουνό της φωτιάς.
Βουνό Merapi, Ινδονησία.

Ακόμη και στις ποιο ήρεμες περιόδους, το βουνό Merapi στο νησί της Ιάβα, σιγοκαίει. Ο καπνός κυλάει δυσοίωνα από το στόμα του, φτάνοντας 10.000 πόδια ψηλά στον ουρανό. «Το βουνό της φωτιάς», όπως μεταφράζεται το όνομα του στα Ελληνικά, έχει εκραγεί 60 περίπου φορές τους τελευταίους 5 αιώνες με ποιο πρόσφατη την έκρηξη του 2006. Πριν από αυτό, μια έκρηξη του 1994 εξαπέλυσε ένα πυροκλαστικό κύμα καυτών αερίων που χάρισε τον θάνατο σε 60 άτομα. Το 1930, πάνω από 1000 άτομα πέθαναν όταν το Merapi ξέρασε λάβα σε απόσταση 8 τετραγωνικών μιλίων γύρω από την βάση του, με το υψηλό αυτό κόστος να οφείλεται στο ότι ζούσαν πολλά άτομα, πολύ κοντά του.
Παρά την άστατη αυτή ιστορία, περίπου 200.000 χωρικοί ζουν σε απόσταση 4 μιλίων από το ηφαίστειο. Το Merapi όμως είναι ένα μόνο παράδειγμα κατοίκων της Ιάβα που προκαλούν την μοίρα τους μένοντας κοντά σε ενεργά ηφαίστεια. Υπολογίζεται ότι 120 εκατομμύρια των κατοίκων των νησιών αυτών ζουν στους πρόποδες 22 ενεργών ηφαιστείων.
3. Οι τέλειες καταιγίδες της Αϊτής.
Govaives, Αϊτή.

Πρώτα ήρθε η τροπική καταιγίδα Fay, στις 16 Αυγούστου. Μια εβδομάδα μετά, ο τυφώνας Gustav. Ακολούθησαν με γρήγορη διαδοχή οι τυφώνες Hanna και Ike. Σε διάστημα μόλις ενός μήνα, η παράκτια πόλη Gonaives, μια από τις 5 μεγαλύτερες πόλεις της Αϊτής, βρέθηκε να δέχεται το χτύπημα από 4 καταστροφικούς τροπικούς κυκλώνες. Όταν πέρασε και η τελευταία καταιγίδα, η Gonaives είχε κυριολεκτικά χυθεί στην θάλασσα. Μεγάλο μέρος της πόλης ήταν θαμμένο κάτω από λάσπη ή βυθισμένο σε βρώμικο νερό που σε μερικά μέρη έφτανε τα 3.6 μέτρα βάθος. Το τίμημα σε ζωές άγγιξε τα 500 άτομα.
Αλλά οι καταιγίδες του Αυγούστου-Σεπτεμβρίου 2008 δεν ήταν οι ποιο φονικές για την πόλη στην ιστορία της. Το 2004, η πόλη των 104.000 κατοίκων δέχθηκε το αλύπητο χτύπημα του τυφώνα Jeanne. 3.000 Αϊτινοί πέθαναν όταν η κλίμακας 3 καταιγίδα ισοπέδωσε μεγάλα τμήματα της πόλης.
Τι κάνει την Gonaives τόσο επιρρεπή στην καταστροφή από τυφώνες? Εκτός από την θέση που έχει στον κόλπο του Gonave, ακριβώς απέναντι από την επιρρεπή σε κυκλώνες Καραϊβική, η Gonaives βρίσκεται σε ένα επίπεδο εδάφους ευάλωτο στις πλημμύρες όταν φουσκώνουν τα ποτάμια του νησιού. Επιπλέον, οι Αϊτινοί στηρίζονται στο ξύλο για να κατασκευάζουν άνθρακα, την κύρια πηγή καυσίμων και αυτό έχει οδηγήσει σε μαζική αποψίλωση δασών στις πλαγιές που περιβάλλουν την πόλη.
4. Η Αφρικανική λίμνη του θανάτου.
Λίμνη Kivu, Δημοκρατία του Κονγκό, Ρουάντα.

Η λίμνη Kivu, τοποθετημένη κατά μήκος των συνόρων ανάμεσα στην Δημοκρατία του Κονγκό και την Ρουάντα, είναι μια από τις μεγαλύτερες λίμνες της Αφρικής. Βαθιά κάτω από την επιφάνεια των 2.700 τετραγωνικών μιλίων της λίμνης, βρίσκονται 2.3 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια μεθανίου σε συνδυασμό με 60 κυβικά μίλια διοξειδίου του άνθρακα, παγιδευμένα εξαιτίας της πίεσης του νερού και του εδάφους. Αν αυτά τα αέρια απελευθερωθούν από τα βάθη που βρίσκονται, θα απλωθούν σε ένα σύννεφο θανάτου προκαλώντας τον θάνατο σε πάνω από 2 εκατομμύρια Αφρικανούς που ζουν γύρω από την λίμνη Kivu.
Η παραπάνω απειλητική υπόθεση έλκει την καταγωγή της από ένα ζεύγος γεγονότων που συνέβησαν την δεκαετία του ’80, σε δυο άλλες Αφρικανικές λίμνες με παρόμοια χημική σύσταση. Το 1984, 37 άτομα πέθαναν γύρω από την λίμνη Monoun στο Καμερούν εξαιτίας της έκλυσης αερίων. Τρία χρόνια αργότερα, στην λίμνη Nyos, επίσης στο Καμερούν, 80 κυβικά μέτρα διοξειδίου του άνθρακα απελευθερώθηκαν από το νερό στέλνοντας στον θάνατο 1700 άτομα εξαιτίας των τοξικών αερίων. Αυτά τα περιστατικά προκλήθηκαν προφανώς από ηφαιστειακή δραστηριότητα κάτω από τις λίμνες που πυροδότησε την απελευθέρωση των αερίων. Μια αναφορά από το περιβαλλοντολογικό πρόγραμμα του ΟΗΕ αποκάλεσε τις τρεις παραπάνω λίμνες «Africa’s Killer Lakes” και ανέφερε ότι η λίμνη Kivu είναι αιτία «σοβαρού προβληματισμού».
5. Τα εφήμερα νησιά.
Μαλδίβες.

Οι Μαλδίβες είναι ένα τόσο επικίνδυνο μέρος που ο Muhammed Nasheed, με την ανάληψη της εξουσίας το 2008, έκανε πρώτη του προτεραιότητα ως πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος των Μαλδίβων, την δημιουργία και χρηματοδότηση ενός σχεδίου μετεγκατάστασης ολόκληρου του πληθυσμού.
Οι Μαλδίβες είναι μια συνομοσπονδία από 1190 νησιά και ατόλες στον Ινδικό ωκεανό. Το μεγαλύτερο υψομετρικά σημείο είναι λίγο πάνω από 1.8 μέτρα και κάποια στιγμή στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον, είναι πιθανό τα νησιά αυτά να εξαφανιστούν με την άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Μια αποτίμηση του 2005 από την γεωλογική επιθεώρηση των ΗΠΑ, που διεξήχθη μετά το μεγάλο τσουνάμι του 2004, αποκάλεσε τις Μαλβίδες μια από τις νεότερες ηλικιακά μάζες ξηράς, προσθέτωντας ότι δεν πρόκειται να είναι για πολύ πάνω από το νερό και ότι "θα πρέπει να θεωρηθούν εφήμερα χαρακτηριστικά με βάση τον γεωλογικό χρόνο".
Με βάση το σχέδιο του προέδρου Nasheed, οι άνθρωποι στις Μαλβίδες θα διευκολυνθούν να βρουν τόπο διαμονής κάπου αλλού - η Ινδία και η Σρι Λάνκα είναι πιθανοί τόποι φιλοξενίας προσφύγων - αλλιώς και οι ίδιοι θα γίνουν εφήμεροι. Τα πρόσφατα γεγονότα υποστηρίζουν την απόφαση του να επενδυθούν χρήματα από τον τουρισμό για την μετεγκατάσταση. Το τσουνάμι του 2004, το οποίο συνέβη σε φάση χαμηλής παλίρροιας, σάρωσε το νησί, αφήνοντας το 10% της νησιωτικής χώρας ακατοίκητο. Από τον συνολικό πληθυσμό των 300.000 κατοίκων, το 1/3 έμειναν άστεγοι και πάνω από 80 άτομα σκοτώθηκαν. Το 1987, κατά την διάρκεια των αποκαλούμενων "βασιλικών παλιρροιών", η πρωτεύουσα Male, μια νησιωτική πόλη που καλύπτει έκταση 1 τετραγωνικού μιλίου, πλημμύρισε ολοκληρωτικά.
6. Η παγκόσμια πρωτεύουσα των τυφώνων.
Grand Cayman.

Τα νησιά Cayman, μια Βρετανική αποικία που βρίσκεται 150 μίλια νότια της Κούβας, είναι γνωστά ως το γήπεδο των Τροπικών για τις ομάδες της σαμπάνιας και του χαβιαριού, που έρχονται στα νησιά για τις ανέγγιχτες παραλίες της Καραϊβικής, τις καταδύσεις παγκοσμίου κλάσεως και για τους φορολογικούς παραδείσους. Λιγότερο ελκυστική είναι η άλλη φήμη των νησιών ως "παγκόσμια πρωτεύουσα των τυφώνων".
Σύμφωνα με το δικτυακό τόπο παρακολούθησης τυφώνων hurricanecity.com, το Grand Cayman, το μεγαλύτερο από τα τρία νησιά Cayman, χτυπιέται από τουλάχιστον ένα κυκλώνα κάθε 2.16 χρόνια. Από το 1871, 64 καταιγίδες σφυροκόπησαν τους ασβεστολιθικούς σχηματισμούς που κείτονται χαμηλά, συχνά με καταστροφικές συνέπειες.
Το 2004, ο τυφώνας Ivan, μια καταιγίδα κατηγορίας 5 με ταχύτητες ανέμων που προσέγγιζαν τα 150 μίλια την ώρα, προκάλεσε την πτώση 30 εκατοστών βροχής στο Grand Cayman. Ακολούθησε μια φουσκοθαλασσιά 3 μέτρων που βύθισε το ένα τέταρτο του νησιού. Το 70% των κτιρίων καταστράφηκε και οι 40.000 κάτοικοι έμειναν χωρίς ηλεκτρικό και νερό για μέρες.
7. Ο διάδρομος ανεμοστρόβιλων Ι-44.
Oklahoma-Tulsa, Oklahoma.

Πάνω από 1 εκατομμύριο άνθρωποι ζουν κατά μήκος του διαπολιτειακού διαδρόμου 44 που περνάει ανάμεσα στις πόλεις της Οκλαχόμα και της Tulsa, τις δυο ποιο πολυπληθείς μητροπολιτικές περιοχές της πολιτείας. Κάθε άνοιξη, καθώς ο κρύος ξηρός αέρας από τα Βραχώδη όρη κινείται κατά μήκος των χαμηλών πεδιάδων και ο θερμός υγρός αέρας από τις ακτές του κόλπου του Μεξικού κινείται βόρεια για να το συναντήσει, οι κάτοικοι προετοιμάζονται για την λεγόμενη εποχή των ανεμοστρόβιλων.
Από το 1890, πάνω από 120 ανεμοστρόβιλοι έχουν χτυπήσει την πόλη της Οκλαχόμα και την γύρω περιοχή, με πληθυσμό 700.000 κατοίκων. Στις 3 Μαΐου 1999, ένα ξέσπασμα 70 ανεμοστρόβιλων εκτεινόταν κατά μήκος της Οκλαχόμα, του Κάνσας και του Τέξας. Αρκετές από τις ποιο καταστροφικές καταιγίδες έκαναν το πέρασμα τους από την Οκλαχόμα, καταστρέφοντας 1700 σπίτια και προκαλώντας ζημιές σε άλλα 6500. Ακόμη και με τα σημερινά εξελιγμένα συστήματα πρόγνωσης, 40 άτομα σκοτώθηκαν όταν ένας ανεμοστρόβιλος κατηγορίας F-5 διαπέρασε την Οκλαχόμα. Εκτός από το κόστος σε ανθρώπινες ζωές, αυτή η φυσική καταστροφή προκάλεσε ζημιές κόστους 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων. Από το 1950, η μεγαλύτερη χρονική περίοδος που διένυσε η περιοχή χωρίς την παρουσία τυφώνων ήταν 5 χρόνια - από το 1992 εως το 1998. (Σαν να προσπάθησε να αναπληρώσει τον χαμένο αυτό χρόνο, στους 11 μήνες που ακολούθησαν την περίοδο ηρεμίας, 11 ανεμοστρόβιλοι χτύπησαν την περιοχή).
Βορειοανατολικά της Οκλαχόμα, βρίσκεται η Tulsa, η οποία βιώνει το δικό της μερίδιο στην καταστροφή από τους ανεμοστρόβιλους. Μεταξύ του 1950 και του 2006, 69 ανεμοστρόβιλοι χτύπησαν την πόλη των 590.000 κατοίκων, αν και κανένας δεν ήταν τόσο φονικός όσο η καταιγίδα στην Οκλαχόμα του 1999. Αλλά εξαιτίας της γεωγραφίας της περιοχής, η Tulsa είναι ιδιαίτερα τρωτή στην βροχή που συνοδεύει τον άγριο καιρό της Οκλαχόμα. Μεγάλες πλημμύρες το 1974, το 1976 και το 1984 προκάλεσαν ζημιές εκατοντάδων χιλιάδων δολαρίων.

8. Η κινούμενη άμμος της Κίνας.
Επαρχία Minquin, Κίνα.

Παγιδευμένη μεταξύ δύο αργά μετακινούμενων ερήμων, η άλλοτε γόνιμη όαση της επαρχίας Minqin στα βορειοδυτικά της επαρχίας Gansu, ζει με δανεικό χρόνο. Το διπλό θανάσιμο πλήγμα μιας δεκαετούς περιόδου ξηρασίας και η αλλαγή κατεύθυνσης των νερών του ποταμού Shiyang, έχουν αφήσει την Minqin να μαραίνεται στην έρημο Tengger η οποία προσεγγίζει από τα νοτιοανατολικά και στην Badain Jaran που προσεγγίζει από τα βορειοδυτικά. Συνολικά, από το 1950, οι έρημοι αυτές έχουν "καταπιεί" πάνω από 100 τετραγωνικά μίλια. Κατά την διάρκεια της ίδιας περιόδου, ο πληθυσμός έχει αυξηθεί από τις 860.000 στα 2 εκατομμύρια.
Μέχρι το 2004, οι έρημοι πλησίαζαν με ρυθμό 10 μέτρων το χρόνο. Με πάνω από 130 μέρες ανέμων και σκόνης κάθε χρόνο, ο ρυθμός αυτός είναι απίθανο να μειωθεί. Αντιμέτωπη με ταχεία ερημοποίηση, η Κινεζική κυβέρνηση έχει ξεκινήσει την μετεγκατάσταση των αγροτών, καθώς η καλλιεργήσιμη γη έχει μειωθεί από τα 360 τετραγωνικά μίλια σε λιγότερα από 60.

Πηγή:
Sourouklemes στο:
[www.psaxtiria.com]

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 18.03.2010
13:08
Τα καραβάνια (προτελευταία συνέχεια)
» Faraona

Στο μπλόγκ της Φαραώνας στο HOMEFOOD .

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 16.03.2010
05:49
«Οι μπουρζουάδες αγοράζουν τα έργα μου, όχι την ψυχή μου»
» Faraona

Δεν υπάρχουν πολλοί Ελληνες ζωγράφοι που μπορούν να απευθυνθούν με αυθάδεια στους μετρ της ζωγραφικής και να μην παρεξηγηθούν.
Ο Τάσος Παυλόπουλος μπορεί να πει με άνεση, πάντως, στον δημιουργό τής «Γκερνίκα»: «Σκάσε ρε Πικάσο». Και στον Ρέμπραντ, που ο Ελληνας ζωγράφος νιώθει να τον παρατηρεί με το ενοχλητικό βλέμμα του όταν δουλεύει στο ατελιέ του στην Κυψέλη: «Χέστηκα άμα δεν σ' αρέσει, ρε Ρέμπραντ».
Ολη η ζωγραφική αλλά και η στάση του Τάσου Παυλόπουλου απέναντι στη ζωή μοιάζει με ντανταϊστικό παιχνίδι, μ' ένα διαβρωτικό, λοξό σχόλιο στην πραγματικότητα και τις προσωπικές του εμπειρίες. Ανάλογο είναι και το πνεύμα της νέας έκθεσής του με τίτλο «Ραπτομηχανικά», με περισσότερα από 78 έργα ζωγραφικής σε χαρτί και κάποια σε τελάρο. Εγκαινιάζεται την Τρίτη 23 Μαρτίου στην γκαλερί «Kalfayan» (Χάρητος 11) στο Κολωνάκι.
«Τα "Ραπτομηχανικά" δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με μηχανορραφίες», λέει ο ζωγράφος για τον τίτλο. Και σπεύδει να αποσαφηνίσει: «Απεχθάνομαι τις δολοπλοκίες, τις μηχανορραφίες, όλα όσα γίνονται υπογείως εις βάρος της αξιοπρέπειας του ανθρώπου. Ο τίτλος της έκθεσης παραπέμπει στην άποψη περί σουρεαλιστικής "αντίληψης", που εξέφρασε ο Αμερικανός καλλιτέχνης Γουίλιαμ Κόπλεϊ, αναφερόμενος στο απόσπασμα από "Τα άσματα του Μαλντορόρ" και στην τυχαία συνάντηση μιας ραπτομηχανής με μιαν ομπρέλα πάνω σ' ένα τραπέζι ανατομίας. Ενας σουρεαλιστικός πίνακας μπορεί, έλεγε ο Κόπλεϊ, να φτιαχτεί από τρία τέτοια στοιχεία».

Η ζωγραφική του Τάσου Παυλόπουλου είναι φτιαγμένη από περισσότερα στοιχεία. Συστατικό της είναι και το κείμενο. Δανείζεται φράσεις και ιδέες από τη διαφήμιση έως και την ιστορία της τέχνης και τις ενσωματώνει στις ζωγραφικές του συνθέσεις. Σ' έναν από τους καινούργιους του πίνακες ο Βίνσεντ βαν Γκογκ, ολομόναχος στο δωμάτιό του, κρατά στο υψωμένο χέρι του το κομμένο του αυτί, στο άλλο το μαχαίρι και αναφωνεί στα ιταλικά «Vaffanculo!» (Αντε γαμήσου!).

«Ο Βαν Γκογκ απευθύνεται σε όλους μας», εξηγεί ο ζωγράφος. «Θυμόμουν και την απάντηση που είχε δώσει κάποτε ο Μαξ Ερνστ σε κάποιον που ζητούσε συμβουλές προς νέους καλλιτέχνες: «Πες τους να κόψουν το αυτί τους», είχε απαντήσει.

Για να κάνεις τέχνη πρέπει, τελικά, να δοθείς ψυχή τε και σώματι, να βασανιστείς και να αυτομαστιγωθείς».

Στον πίνακα «Bye Bye Matisse» ο Παυλόπουλος παρουσιάζει μια δική του ανατρεπτική παραλλαγή του περίφημου «Χορού» του Ανρί Ματίς, τον πίνακα με τις γυμνές φιγούρες που πιασμένες χέρι χέρι χορεύουν σε κύκλο. Το μοτίβο εμφανίστηκε, πρώτη φορά, στον πίνακα του Γάλλου ζωγράφου «Η χαρά της ζωής». Οι φιγούρες του Παυλόπουλου δεν είναι τόσο ευγενικές όσο του Ματίς. Μοιάζουν με απόκληρους τσιρκολάνους ντυμένους με κουρέλια και με μάσκες του Ζορό ή αντισφυξιογόνες στα πρόσωπά τους.

«Το δικό μου έργο είναι πιο κοντά στη λογική "τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα" ή "δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη".

Η άποψη μου περί ομορφιάς της ζωής δεν έχει σχέση με λουλούδια και χρώματα, αλλά περισσότερο με τον αγώνα του ανθρώπου για την κατάκτηση της ατομικής του ελευθερίας. Αν δεν έχεις πετύχει την ατομική σου ελευθερία δεν μπορείς να αγωνιστείς για τη συλλογική. Αν δέρνεις τη γυναίκα σου και τα παιδιά σου δεν μπορείς να εμφανίζεσαι στην κοινωνία ως επαναστάτης. Δεν μ' ενδιαφέρει, επίσης, να φτιάξω ένα ωραίο τοπίο ή μια ωραία γυναίκα για να φανεί η τεχνική και δεξιοτεχνία μου, αλλά να βγάλω έξω τα σωθικά μου για να τα δω πρώτος απ' όλους εγώ και να εκπλαγώ».

Γι' αυτό και δεν μας εκπλήσσει όταν λέει πως προτιμά την τέχνη με ρωγμές, ρυτιδιασμένη και τσακισμένη. Ακόμα κι όταν ξέρει ότι υπάρχει το ενδεχόμενο να την κρεμάσουν στο σαλόνι τους οι μπουρζουάδες.

«Αυτοί αγοράζουν τα πάντα για να τα αφοπλίσουν και να τα αποδυναμώσουν. Η εξαγορά ενός ανθρώπου, μιας πουτάνας, ενός μετανάστη, ο χρηματισμός γενικότερα, είναι το όπλο της μπουρζουαζίας για να αποδυναμώνει τους αντιπάλους της. Το ίδιο θα κάνει και με μένα και με όλους τους ζωγράφους. Εγώ δεν τους πουλάω έργα μου, η γκαλερί τα πουλάει. Δεν σημαίνει, όμως, ότι με την αγορά ενός έργου αγοράζουν και την ψυχή μου ή τις πεποιθήσεις μου. Ισως ν' αγοράζουν και την κατάρα μου. Εμένα μ' ενδιαφέρουν οι ταπεινοί, οι καταφρονεμένοι, οι δαρμένοι και αυτοί που ξεφτιλίζουν το κράτος όπως ο Πάντσο Βίλα, ο Εμιλιάνο Ζαπάτα ή ο Παλαιοκώστας».

Ποια είναι η αγαπημένη σας ρήση;

«Είναι ωραίο να ταρακουνήσουμε το κλουβί μας. Ακόμα κι αν δεν ελευθερωθούμε, θα διασκεδάσουμε. Δείτε τώρα την ασφυξία που αισθάνεται ο μέσος άνθρωπος μέσα στη βαρβαρότητα της οικονομικής κρίσης, που συναγωνίζεται έναν παγκόσμιο πόλεμο. Οι βομβαρδισμοί έχουν δώσει τη θέση τους σε χρηματοοικονομικούς δείκτες και βαμπίρ κερδοσκόπους. Η δουλειά του καλλιτέχνη είναι να εναντιωθεί στη βαρβαρότητα. Ο καλλιτέχνης μέσα στα βάσανά του, τη δύσκολη στιγμή μουντζουρώνει, ζωγραφίζει, έχει μια διέξοδο προσωπική. Ακόμα κι αν είναι αυταπάτη, βάζει λίγο μέλι στην πίκρα της ψυχής».

Αν υπάρχει, τέλος, μια φράση που συνοψίζει επιτυχώς το πνεύμα της ζωγραφικής του Τάσου Παυλόπουλου είναι η πρόταση
«Μου χάνει τον εαυτό μου»,
που γράφει ο Ικαρος Μπαμπασάκης στον κατάλογο της έκθεσης.

Ελευθεροτυπία
Σάββατο 13 Μαρτίου 2010
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΟΥΖΑΚΗ

Περισσότερες πληροφορίες για τον Τάσο Παυλόπουλο ΕΔΩ

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 10.03.2010
14:21
Ενα βίντεο που αξίζει να το δούμε όλοι.
» Faraona

--------------------------------------------------------------------------------------------.
O Alex αναφέρεται αναλυτικά στην προμελετημένη κατάρρευση της Ελλάδας και τα ανομήματα που έπαιξαν μεταξύ κυβερνήσεών μας και Goldman Sachs.
Στο τέλος (γύρω στο 7:25 λεπτό ) και επειδή ο Άλεξ αναφέρεται σε άσχετα για το θέμα μας,
συνεχίζω με δικούς μου σχολιασμούς που θα εμφανίζονται με κεφαλαία γράμματα.
vassoula2908

*Για να δείτε υπότιτλους, κλικ στο κουμπί κάτω δεξιά στο βίντεο (με το τρίγωνο μέσα) και πάλι κλικ στο cc για ενεργοποίηση των captions

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 03.03.2010
10:10
Η γλώσσα της θεραπείας:
» Faraona

Σήμερα στο Homefood
η συνέχεια του άρθρου της Φαραώνας
«τα καραβάνια »

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Η γλώσσα της θεραπείας

η ιστορία μιάς επανάστασης
στην ιατρική επιστήμη
του Ζαν Ζακ Κρεβκέρ
(Jean Jacques Crevecoeur)

«Είναι ευκολότερο να διασπασθεί ένα άτομο από το να αλλάξει μια πεποίθηση»
έλεγε ο Αϊνστάιν.
Πράγματι, όλοι οι άνθρωποι έχουν την τάση να αντιστέκονται στις αλλαγές και στις καινοτομίες καταναλώνοντας για αυτό ένα μέρος από την ενέργειά τους. Αυτό είναι γνωστό από παλιά. Ισχύει για όλους και ακόμη περισσότερο για τους επιστήμονες, που δεν θα μπορέσουν ποτέ να αποδεχθούν τις νέες θεωρίες, επειδή αυτές θα αντιπροσωπεύουν πάντα απώλεια ισχύος, χρήματος και γοήτρου για εκείνους που αποτελούν το επιστημονικό κατεστημένο.

Όταν άρχισα τις σπουδές μου στις φυσικές επιστήμες ήμουν πεπεισμένος ότι θα ερχόμουν σε επαφή με την λαμπρή ομάδα των ανδρών και των γυναικών που αφιερώνουν όλη τους τη ζωή στην αφιλοκερδή έρευνα της αλήθειας και της γνώσης, με απώτερο στόχο να φέρουν την ευτυχία σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Εκείνη την εποχή νόμιζα ότι η επιστημονική διαδικασία βασιζόταν αποκλειστικά σε αντικειμενικά γεγονότα και ότι οι επιστήμονες επεδίωκαν ακούραστα να αναδείξουν τις σχέσεις αιτίας και αιτιατού που παρατηρούνται ανάμεσα στους διάφορους παράγοντες. Πίστευα επίσης ότι οι ερευνητές είχαν ανοιχτό μυαλό, ήταν ανοιχτοί στον διάλογο, αναθεωρούσαν συνεχώς τις διάφορες υποθέσεις και αποδεχόντουσαν την αντιπαραβολή απόψεων.
Αφού αφιέρωσα 5 χρόνια της ζωής μου σ’ αυτόν τον κόσμο αποφάσισα να τον εγκαταλείψω, ευτυχής που είχα διαμορφωθεί με τρόπο αυστηρό και κριτικό από εξαιρετικούς δασκάλους αλλά και απογοητευμένος από την αδιαλλαξία, τη στενοκεφαλιά, τις απάτες, το κυνήγι των δημοσιεύσεων και την υποδούλωση των επιστημόνων στους χορηγούς τους. Δεν είχα υποπτευθεί, τότε, ότι στον ιατρικό κόσμο, που υποτίθεται ότι είναι στην υπηρεσία της ζωής και της υγείας, οι προστριβές ήταν ακόμη πιο σκληρές και βίαιες.

Άρχισα τότε μια σειρά μαθημάτων κατάρτισης στη γενική φιλοσοφία (μετά τη διακοπή του διδακτορικού μου στις φυσικές επιστήμες) και συγχρόνως ήμουν για δύο χρόνια ερευνητής στην παιδαγωγική. Εκείνη την εποχή, το 1984, άρχισα να ενδιαφέρομαι για την επιστημολογία της ιατρικής, δηλαδή την κριτική μελέτη της λειτουργίας της ιατρικής, των αξιωμάτων της, των μεθόδων συλλογιστικής της. Έτσι βαθμιαία εξοικειώθηκα με όλα τα είδη της ιατρικής σκέψης, από την επιστημονική ιατρική μέχρι την κινεζική ιατρική και ανάμεσά τους μια ολόκληρη σειρά θεραπειών, οι οποίες αδίκως ονομάζονται « παράλληλες ιατρικές ».

Όντας επιστήμονας, φιλόσοφος και παιδαγωγός, έχω χρησιμοποιήσει τα εργαλεία που διδάχτηκα για να συσχετίζω και να ελέγχω τη συνέπεια των διαδικασιών και των ανακοινώσεων. Κυρίως, όμως, έχω δοκιμάσει αρκετές από αυτές τις ιατρικές, γινόμενος ο ίδιος παρατηρούμενο πειραματόζωο και συγχρόνως παρατηρητής.
Το συμπέρασμά μου: βιώνουμε, στην ιατρική, μια επανάσταση του ίδιου εύρους με αυτή που γνώρισε η φυσική με τον Κοπέρνικο, τον Κέπλερ και τον Γαλιλαίο κατά τον δέκατο έκτο αιώνα. Και όπως και εκείνοι οι αστρονόμοι και μαθηματικοί, έτσι και οι πρωτοπόροι αυτής της νέας προσέγγισης της υγείας και της ασθένειας υφίστανται τις χειρότερες ενοχλήσεις, τις χειρότερες κατηγορίες και τις χειρότερες απειλές.

Γιατί η ιατρική βρίσκεται σε αδιέξοδο;

Στην αρχή της δεκαετίας του 1980 οι ιδιωτικές συνομιλίες μου με συναδέλφους ερευνητές στον τομέα της ιατρικής και της βιολογίας μου είχαν ήδη βάλει ψύλλους στ' αυτιά. «Στην ιατρική, βρισκόμαστε σε αδιέξοδο. Το ξέρουμε μερικά χρόνια τώρα και δεν ξέρουμε προς τα πού να προσανατολίσουμε τις έρευνές μας.» Αυτές οι παρατηρήσεις αφορούσαν το σύνολο της ιατρικής έρευνας και όχι ένα μόνο μικρό απομονωμένο τομέα, δυστυχώς. Οι εκμυστηρεύσεις γινόντουσαν ανεπίσημα, μια και κανένας δεν τολμούσε να τις κοινοποιήσει ούτε στα επιστημονικά συνέδρια, από φόβο μήπως και διακοπούν αμέσως οι επιχορηγήσεις, οι απαραίτητες για να συνεχιστούν οι εργασίες στα εργαστήρια.

Έτσι, τότε, είχα πολύ αποσπασματικές πληροφορίες σχετικά με την απόγνωση, στην οποία βρισκόντουσαν οι ερευνητές στην ιατρική και τη βιολογία. Δεν καταλάβαινα όμως γιατί βρισκόντουσαν σε αδιέξοδο. Με την ευκαιρία αυτή ανακάλυψα επίσης ότι στην πλειοψηφία των επιστημόνων είχε (και έχει) επιβληθεί καθεστώς σχεδόν πλήρους απουσίας ελευθερίας στη σκέψη, την έρευνα και την έκφραση. Έτσι, εκείνοι που υποτίθεται ότι ενσωμάτωναν όλες τις ελπίδες της ανθρωπότητας μου έδιναν ξαφνικά την εντύπωση εκφοβισμένων προλετάριων, ξεπουλημένων και στο έλεος κάποιου ιατροφαρμακευτικού βιομηχανικού συμπλέγματος, που αποφάσιζε όχι μόνο το τι είναι σωστό ή καλό για την υγεία των ατόμων, αλλά και το τι πρέπει να παραχθεί και να νομιμοποιηθεί επιστημονικά, ώστε να αυξήσει τα κολοσσιαία οφέλη τους.

Εν τω μεταξύ, πολλές στατιστικές αποδείκνυαν αυτό που οι ερευνητές συνάδελφοί μου μου είχαν ήδη ανακοινώσει. Ανάμεσα στο1970 και το1990 έχει παρατηρηθεί στατιστικά ότι αυτοί που προσβάλλονται από σοβαρές ασθένειες (καρδιαγγειακές, καρκινώδεις, εκφυλιστικές, αυτοάνοσες, κ.λ.π.) είναι κατά πέντε χρόνια νεώτεροι από παλαιότερα.
Κατά την ίδια περίοδο, η εκδήλωση κάποιων ασθενειών (το ετήσιο ποσοστό εμφάνισής τους), αυξήθηκε κατά 3 έως 10 φορές. Κανένα πραγματικό φάρμακο δεν έχει βρεθεί για τον καρκίνο, το έιτζ, τη σκλήρυνση κατά πλάκας. Οι αλλεργίες έχουν κυριολεκτικά εκραγεί μέσα σε 20 χρόνια. Τα περισσότερα από τα αντιβιοτικά είναι πλέον αναποτελεσματικά καθώς η αντίσταση των προσαρμοσμένων πια βακτηριδίων αυξάνεται! Τα εμβόλια αμφισβητούνται όλο και περισσότερο, όχι μόνο εξαιτίας των παρενεργειών τους, αλλά κυρίως εξαιτίας του ότι αποκαλύπτεται όλο και περισσότερο (από τις στατιστικές που δυστυχώς αποκρύβονται από τα μάτια του μεγάλου κοινού), ότι η αποτελεσματικότητά τους είναι μόνον υποθετική. Παρά την καθαρή αύξηση των δαπανών για την υγεία, η ποιότητα της ζωής και της υγείας του ανθρώπου στις χώρες της δύσης έχει επιδεινωθεί.

Από τότε οι πολυάριθμες μελέτες μου, οι συνομιλίες μου με κάθε είδους θεραπευτές και οι προσωπικές μου εμπειρίες με έκαναν να καταλάβω γιατί η ιατρική, όπως είναι σήμερα, όχι μόνο βρίσκεται σε αδιέξοδο, αλλά επίσης και σε λάθος δρόμο. Έχω ακόμη καταλάβει ότι βασική αιτία αυτής της συλλογικής επιδείνωσης της κατάστασης υγείας στον πλανήτη είναι η μέθοδος που χρησιμοποιεί η ιατρική.
Επομένως έχουμε απομακρυνθεί πολύ από τη συμβουλή που έδινε στους μαθητές του ο Ιπποκράτης: «Προ πάντων, μην βλάπτετε» ...

Για να γίνει αυτό αντιληπτό, ας εξετάσουμε ποια θα μπορούσαν να είναι τα θεμέλια της σύγχρονης ιατρικής σκέψης. Θα μπορούσε κανείς να τα συνοψίσει ως εξής:

1. Η ασθένεια υπάρχει, είναι κάτι το μοιραίο που πρέπει να το εξαφανίσουμε.

2. Η ασθένεια χαρακτηρίζεται από νοσώδη συμπτώματα (πόνοι, ερυθρότητες, πυρετός, σπυριά, εξανθήματα, διάρροιες, εμετοί, κ.λπ..).

3. Η θεραπεία κάποιας ασθένειας συνίσταται στην εξαφάνιση, το συντομότερο δυνατόν, όλων αυτών των νοσωδών συμπτωμάτων, με τη βοήθεια του οπλοστασίου των φαρμάκων.

4. Η ασθένεια είναι ουσιαστικά μια φυσική πραγματικότητα που έχει επιπτώσεις σε κάποιο ιδιαίτερο όργανο του φυσικού σώματος και θεωρείται βιο-φυσικο-χημικός μηχανισμός που μπορεί να απορρυθμισθεί.

5. Πολλές ασθένειες προκαλούνται από παθογόνους παράγοντες (μικρόβια, μύκητες, βακτηρίδια, ιοί), καρκινογόνους παράγοντες ή αλλεργιογόνους παράγοντες. Πρέπει επομένως να αποφύγει κανείς κάθε επαφή με αυτούς τους παράγοντες (σε αυτήν την περίπτωση κάνουμε πρόληψη). Εάν αυτό δεν είναι δυνατόν, θα προσπαθήσουμε να απομακρύνουμε ή να εξαφανίσουμε αυτούς τους παράγοντες (τότε κάνουμε θεραπεία).

6. Μερικές άλλες ασθένειες έχουν γενετική προέλευση και διαβιβάζονται από γενιά σε γενιά. Αυτό το ονομάζουμε κληρονομικότητα.

7. Εάν ολόκληρο το θεραπευτικό οπλοστάσιο αποδειχθεί ανίσχυρο ή αναποτελεσματικό, θα πρέπει τότε να αφαιρέσουμε το όργανο που έχει καταληφθεί από την ασθένεια, επιτρέποντας έτσι στον ασθενή να επιζήσει.

Οι επιστημονολόγοι αποκαλούν αυτό το είδος απαρίθμησης βασικά αξιώματα κάποιας θεωρίας ή πρακτικής.

Σ' αυτό το άρθρο θα αντιπαρατεθώ σε αυτά τα αξιώματα, ελέγχοντας την εσωτερική τους συνέπεια και παραθέτοντας παρατηρήσεις, που είναι μεν υπαρκτές, αλλά που συχνά τις αρνούνται οι ερευνητές...

Η ασθένεια δεν είναι πια αυτό που ήταν.

Και εάν η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική; Και εάν τα φαινόμενα παραπλανούν; Και εάν υπάρχει η πιθανότητα, αντιστρέφοντας τα αξιώματα, να εξηγηθούν καλύτερα τα αποτελέσματα όλων εκείνων των «παράλληλων» προσεγγίσεων, από τις οποίες επωφελούνται εκατομμύρια ασθενών και οι οποίες δεν έχουν αναγνωριστεί από την επίσημη επιστημονική ιατρική ;

Σας προσκαλώ να εξερευνήσετε μαζί μου αυτήν την αντίθετη άποψη και να την δεχτείτε ως μια υπόθεση εργασίας για σκέψη και έρευνα και όχι ως μια οριστική αλήθεια. Και εάν κάτι από αυτά που εγώ διαισθάνομαι λέει κάτι μέσα σας, σας προσκαλώ να μην παραμείνετε στην απλή ανάγνωση του άρθρου αλλά να ερευνήσετε το θέμα, εμβαθύνοντας.

Ας το γλεντήσουμε, λοιπόν, ξαναγράφοντας τα κλασικά αξιώματα της ιατρικής μου ...

Νέο αξίωμα αρ. 1:

Η ασθένεια δεν υπάρχει, δεν είναι κάτι το μοιραίο και αναπόφευκτο και δεν είναι απαραίτητο να την εξαφανίσουμε

Σύμφωνα με πολλές παραδοσιακές αντιλήψεις, η ασθένεια δεν υπάρχει.

Μόνο ο ασθενής υπάρχει και σε αυτόν πρέπει να επικεντρωθεί η προσοχή του γιατρού ή του θεραπευτή. Επιπροσθέτως, και αυτό θα τον αποδείξουμε αργότερα, η «ασθένεια» είναι σημάδι ανισορροπίας που προέρχεται, τις περισσότερες φορές, από τη συμπεριφορά του ασθενή, συνειδητή ή ασυνείδητη επομένως δεν είναι μοιραία και αναπόφευκτη (εκτός εάν θεωρήσει κανείς ότι το ασυνείδητο είναι κάτι το μοιραίο και αναπόφευκτο).

Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη, τα συμπτώματα είναι οι ορατές ενδείξεις μιας φυσικής ή ψυχικής ανισορροπίας, η οποία είναι μη ορατή.
Τα συμπτώματα επομένως δεν είναι αυτή καθαυτήν η ανισορροπία.
Για να το καταλάβουμε αυτό, ας πάρουμε μια πρώτη μεταφορά. Ας συγκρίνουμε το σώμα μας (φυσικό όχημα) με ένα αμάξι (αυτοκίνητο όχημα). Όταν ελαττωθεί το νερό του ψυγείου ή το λάδι του κινητήρα, αυτό δεν γίνεται αμέσως αντιληπτό. Εντούτοις, η ανισορροπία υπάρχει ήδη εκεί, μόνο που δεν μπορούμε ούτε να την δούμε ούτε να την ακούσουμε. Είναι αυτό που θα αποκαλέσουμε πραγματική ασθένεια. Όταν η υπερθέρμανση του κινητήρα υπερβεί το όριο, κάποια κομμάτια (που έχουν προβλεφθεί γι’ αυτό το σκοπό) θα σπάσουν (βαλβίδα, εύκαμπτος, κ.λπ.), απελευθερώνοντας αμέσως πολύ ατμό! Αυτή είναι η στιγμή κατά την οποία τα πράγματα φανερώνονται, γίνονται ορατά. Αυτά είναι τα συμπτώματα. Η εκτόνωση του ατμού δεν είναι σε καμία περίπτωση η ασθένεια του αυτοκινήτου : πρόκειται για μια διαδικασία που δημιουργήθηκε (σύμφωνα με τους νόμους της φυσικής) για να επιτρέψει στην υπερπίεση να εξαφανιστεί, έτσι ώστε το σύστημα να επιστρέψει στην ισορροπία και την κανονικότητα.

Για να μην φτάσουν τα πράγματα σ’ αυτό το σημείο, οι κατασκευαστές αυτοκίνητων έχουν εφεύρει έναν άλλο μηχανισμό : τοποθετούν φωτεινούς δείκτες στον πίνακα ελέγχου του αυτοκινήτου. Μόλις υπάρξει κίνδυνος να μην εξασφαλίζεται, να μην γίνεται σεβαστή ή να μην ικανοποιείται κάποια θεμελιώδης ανάγκη, το λαμπάκι ανάβει, προσκαλώντας τον οδηγό να εξετάσει την κατάσταση και να την διορθώσει. Σε μια τέτοια περίπτωση τι θα λέγατε για τον μηχανικό που θα σας συμβούλευε να ξεβιδώσετε - ή να σπάσετε - το αναμμένο λαμπάκι;

Εντούτοις, αυτό κάνει η επιστημονική ιατρική εδώ και δεκαετίες: εξ ορισμού, θεωρεί ότι τα συμπτώματα είναι κακά και πρέπει να εξαφανιστούν. Αλλά γιατί θα πρέπει να τα εξαφανίζουμε συστηματικά, αφού εάν εξετάσουμε το νόημα του μηνύματος που στέλνουν, προσδιορίσουμε τι είναι αυτό που προκάλεσε την ανισορροπία και αποκαταστήσουμε την αρχική αρμονία, το φως στο ενδεικτικό λαμπάκι θα σβήσει από μόνο του;

Εάν αλλάξετε την άποψή σας σχετικά με τα συμπτώματα και τα δείτε ως συμμάχους που σας φέρνουν πολύτιμες πληροφορίες (που θα πρέπει να αποκωδικοποιηθούν), δεν θα συγχέετε ποτέ πια την ασθένεια (την ανισορροπία που συμβαίνει αθόρυβα) με την διαδικασία της θεραπείας της (τα συμπτώματα που μερικές φορές φανερώνονται θορυβωδώς).

Νέο αξίωμα αρ. 2:

Όταν εμφανίζονται συμπτώματα (πόνοι, ερυθήματα, πυρετός, σπυριά, εξανθήματα, διάρροιες, εμετοί, κ.λπ.), αυτό είναι σημάδι ότι το σώμα αρχίζει να αποκαθιστά την ισορροπία του

Έχω συναντήσει αυτήν την σύλληψη τόσο στην ομοιοπαθητική, τον βελονισμό, την οστεοπαθητική, όσο και στη Νέα Ιατρική του γιατρού Ρίκε Γκέερτ Χάμερ (Γερμανία), στην Ολιστική Βιολογία των Ζωντανών Υπάρξεων του γιατρού Κλωντ Σαμπά (Γαλλία) και σε άλλες ακόμη προσεγγίσεις.

Για να το κατανοήσουμε αυτό, ας πάρουμε μια δεύτερη πολύ απλή μεταφορά. Ας συγκρίνουμε το σώμα μας (το ζωντανό) με ένα σπίτι (κατοικημένο). Η ζωή στο σπίτι παράγει κανονικά μια κάποια ποσότητα σκουπιδιών, καθημερινώς. Φανταστείτε ότι κάποιος δημοτικός νόμος σας απαγορεύει να βγάλετε τον σκουπιδοτενεκέ σας στο πεζοδρόμιο μέχρι να έρθει νεότερη διαταγή. Αποφασίζετε τότε να τα αποθηκεύσετε μέσα σε ένα δωμάτιο. Μερικές εβδομάδες αργότερα, και ενώ η απαγόρευση πάντα ισχύει, ένα δεύτερο και μετά ένα τρίτο δωμάτιο χρησιμοποιείται για τα σκουπίδια, που προκαλούν μια όλο και περισσότερο αφόρητη μυρωδιά στο εσωτερικό του σπιτιού. Σε αυτό το στάδιο, μπορούμε να πούμε ότι το σπίτι σας έχει χάσει την ισορροπία του, την αρμονία του: είναι μολυσμένο και δηλητηριασμένο.

Μην αντέχοντας πια, ας φανταστούμε ότι αποφασίζετε να βγάλετε έξω τους σκουπιδοτενεκέδες σας, παρά την απαγόρευση. Κάνοντάς το αυτό εκδηλώνετε τη θέλησή σας να αποκαταστήσετε την ισορροπία μέσα στο σπίτι, σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Αρχίζει λοιπόν το σπίτι να επανέρχεται σε κατάσταση υγείας... Όμως, οι γείτονές σας ή η δημοτική αστυνομία δεν το βλέπουν καθόλου με το ίδιο μάτι : σύντομα, κάποιοι επεμβαίνουν και όχι μόνο επαναφέρουν τους σκουπιδοτενεκέδες μέσα στο σπίτι σας, αλλά επιπλέον καρφώνουν μερικές σανίδες στις πόρτες και στα παράθυρα του ισογείου, για να σας αποθαρρύνουν από το να επαναλάβετε την πράξη σας.

Για να επιστρέψουμε στο σώμα, κατά την περίοδο που η ανισορροπία εγκαθίσταται μέσα μας βαθμιαία (επώαση της μόλυνσης, συσσώρευση τοξινών, ανάπτυξη κάποιου όγκου, εκφυλισμός κάποιου οργάνου, μυός ή του αίματος, κ.λπ.), η ασθένεια είναι αθόρυβη, ανώδυνη, ασυμπτωματική. Οι Κινέζοι μιλούν για ψυχρή ασθένεια ...

Αντιθέτως, όταν το σώμα «αποφασίσει» (θα δούμε αργότερα το γιατί) να αποκαταστήσει την ισορροπία του, θα προσπαθήσει να ξεφορτωθεί τη μόλυνση ή τις τοξίνες, να αποσυνθέσει τον όγκο ή να επισκευάσει το όργανο που έχει προσβληθεί, τον μυ ή το αίμα. Σε αυτήν την περίπτωση, το σώμα βγάζει τους σκουπιδοτενεκέδες του (πυρετός, σπυριά, εξανθήματα κ.λπ.). Η ασθένεια αρχίζει να «μιλάει», εμφανίζονται πόνοι, εκδηλώνονται συμπτώματα. Οι Κινέζοι μιλούν για θερμή ασθένεια ...
Η εμφάνιση των συμπτωμάτων είναι σημάδι ότι το σώμα αρχίζει να αποκαθιστά την ισορροπία του.

Αυτό που εκπλήσσει και προκαλεί σύγχυση με αυτήν την άποψη, είναι ότι αυτό που αποκαλούμε «ασθένεια» θα πρέπει σχεδόν πάντα να ερμηνεύεται ως αρχή της θεραπείας. Όμως, κάνουμε το ανάποδο.

Νέο αξίωμα αριθμ. 3:

Η θεραπεία μιας ασθένειας συνίσταται στο να ακούσουμε τα συμπτώματά της και να τα δούμε σαν ενδεικτικές πινακίδες του δρόμου που πρέπει να ακολουθήσουμε για να θεραπευθούμε

Όσο και αν φαίνεται περίεργο, φαίνεται καθαρά ότι το αξίωμα αυτό είναι η λογική συνέπεια της άποψης που αναπτύχθηκε στο αξίωμα αριθμ. 2. Τα συμπτώματα, όχι μόνο είναι οι σκουπιδοτενεκέδες που το σώμα προσπαθεί να εκκενώνει τακτικά για να βρει την ισορροπία του, αλλά συγχρόνως μας δείχνουν και αυτό που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε για να βοηθήσουμε τον οργανισμό να επιτύχει πλήρως αυτήν την ισορροπία.

Εάν δεν έχουμε καθόλου υπερένταση, εάν το επίπεδο ζωτικής ενέργειας μέσα μας είναι υψηλό, πιθανώς το σώμα μας θα έχει αρκετές δυνάμεις για να βγάλει έξω μόνο του όλους τους σκουπιδοτενεκέδες του, όποτε θα του είναι απαραίτητο. Όμως συχνά είναι κουρασμένο... Αρχίζει επομένως την εργασία, βγάζει έξω τους πρώτους σκουπιδοτενεκέδες, αλλά δεν προλαβαίνει να τους βγάλει όλους. Σε αυτήν την περίπτωση, όλα συμβαίνουν σαν η ταχύτητα με την οποία γίνεται η εκκένωση να ήταν πολύ μικρή σε σχέση με την ταχύτητα με την οποία γεμίζει με νέους σκουπιδοτενεκέδες. Αυτή είναι η κατάσταση που ονομάζουμε χρόνια ασθένεια, η οποία δεν σταματάει να εκφράζεται και ψάχνει την ισορροπία που δεν επιτυγχάνεται ποτέ.

Ο θεραπευτής ή ο ασθενής που το αντιλαμβάνεται αυτό, θα προσπαθήσει τότε να αφουγκραστεί τα συμπτώματα και θα ξεκινήσει μια διαδικασία που θα αποσκοπεί να φέρει στον οργανισμό πρόσθετη ενέργεια ώστε να επιταχύνει και να αυξήσει την έκφραση των συμπτωμάτων (δηλαδή την εκκένωση των σκουπιδοτενεκέδων). Αυτό κάνει και η ομοιοπαθητική (ορίζοντας μια θεραπεία που προκαλεί στο άτομο τα ίδια συμπτώματα με εκείνα που επιδιώκει να απομακρύνει), ο βελονισμός (ελευθερώνοντας τα ενεργειακά κυκλώματα και με αυτό τον τρόπο επιτρέποντας να επιταχυνθούν οι διεργασίες επανεξισορρόπησης), η οστεοπαθητική (απελευθερώνοντας τις λειτουργικές ή οργανικές εμπλοκές), η νηστεία και η ανάπαυση (βάζοντας περισσότερη ενέργεια στη διάθεση του σώματος ώστε αυτό να μπορέσει να καθαριστεί), κ.λπ..

Η ιατρική, επιχειρώντας να εξαφανίσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα τα συμπτώματα, όχι μόνο στερείται ουσιαστικών πληροφοριών για την φυσική και βαθιά θεραπεία του ασθενούντος ατόμου, αλλά επιπλέον απομακρύνεται από τη σοφία που βασίζεται στο να αφουγκράζεσαι τη φύση, στρεφόμενη όλο και περισσότερο προς την έπαρση και την αλαζονεία μιας εκλογικευμένης γνώσης, αποσυνδεδεμένης από την Πραγματικότητα.

Νέο αξίωμα αριθμ. 4 :

Η ασθένεια είναι κάτι το πολυδιάστατο, και συνδέεται με μια περίπλοκη και συστημική πραγματικότητα στοιχείων, που βρίσκονται σε μόνιμη αλληλεπίδραση μεταξύ τους

Η ιατρική είναι βασισμένη σε ένα διπλό αξίωμα που στηρίζεται στο διαχωρισμό του σωματικού από το ψυχικό. Πρώτον, θεωρεί ότι εάν ένα φαινόμενο εκδηλώνεται στο σωματικό επίπεδο, αυτό συμβαίνει επειδή είναι φαινόμενο που αφορά το σώμα. Δεύτερον, όταν έχει προσβληθεί ένα συγκεκριμένο όργανο, ως αιτία θεωρείται η κακή λειτουργία του οργάνου.

Όμως, στην καθημερινή μας εμπειρία παρατηρούμε ότι μια άσχημη ψυχολογική κατάσταση, μια άσχημα βιωμένη διαπροσωπική σύγκρουση, η απώλεια του νοήματος της ζωής, ένα φιλοσοφικό δίλημμα, η υπερένταση της καθημερινής ζωής, όλα αυτά, επηρεάζουν έντονα την σωματική μας υγεία. Αντιστρόφως, σωματικές διαταραχές μπορούν να μας εμποδίσουν να αισθανόμαστε καλά μέσα μας, μπορεί να μας κάνουν να χάσουμε την πίστη μας ή να μας κατακρημνίσουν σε βαθιά κρίση. Το να προσπαθείς να θεραπεύσεις κάποιον άνθρωπο διαχωρίζοντας την σωματική, την ψυχική, την κοινωνική και την πνευματική του διάσταση, μου φαίνεται ότι προέρχεται από αδυναμία αντίληψης που είναι αναποτελεσματική αλλά και επιβλαβής.
Δηλαδή το σωματικό επηρεάζει το ψυχικό, όπως και το ψυχικό επηρεάζει το σωματικό.

Επιπλέον, ακόμα και αν περιοριστούμε αυστηρά στη σωματική σφαίρα, η κινεζική ιατρική, η ομοιοπαθητική, η οστεοπαθητική αλλά ακόμη και άλλοι κλάδοι όπως η ορθοδοντική, η (etiopathie), η ολιστική ιατρική, μας έχουν δείξει ότι η ανισορροπία κάποιου ιδιαίτερου οργάνου, προκαλείται συχνά από την ανισορροπία κάποιου άλλου οργάνου. Δεν είναι σπάνιο το γεγονός, οι ιγμορίτιδες να θεραπεύονται απελευθερώνοντας τις τοξίνες τους στο συκώτι, ο πόνος της ράχης να ανακουφίζεται με ξεμπλοκάρισμα των εντέρων, οι πονοκέφαλοι να εξαλείφονται με ανάταξη του κόκκυγα ή τα προβλήματα των γονάτων να ρυθμίζονται με αναπροσαρμογή του κλεισίματος των σαγονιών ... Και πάλι, δεν πρόκειται να βρούμε την λύση στο πρόβλημα επιτιθέμενοι στο ίδιο το όργανο. Θα ήταν περισσότερο πρόσφορο να επανεισάγουμε στην ιατρική την ολιστική και συστημική θεώρηση ώστε να μπορέσουμε να ενεργήσουμε πιο αποτελεσματικά.

Νέο αξίωμα αριθμ. 5:

Οι παθογόνοι παράγοντες δεν είναι εχθροί της υγείας, αλλά σύμμαχοί της. Οι καρκινογόνοι παράγοντες δεν είναι υπεύθυνοι για τον καρκίνο (εκτός από το 1% των περιπτώσεων). Αλλεργιογόνοι παράγοντες δεν υπάρχουν.

Θα χρειαζόμουν πολύ περισσότερο χώρο για να τα αποδείξω αυτά με επιστημονικό και λεπτομερή τρόπο. Στη συνέχεια, όμως, όταν θα ασχοληθώ με τις εργασίες του γιατρού Χάμερ και του γιατρού Σαμπά, θα καταλάβετε καλύτερα γιατί το αξίωμα αυτό αποτελεί λογική συνέπεια της θεώρησης για την υγεία και την ασθένεια που παρουσιάζεται στο άρθρο αυτό.

Προς το παρόν, ας χρησιμοποιήσουμε μια τρίτη μεταφορά. Όταν συμβαίνει ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα, στον τόπο του ατυχήματος παρατηρείται συχνά η παρουσία αστυνομικών, χωροφυλάκων, οδηγών ασθενοφόρου, πυροσβεστών ή γιατρών. Αυτό είναι γεγονός. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις συχνά καλούνται δημοσιογράφοι για να καλύψουν το γεγονός. Γενικά, εκτός και αν έχουν ιδιαίτερες πηγές πληροφοριών, οι ανταποκριτές φθάνουν μετά το ατύχημα και μετά τις δυνάμεις της αστυνομίας και των πρώτων βοηθειών. Εάν δεν γνώριζαν την πραγματικότητα, παρατηρώντας κάθε φορά το ίδιο πράγμα, οι δημοσιογράφοι θα μπορούσαν να συμπεράνουν, με καλή πίστη, ότι οι αστυνομικοί, οι χωροφύλακες, οι οδηγοί ασθενοφόρου, οι πυροσβέστες και οι γιατροί είναι η αιτία όλων των ατυχημάτων που συμβαίνουν στους δρόμους ! Και στατιστικά, μια και θα βασίζονταν μόνο στις εκ των υστέρων παρατηρήσεις τους, θα είχαν σχεδόν πάντα δίκιο !

Φυσικά, θα μου πείτε ότι αυτό είναι ένα χονδροειδές σφάλμα λογικής, εφόσον το ατύχημα έχει προηγηθεί της άφιξης των πρώτων βοηθειών, και όχι το αντίστροφο. Φανταστείτε για μια στιγμή ότι το ίδιο συμβαίνει και με αυτό που αποκαλούμε ασθένεια. Ξέρουμε ήδη ότι όταν εμφανίζεται κάποιο σύμπτωμα, γεγονός που θεωρείται ότι αποτελεί την αρχή της ασθένειας, στην πραγματικότητα αρχίζει η διαδικασία του καθαρισμού, της επανεξισορρόπησης και της θεραπείας ( εάν το σώμα μας δεν έχει αρκετή ενέργεια για να βρει εντελώς την ισορροπία του, εξαντλείται μέσα σε αυτήν την προσπάθεια και δεν εκπληρώνεται ποτέ η θεραπεία του. Αυτή είναι και μια από τις αιτίες για τις οποίες πεθαίνουμε εξαιτίας της «ασθένειας »).

Το οποίο σημαίνει ότι όταν αρχίζει να φαίνεται κάτι (στο μεταφορικό παράδειγμα του σπιτιού, η έξοδος των σκουπιδοτενεκέδων), αυτό γίνεται επειδή πολλά αόρατα πράγματα έχουν συμβεί ήδη προηγουμένως (η συσσώρευση των σκουπιδοτενεκέδων στο εσωτερικό του σπιτιού). Μερικοί ερευνητές αναγνωρισμένοι για την αποτελεσματικότητά τους ως θεραπευτές, έχουν αποδείξει ότι οι ιοί, τα βακτηρίδια και οι μύκητες κινητοποιούνται από το σώμα (με διαταγή του εγκεφάλου) τη στιγμή που αρχίζει η επανεξισορρόπηση, για να βοηθήσουν να εκπληρωθεί η διαδικασία. Είτε για να φέρουν υλικά για να επανοικοδομήσουν τα κύτταρα που βλάπτονται, είτε για να εκκενώσουν τα κύτταρα που αχρηστεύονται.

Προφανώς, εάν η αρχική ανισορροπία (ψυχρή και μη ορατή φάση της ασθένειας) υπήρξε υπερβολικά βαθιά, μακρά ή/και υπερβολικά έντονη, ο καθαρισμός θα είναι τόσο βίαιος και τόσο έντονος που μπορεί να σπάσει τη ζωτικής σημασίας ισορροπία του οργανισμού και να προκαλέσει το θάνατό του. Αλλά, βασικά, καθώς οι ασθένειες δεν είναι ασθένειες, και καθώς οι παράγοντες που αποκαλούνται μολυσματικοί εμφανίζονται τη στιγμή της διαδικασίας της θεραπείας, ολόκληρη η θεωρία του Παστέρ καταρρέει προς όφελος μιας πολύ πιο δυναμικής θεώρησης, που έχει ως στόχο μάλλον την ενίσχυση του εδάφους και της ισορροπίας, παρά την εξαφάνιση των παραγόντων καθαρισμού (ιοί) ή ανοικοδόμησης (μύκητες και βακτηρίδια).

Όσον αφορά τους καρκινογόνους παράγοντες, διάφορες έρευνες έχουν δείξει ότι μόνο στο 1% των περιπτώσεων οι καρκίνοι προκλήθηκαν από αυτούς. Είναι η περίπτωση της έκθεσης σε ραδιενέργεια ή σε κάποιες πολύ τοξικές ουσίες σε ισχυρή δόση. Αντιθέτως, το 99% των άλλων καρκίνων οφείλονται σε παράγοντες έντονου στρες (βίαια ψυχολογικά σοκ που βιώνονται, χωρίς να εκφράζονται βιολογικά - οργανικά), συνδέονται δε συχνά με έντονες εσωτερικές συγκρούσεις που δεν έχουν λυθεί ψυχολογικά. Ο γιατρός Χάμερ ήταν ο πρώτος που το έδειξε αυτό με επιστημονικό τρόπο, σε περισσότερες από 8.000 περιπτώσεις καρκίνου. Η αξία του έγκειται στο ότι μπόρεσε να δείξει ότι η ανάπτυξη του καρκίνου έγινε σύμφωνα με κάποιους πολύ ακριβείς και αμετάβλητους νόμους. Θα το δούμε αυτό αργότερα.

Τελικά, οι αλλεργιογόνοι παράγοντες είναι δημιούργημα της φαντασίας, ανάλογο με εκείνο που θέλει τους αστυνομικούς και τους άλλους να προκαλούν τα ατυχήματα. Όλες οι αλλεργίες, χωρίς εξαίρεση, είναι στην πραγματικότητα διαδικασία θεραπείας μιας τεράστιας εσωτερικής σύγκρουσης αποχωρισμού (αφού είναι κάτι που εκδηλώνεται: σπυριά, δερματικά εξανθήματα, αναπνευστικές δυσκολίες).

Νέο αξίωμα αριθμ. 6:

Η γενετική αντανακλά την κατάσταση της υγείας του σώματος και δεν είναι η υγεία αυτή που αντανακλά την γενετική αιτιοκρατία (γενετικό ντετερμινισμό)

Εδώ, θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε για μια ακόμη φορά, τη μεταφορά μας για τα ατυχήματα αυτοκινήτου που προκαλούνται από τους αστυνομικούς και τους συνεργούς τους. Πράγματι, γενετιστές που διαφωνούν με τις επικρατούσες θεωρίες της γενετικής, έχουν ανακαλύψει ότι ο γενετικός χάρτης μας μεταβάλλεται συνεχώς, εξαιτίας θετικών ή αρνητικών αγχωτικών καταστάσεων που βιώνουμε σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας.

Σύμφωνα με την ίδια αρχή, που ισχύει και στο προηγούμενο αξίωμα, η αγχωτική κατάσταση, το στρες είναι αυτό που προηγείται. Αυτό προκαλεί μια λίγο πολύ βαθιά και διαρκή ανισορροπία στον οργανισμό και στο άτομο. Τότε γίνεται μια γενετική αλλαγή για να απεικονισθούν τα νέα δεδομένα της κατάστασής μας, μέσα στη δομή του DNA μας. Αυτό μοιάζει σαν η γενετική κληρονομιά μας να έχει αναλάβει ως αποστολή την παράδοση, την απομνημόνευση όλης της ιστορίας μας, για να διαβιβάσει την πληροφορία, στο μέλλον του ατόμου και του είδους του.

Το να πιστεύουμε επομένως ότι το συγκεκριμένο χρωμόσωμα είναι υπεύθυνο για την συγκεκριμένη ασθένεια είναι, για μια φορά ακόμα, σα να διαβάζουμε αντίστροφα την χρονική αλυσίδα των γεγονότων. Επομένως το να συμπεραίνουμε ότι αντικαθιστώντας κάποιο «παθογόνο» χρωμόσωμα με ένα «υγιές» μπορούμε να εξαφανίσουμε την ασθένεια, είναι σα να λέμε ότι, καταστρέφοντας τη φωτογραφία (τη μνήμη) κάποιου ατυχήματος, ακυρώνεται το ατύχημα ή επισκευάζεται η ζημιά. Είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι με παρόμοιο συλλογισμό οι γενετιστές, που μας υπόσχονται θαύματα (όπως άλλοι έκαναν με τον καρκίνο σαράντα χρόνια νωρίτερα), εμπλέκονται σε μια νέα μορφή αναθεωρητισμού, σχετικά με τα κύτταρα όμως αυτή τη φορά : «Εάν σβήσω τη μνήμη κάποιου γεγονότος, σβήνω το γεγονός.» Αυτή είναι η βάση στην οποία στηρίζονται οι επενδύσεις δισεκατομμυρίων που γίνονται σήμερα στην γενετική...

Νέο αξίωμα αριθμ. 7:

Δεν σώζεται η ζωή του ασθενούς αφαιρώντας του ένα όργανο

Διαβάζοντας αυτό το τελευταίο αξίωμα, σε συνδυασμό με όλα τα προηγούμενα, θα καταλάβετε ότι αυτό που ευρέως αποκαλείται ασθένεια δεν είναι παρά η έκφραση μιας ανισορροπίας (μη ορατή διαδικασία) που προσπαθεί να επανέλθει σε ισορροπία (ορατή διαδικασία). Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το όργανο πρέπει να θεωρείται μόνο ως το σημείο εκδήλωσης, μέσα από το οποίο προσπαθεί να εκφραστεί, η διαδικασία της θεραπείας. Σε καμία περίπτωση, δεν είναι η πρωταρχική αιτία! Η αιτία, αυτό το είδαμε ήδη, είναι η εσωτερική σύγκρουση, το έντονο στρες, το οποίο όταν λυθεί, ξεπεραστεί, επιτρέπει τη θεραπεία.

Όταν αφαιρούμε το όργανο, δεν κάνουμε τίποτε άλλο παρά να αφαιρούμε ένα σημείο εκδήλωσης της ασθένειας. Και εάν η εσωτερική σύγκρουση μένει ακόμη ενεργή, ο οργανισμός θα βρει άλλα σημεία συνήθως γειτονικά, για να συνεχίσει να εκδηλώνει αυτό που έχει ανάγκη να εκδηλώσει. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο κάποιες γυναίκες, αφού υποβλήθηκαν σε ολική αφαίρεση στήθους, παρουσιάζουν γάγγλια ενώ άλλες όχι. Οι πρώτες δεν έχουν ακόμη λύσει το στρες που είναι υπεύθυνο για τον καρκίνο τους, και γι’ αυτό συνεχίζουν να έχουν συμπτώματα.

Αυτά τα επτά νέα αξιώματα που σας προτείνω να σκεφτείτε, είναι αποτέλεσμα δικής μου σύνθεσης, μετά από 15 χρόνια ενασχόλησής μου, σε βάθος, με τις παραδοσιακές και τις διάφορες ολιστικές ιατρικές. Με ενέπνευσαν επίσης οι ανακαλύψεις που έκαναν επιστήμονες που είχαν το θάρρος να βγουν από την πεπατημένη της μοναδικής κυρίαρχης και ολοκληρωτικής σκέψης που είναι διαδεδομένη στην επιστημονική κοινότητα. Θα μπορούσα να παρουσιάσω τις εργασίες πολλών ερευνητών, αλλά θα περιοριστώ, στα πλαίσια αυτού του άρθρου, στις εργασίες του γιατρού Χάμερ (Γερμανία) και του γιατρού Σαμπά (Γαλλία).

Η νέα ιατρική του γιατρού Χάμερ

Ο γιατρός Ρίκε Γκέερτ Χάμερ (Ryke Geerd Hamer) υπήρξε για πολλά χρόνια διευθυντής σε μια γερμανική κλινική. Η προνομιούχος θέση του, του επέτρεψε να συναντήσει πολλούς καρκινοπαθείς. Χάρις στις περιστάσεις, στην τύχη και στην λεπτομερή παρατήρηση, ο Χάμερ ανακάλυψε τους θεμελιώδεις νόμους που εξηγούν το μηχανισμό της εμφάνισης όλων των καρκίνων και όλων των ασθενειών. Στην περίπτωση αυτού του γιατρού, μπορούμε πραγματικά να μιλήσουμε για νόμους, αφού οι επαληθεύσεις που έγιναν από τον ίδιο και από άλλους ερευνητές και θεραπευτές έδειξαν ότι όλοι ισχύουν στις 100% των περιπτώσεων, πράγμα το οποίο δεν είχε ποτέ συμβεί έως τότε στην ιστορία της ιατρικής.

Ο ατσαλένιος νόμος του καρκίνου που διατυπώθηκε από τον Ρίκε Γκέερτ Χάμερ είναι ο εξής:

«Όλοι οι καρκίνοι προκαλούνται και ενεργοποιούνται από έντονες και βίαιες εσωτερικές συγκρούσεις που τις βιώνουμε χωρίς να τις εκφράζουμε. Η φύση της εσωτερικής σύγκρουσης καθορίζει την περιοχή του εγκεφάλου που θα πληγεί και το όργανο στο οποίο θα εντοπισθεί η ασθένεια».
Παρατήρησε λοιπόν ότι οι ασθενείς που είχαν καρκίνο των οστών, για παράδειγμα, είχαν όλοι βιώσει κάποιο σοκ, κάποιο στρες, κάποια έντονη και βίαιη (αιφνίδια) εσωτερική σύγκρουση κατά την οποία αισθάνθηκαν υποτιμημένοι. Επιπροσθέτως, παρατήρησε ότι σε όλους τους ασθενείς που είχαν προσβληθεί από τον ίδιο καρκίνο, είχε εμφανισθεί ένα σημάδι στην ίδια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου τους. Έτσι, ανακάλυψε ότι σε κάθε τύπο στρες αντιστοιχούσε η ίδια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου και το ίδιο συγκεκριμένο όργανο, πάντα το ίδιο.

Ο καρκίνος των οστών αντιστοιχεί στην εσωτερική σύγκρουση της υποτίμησης. Ο καρκίνος των πνευμόνων στη έντονο φόβο του θανάτου. Ο καρκίνος του αριστερού στήθους σε μια γυναίκα δεξιόχειρα, στη έντονη εσωτερική σύγκρουση σε σχέση με ένα παιδί (πραγματικό, εικονικό, φανταστικό ή συμβολικό). Ο καρκίνος του δεξιού στήθους σε μια δεξιόχειρα γυναίκα αντιστοιχεί σε εσωτερική σύγκρουση γενικά με τον σύντροφο (σε μια γυναίκα αριστερόχειρα, οι αντιστοιχίες αντιστρέφονται). Ο καρκίνος του προστάτη αντιστοιχεί στη σεξουαλική εσωτερική σύγκρουση (πραγματική ή συμβολική) σε σχέση με τα παιδιά ή τους απογόνους (ή την ικανότητα δημιουργίας). Και ούτω καθεξής, για όλους τους καρκίνους.

Αυτός ο νόμος έχει επιβεβαιωθεί εδώ και σχεδόν 20 χρόνια από εκατοντάδες θεραπευτές (εκπαιδευμένους από τον Χάμερ ή τους διαδόχους του), σε δεκάδες χιλιάδες ασθενείς, χωρίς εξαίρεση. Αυτό που είναι φανταστικό σε αυτήν την ανακάλυψη, είναι ότι ο μηχανισμός: «σύγκρουση - εγκέφαλος - όργανο» λειτουργεί και προς τις δύο κατευθύνσεις. Για να το πούμε και αλλιώς, όσο η εσωτερική σύγκρουση είναι ενεργή, η περιοχή του εγκεφάλου που δραστηριοποιείται δίνει διαταγή στη βιολογική διαδικασία να παραγάγει καρκινικά κύτταρα στο όργανο που διαλέχτηκε για να εκφράσει την ανισορροπία. Αντιθέτως, όταν το άτομο λύσει την εσωτερική του σύγκρουση (με οποιονδήποτε τρόπο και αν το κάνει αυτό) και βάλει τέλος στο έντονο στρες του, η ίδια περιοχή του εγκεφάλου αντιστρέφει το πρόγραμμα και δίνει αμέσως διαταγή στη βιολογική διαδικασία, να σταματήσει την παραγωγή καρκινικών κυττάρων και να καταστρέψει τον όγκο που έχει δημιουργηθεί στο όργανο...

Έτσι σήμερα, αρκετές χιλιάδες ιατρικοί φάκελοι θεραπειών έχουν σχηματιστεί και συγκεντρωθεί από τον γιατρό Χάμερ και τους διαδόχους του. Μέσα σε αυτούς τους φακέλους, απαριθμούνται πολλές αποθεραπείες τις οποίες η επίσημη ιατρική χαρακτηρίζει ως « αυθόρμητες, ανεξήγητες ή αξιοθαύμαστες» : έτσι, ανιχνεύσεις (με σκάνερ), αναλύσεις αίματος, ακτινογραφίες, υποβολές εκθέσεων που έγιναν σε νοσοκομεία, αποδεικνύουν ότι ασθενείς έχουν θεραπευθεί εντελώς από καρκίνους, λευχαιμίες, σκληρύνσεις κατά πλάκας, μυοπάθειες, διάφορες εκφυλιστικές ασθένειες, κωφώσεις, σοβαρές διαταραχές της όρασης, ψωριάσεις, αλλεργίες, κ.λπ., χωρίς να προσφύγουν στη χημειοθεραπεία, την ακτινοθεραπεία, τη χειρουργική επέμβαση ή άλλες κλασικές θεραπείες που ορίζονται από την ιατρική. Και όμως, πολλοί από αυτούς ήταν καταδικασμένοι από την επίσημη ιατρική, που είχε βεβαιώσει ότι ήταν ανίατοι, ότι θα πεθάνουν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Κατά τη διάρκεια μιας από τις αναρίθμητες δίκες εναντίον του γιατρού Χάμερ στις οποίες ενάγων ήταν ο ιατρικός σύλλογος, ο δικηγόρος του Χάμερ είχε ζητήσει από το δικαστήριο να συγκρίνει το ποσοστό, σε εθνική κλίμακα, όσων επέζησαν από καρκίνο, με το ποσοστό όσων επέζησαν από καρκίνο ανάμεσα στους ασθενείς του πελάτη του (λαμβάνοντας υπόψη ότι μερικοί από αυτούς είχαν απευθυνθεί σ’ αυτόν, μερικές φορές στο τελευταίο τους στάδιο, απελπισμένοι, αφού είχαν δοκιμάσει τα πάντα). Αυτή η σύγκριση παρουσίασε με περιφανή τρόπο την ανωτερότητα της προσέγγισής του Χάμερ, σε σχέση με την προσέγγιση της επιστημονικής ιατρικής και ολόκληρου του οπλοστασίου της: 95% επιβίωση για περισσότερα από 5 χρόνια για τον Χάμερ, απέναντι στο 30% κατά μέσο όρο, σε εθνική κλίμακα στη Γερμανία. Χωρίς σχόλιο.

«Η ασθένεια, είναι η τέλεια λύση που βρίσκει ο εγκέφαλος στο πρόβλημα των «εσωτερικών συγκρούσεων»

Εάν σταματούσα εδώ την παρουσίασή μου, θα σας άφηνα πιθανώς αμήχανους και με πολλές αμφιβολίες. Εάν δεν καταλάβουμε σε τι πραγματικά χρησιμεύει η ασθένεια, από βιολογική άποψη, οι θεραπείες μπορεί να φανούν μαγικές. Για να το καταλάβουμε αυτό, ο γιατρός Χάμερ έδωσε πρώτα-πρώτα ένα παράδειγμα παρμένο από την ζωική βιολογία: αυτό μιας αλεπούς που βρέθηκε σε κατάσταση μεγάλου στρες σχετικά με την επιβίωσή της.

Ας φανταστούμε ότι μια αλεπού δεν έχει καταφέρει να πιάσει την παραμικρή λεία εδώ και τρεις μέρες. Βρίσκεται σε κατάσταση μεγάλου στρες σχετικά με την σωματική της επιβίωση, όταν επιτέλους, καταφέρνει να αιχμαλωτίσει ένα μικρό κουνέλι που περνάει από εκεί. Τη στιγμή που ετοιμάζεται να το δαγκώσει, να το ξεσκίσει, να το φάει, η αλεπού ακούει έναν από τους χειρότερους εχθρούς της να πλησιάζει : τον κυνηγό. Και τώρα η αλεπού μας βρίσκεται σε τρομερό δίλημμα, ανάμεσα σε δύο απειλές : εάν φάει το γεύμα της, για να ικανοποιήσει την ανάγκη της για τροφή, κινδυνεύει να σκοτωθεί με την κοιλιά γεμάτη ? εάν το σκάσει, αφήνοντας τη λεία της, κινδυνεύει ίσως να πεθάνει της πείνας λίγο αργότερα. Για να βγει από αυτό το δίλημμα, αποφασίζει να καταπιεί ολόκληρο το πόδι του κουνελιού και να φύγει μακριά.

Εκείνη την στιγμή, ένας άλλος κίνδυνος απειλεί την αλεπού : κινδυνεύει να πεθάνει από απόφραξη εντέρου, επειδή αυτό το ολόκληρο πόδι δεν μπορεί ούτε να ξανανεβεί από το στομάχι, ούτε να συνεχίσει τη διαδρομή του μέσα στο έντερο. Βρισκόμαστε, λέει ο Χάμερ, μπροστά σε μια έντονη και βίαιη εσωτερική σύγκρουση που σχετίζεται με την ανάγκη να χωνευτεί κάτι. Για να λύσει αυτό το πρόβλημα, ο εγκέφαλος ενεργοποιεί την τέλεια λύση που θα εξασφαλίσει την επιβίωση του ατόμου: ενεργοποιεί ένα πρόγραμμα παραγωγής πεπτικών υπερκυττάρων στα τοιχώματα του στομαχιού. Στόχος: η χώνεψη του ποδιού που έχει σφηνώσει στο στομάχι, να γίνει πέντε φορές πιο γρήγορα και πέντε φορές καλύτερα. Όσο ο στόχος δεν επιτυγχάνεται, ο εγκέφαλος συνεχίζει να διατάζει την παραγωγή αυτών των πεπτικών υπερκυττάρων που έχουν σαφώς ανώτερες επιδόσεις από τα κανονικά. Αλλά μόλις το πόδι χωνευθεί εντελώς, μια διαδικασία βιοανάδρασης ενημερώνει τον εγκέφαλο ότι ο στόχος έχει επιτευχθεί. Στη στιγμή ο εγκέφαλος βάζει τέλος στο πρόγραμμα της παραγωγής και δίνει διαταγή να εξαλειφθούν αυτά τα υπερκύτταρα, που θα απέβαινα

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 27.02.2010
12:39
«Ωδή» για την μικροψυχία και τη μιζέρια μας.
» Faraona

Αφιερωμένο εξαιρετικά στον φίλο Ηλία(Kryos) για το υπέροχο κείμενό του.
Η ανακάλυψη του βίντεο απο Fractal .
Ευχαριστώ και τους δυό σας.

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 24.02.2010
13:37
[nt]
» Faraona

Διαβάστε στο Homefood το άρθρο της Φαραώνας.
Τα καραβάνια.

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 23.02.2010
13:07
Ανεπίδοτη επιστολή
» Faraona

ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ
ΑΝΕΠΙΔΟΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

*από μια επιστολή που δεν συμπεριλαμβάνεται στα ποιήματα της

"…Αγαπήθηκα, αγαπήθηκα πολύ, μα μπορεί ποτέ κανείς να φανταστεί ότι λυπόμουνα βαθειά όταν καταλάβαινα ότι μ'αγαπούσαν;

Εγώ, ίσως να μην αγάπησα αρκετά, όχι όσο έπρεπε.

Τον ιδανικό μου έρωτα θαρρώ τον έζησα στην φαντασία μου.

Η ψυχή μου και η αγάπη γεννήθηκαν την ίδια μέρα.

Αυτό το ένοιωθα μέσα μου, κι όμως δεν πίστευα ότι θα υπήρχε μέρα που θα μου αποδείκνυε ότι αγαπούσα αληθινά.

Δεν είναι στ' αλήθεια τραγικό;

Μια μεγάλη ειρωνία, να μιλούν για την αγάπη άνθρωποι που δεν την γνωρίζουν και να σιωπούν εντελώς κείνοι που νοιώθουν την ψυχή τους να πνίγεται στο πόνο της;"

…Και λιγο παρακάτω:

«…Είμαι ενα παιδί που γράφει σε σας, τους άγνωστούς του φίλους, για να τους πει: να μείνετε πάντα παιδιά, κι’ αν είναι δυνατόν άμυαλα παιδιά.

Να ζήσετε τη ζωή σας με τρέλλα, να ζήσετε παράλογα, να σκοτώσετε τη λογική πούνε ο φονιάς της χαράς και της ζωής, να τολμήσετε να κάνετε τα δύσκολα, τα μεγάλα, τα σημαντικά, ν’ ακολουθήσετε τα δύσβατα μονοπάτια, ν’ αφήσετε να θρονιαστεί στην καρδιά σας για πάντα η άνοιξη και το χαμόγελο στα χείλη, ν’ αγαπήσετε με πάθος και να καείτε απ’ τη φλόγα της αγάπης σας, να κάνετε τον πόνο, τη χαρά, την κάθε σας στιγμή τραγούδι, κι’ όταν έρθ’ η ώρα η στερνή να πεθάνετε όχι από πλήξη, αλλά από ειλικρίνεια όπως ο φίλος τζίτζικας, που τόσο ωραία τα έλεγε μα μεις τα παίρναμε για γκρίνια…»

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 21.02.2010
12:26
«Βαθιά επιφάνεια»
» Faraona

Απόψεις

- «Μα υπάρχουν οι πολύ βαθιές καταστάσεις,
που δεν μπορούν να εκφραστούν με λέξεις»
είπε η χορεύτρια και έγινα έξαλλος.
- «Με την ίδια έννοια, υπάρχουν και οι πολύ βαθιές φράσεις,
που δεν μπορούν να εκφραστούν με καταστάσεις»
της είπα κι έφυγα αφήνοντας πίσω μου τη σωστή άποψη.

Συλλογή-Βαθιά επιφάνεια 1992 Μίμης Σουλιώτης

Κι ενα άλλο άτιτλο γραμμένο σε τσιγαρόχαρτο
μια νύχτα του 1997 και ανέκδοτο.
Θυμάμαι
τούς κύκλους της αϋπνίας μας τότε που
τα εικοστετράωρα δεν ειχαν μέρα και νύχτα.

Ατιτλο
Οταν κοιμάμαι τα σεντόνια ειναι άσπρα,
όποτε ξυπνάω ειναι μαύρα,
κι οταν θα φύγω για πάντα
το χρώμα θα είναι
σταχτιά σάβανα.

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 18.02.2010
01:22
Λεονάρντο ντα Βίντσι
» Faraona

"Υπάρχουν τριών ειδών άνθρωποι..
Εκείνοι που βλέπουν,
εκείνοι που βλέπουν όταν τους δείχνουν
και
εκείνοι που δεν βλέπουν."

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 14.02.2010
14:20
Αφιερωμένο εξαιρετικά και καλή Σαροκοστή, βοήθειά μας.
» Faraona

Αφιερωμένο εξαιρετικά στην Σοφία Νικολαίδου. Και ΕΔΩ
Σοφία μου είσαι άριστη συγγραφέας αλλά πάνω απ ολα είσαι μπεσαλού και ντόμπρα γυναίκα.
Νασαι πάντα καλά.

Κι αυτό το αφιερώνω στον εαυτό μου προς γνώση και συμμόρφωση του.

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 12.02.2010
21:37
ΓΥΝΑΙΚΕΣ«ΑΡΑΧΝΕΣ»
» Faraona

Περί υφαντικής...
Ο μύθος της Αράχνης απο την Ελληνική μυθολογία είναι λίγο πολύ γνωστός σε όλους μας.
Βρήκα όμως ενα παιδικό βιντεάκι στο Xαμομηλάκι που μου άρεσε και που «εξιστορεί» τα συμβάντα ανάμεσα στην θεά Αθηνά και την Αράχνη.

Η υφαντική από αρχαιοτάτων χρόνων ήταν άμεσα συνδεδεμένη με την γυναικεία φύση και μόνον μ αυτή.
Η σχέση της υφαντικής με την Αθηνά διέρχεται από τη σχέση της υφαντικής με τη νόηση. Η «σκόπιμη πρόβλεψη», που με τέχνη πραγματώνεται στον αργαλειό, ανήκει στο χώρο της εφηρμοσμένης εφευρετικότητας, δηλαδή στην Μήτιν, μητέρα της Αθηνάς. Η θεά δεν επινόησε μόνο αλλά και δίδαξε την τέχνη σε γυναίκες όπως η Πανδώρα, οι κόρες του Πανδάρεου, οι γυναίκες των Φαιάκων ή η Λυδή Αράχνη. Νεότερη από τη μορφή της Προμάχου που λατρεύεται στην Ακρόπολη, η μορφή της Αθηνάς Εργάνης διαμορφώνεται στην αρχαϊκή εποχή και λατρεύεται σε κοινό ναό με τον τεχνίτη Ήφαιστο, στο Θησείο. Κεντρική θέση στον εορτασμό των Μεγάλων Παναθηναίων είχε η προσφορά του πέπλου που ύφαιναν οι ἐργαστίναι. Μια άλλη παρθένος, η Άρτεμις, που διαφεντεύει τα όρια ανάμεσα στο ανήμερο και το ήμερο, που οδηγεί τη μετάβαση των άγουρων κοριτσιών στο γάμο όπως στην Βραυρώνα, έχει μια υπαινικτική μόνο σχέση με το γνέσιμο και τη ρόκα. Στην Οδύσσεια, η Ελένη που γνέθει παρομοιάζεται με τη χρυσηλάκατον Άρτεμη. Αν ο Κρητικός Δίας υπεξαιρεί την ύφανση για να φέρει την ομόνοια και να προστατέψει το γάμο, ο Διόνυσος την καταστρέφει ως ασύμβατη προς τη λατρεία του. Ο μύθος για τις Μινυάδες περιγράφει γλαφυρά πως ο θεός μεταμορφώνει τον αργαλειό που αυτές αρνούνται να εγκαταλείψουν σε βακχικό τοπίο. Πολλούς άλλους μύθους μπορείτε να διαβάσετε στο καταπληκτικό μπλόγκ της ΗΛΑΚΑΤΗΣ
(κόκκινη κλωστή δεμένη,στην ανέμη τυλιγμένη,δώσ της κλώτσο να γυρίσει,
παραμύθι ν αρχινίσει)που πραγματικά στα πόστ της αφιερώνεται με μεγάλο μεράκι σ αυτό το θέμα.
Για την ιστορία και την εξέλιξη της υφαντικής στην Ελλάδα
υπάρχει άφθονη βιβλιογραφία μεταφρασμένη και σε άλλες γλώσσες.
Απο τα ελληνικά βιβλία που έχω ξεχωρίσει είναι:
«Υφαντική και υφάντρες στο προϊστορικό Αιγαίο».
Συγγραφέας :Τζαχίλη Ιρις
Το βιβλίο αυτό παρουσιάζει λεπτομερώς την ανάπτυξη των φάσεων της αρχαίας υφαντουργίας από την απόκτηση των πρώτων υλών, του μαλλιού και του λιναριού, έως τη νηματουργία και την ύφανση. Iδιαίτερα αναλύονται οι περίτεχνες και πολύχρωμες φορεσιές της Mινωικής Kρήτης και των Mυκηνών. Tην εποχή του Xαλκού στο Aιγαίο, τα υφάσματα δεν τυλίγονται πια γύρω από το κορμί με σχετική αυτονομία όπως στην Aνατολή, αλλά κόβονται και ράβονται, δηλαδή γίνονται συγκεκριμένα και ατομικά. Tο ρούχο δεν τυλίγει απλώς το κορμί: το αναπλάθει. H θαλασσοκρατορία του Mίνωα στο Aιγαίο συνοδεύτηκε από μια λυγερή κρητική μόδα. Στο προϊστορικό Aιγαίο, η μόδα ήταν όπως και σήμερα στην Eυρώπη: με χαρούμενη ετήσια αποποίηση των προηγούμενων εκφράσεων, με την ελαφρότητα των παλινωδιών, με τη γελαστή λατρεία των φαινομένων, με τις τρελές εναλλαγές, τους δανεισμούς και τους εύρυθμους μιμητισμούς της. Πρόκειται για μια πρωτότυπη μελέτη, μοναδική στην ελληνική και ξένη βιβλιογραφία, η οποία, αξιοποιώντας τα συμπεράσματα διαφορετικών επιστημονικών κλάδων, συγκλίνει προς τη δημιουργία μιας σαφέστερης εικόνας τόσο για τα υλικά, το εργατικό δυναμικό και τα εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν στην παραγωγή των υφασμάτων, όσο και για την οικονομία και κοινωνία της εποχής στην οποία δημιουργείται και εξελίσσεται η υφαντική τέχνη. H έκδοση κοσμείται με 160 περίπου ασπρόμαυρα και έγχρωμα σχέδια και φωτογραφίες.
«Μικρασιατικά Υφαντά»
Συγγραφέας : Μακρής Κίτσος
Λεύκωμα που παρουσιάζει ένα μικρό κομμάτι της κληρονομιάς του Ελληνισμού της Μ. Ασίας στην τέχνη της υφαντικής. Η σειρά των υφαντών που περιλαμβάνονται, έχουν όλα βυζαντινές καταβολές. Στοιχεία από τοιχογραφίες, ψηφιδωτά, πλαισιώσεις μικρογραφιών και επίτιτλα χειρογράφων εμφανίζονται σε νέες μορφές στα υφαντά αυτά που με την σειρά τους θα γίνουν πηγές νέας δημιουργίας για τον σημερινό καλλιτέχνη υφαντουργό.
«Η πτυχολογία στην αρχαιοελληνική τέχνη»
Συγγραφέας:Τσούρας Ανδρέας.
Ο συγγραφέας ιχνογραφεί την Κεντητή και Υφαντική τέχνη μέσα κυρίως από τα μεταξωτά υφάσματα, αργαλειούς και τις υφάντρες (ανυφάντρες), μας καθοδηγεί στο κάλλος των «Αρχαίων Ελληνικών Πτυχών», πάντα μέσα στο διάκοσμο της χειροποίητης ελληνικής ενδυμασίας. Από την υψηλή υφαντική τέχνη από τις ανυφάντρες (υφάντρες) στα πολύπτυχα μέρη των ενδυμασιών και κυρίως αυτών των ενδυμασιών που κάλυπταν τα γλυπτά αγάλματα.
Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΥΦΑΣΜΑΤΟΣ ΙΙ - ΥΦΑΝΤΙΚΗ, ΔΙΑΠΛΕΚΤΙΚΗ, ΜΠΑΤΙΚ
Συγγραφέας:Περιβολιώτου Μαργαρίτα-Αικατερίνη
Στο Πρώτο Μέρος γίνεται μια γενική προσέγγιση της ιστορικής εξέλιξης της Υφαντικής από την Αρχαιότητα με ιδιαίτερο βάρος στην πορεία της Ελληνικής Υφαντικής από τη Νεολιθική περίοδο μέχρι το λαϊκό - παραδοσιακό υφαντό του πρώτου ήμισυ του 20ού αιώνα. Τέλος, γίνεται αναφορά στο μακραμέ με παρουσίαση απλή 5 εκπαιδευτικών παραδειγμάτων.
Στο Δεύτερο Μέρος, αναλύεται ιστορικά και τεχνικά και η μεθοδολογία του Μπατίκ, του οποίου οι ρίζες ξεκινούν από την Ανατολική Μεσόγειο και η τεχνική του είναι στενά συνδεδεμένη με τις αρχαίες ελληνικές τεχνικές διακόσμησης. Αναλύονται οι σύγχρονες και παραδοσιακές μέθοδοι Μπατίκ και δίδονται πληροφορίες τόσο για τα κατάλληλα υφάσματα, τις χρωστικές και τα απαραίτητα υλικά όσο και για τις δυνατότητες βιοτεχνικής και βιομηχανικής σύγχρονης παραγωγής του με παραδείγματα και σχέδια.
Η παράλληλη μελέτη της Υφαντικής Τέχνης και του Μπατίκ προσφέρει στους σπουδαστές - μελετητές του Υφάσματος μια διαφορετική προσέγγιση στην παραδοσιακή, θεματολογική, σπουδή των δυνατοτήτων κατασκευής και διακόσμησης υφασμάτων. Η υφαντική είναι η βάση μαζί με τη διαλεκτική, της μετατροπής της πρώτης ύλης, του νήματος, σε πολύτιμο για τον άνθρωπο χρηστικό είδος, το ύφασμα.
Με στημόνι και υφάδι
Συγγραφεις:
Van Steen, Catherine και Λυκιαρδοπούλου Ελένη
Το βιβλίο αναδεικνύει με απλό και γλαφυρό τρόπο τα μυστικά του μετσοβίτικου υφαντού, παρουσιάζοντας το θέμα τόσο από την τεχνική και αισθητική πλευρά του όσο και από την πλευρά της προσέγγισης των ποικίλων ερμηνειών, των συμβόλων και του ρόλου του υφαντού ως μέρους της καθημερινής ζωής του Μετσόβου.
Παραδοσιακά Κεντήματα και Φορεσιές
Studio Alexander
Εκδόσεις Βελής
Τσεβρέδες και φορεσιές, Ελληνικά παραδοσιακά κεντήματα, γοητεύουν με τις σοβαρές πολύχρωμες φόρμες τους και τα κλασσικά μοτίβα τους. Εργα χειρός, κατάλληλα για τραπεζομάντηλα, καρέ, μαξιλάρια, τσεβρέδες.
Η Ελληνική δαντέλα.
Δέσποινα Κούτσικα-Λίλα ντε Τσάβες
Κείμενα Ελληνικά-Αγγλικά
Ένας πολύτιμος και αδημοσίευτος ως τώρα θησαυρός της Ελληνικής λαογραφίας και της διασποράς. Δαντέλες φτιαγμένες από τον 15ο έως και τις αρχές του 20ου αιώνα σε διάφορα νησιά της Ελλάδας, κυρίως στην Κρήτη αλλά και σε άλλες περιοχές όπως η Κύπρος και η Κωνσταντινούπολη. Δαντέλες για το στολισμό του σπιτιού και της φορεσιάς, δείγματα εκπληκτικής δεξιοτεχνίας και απαράμιλλης αισθητικής.
Συμπαραγωγή ΕΟΜΜΕΧ-Εκδόσεις Ίνδικτος.
Και πολλά άλλα φυσικά που αφορούν την ταπητουργία,το κέντημα πάνω σε υφαντά υφάσματα και την μικροϋφαντική.
Στη σύγχρονη Ελλάδα πιά η υφαντική εφαρμόζεται περισσότερο για την διακόσμηση παρά για την ένδυση και τις πρώτες ανάγκες του σπιτιού οπως παλιά.
Εξω απο τον Ελληνικό χώρο η υφαντική ειναι γνωστή και πάλι απο αρχαιοτάτων χρόνων.
Οι Ινδιάνοι και κυρίως οι Ναβάχο χρησιμοποιούσαν εξαιρετικές τεχνικές φυτικών βαφών και ύφανσης των νημάτων που χάνονται στα βάθη του χρόνου.
Ολοι οι Ανατολικοί λαοί εχουν τεράστια παράδοση στην δημιουργία χειροποίητων αργαλειών μικρών και μεγάλων όπου εφτιαχναν διαφόρων ειδών πανιά και κοσμήματα για να στολίσουν και να ντυθούν.
Στό Bruce Museum of arts στήν Αμερική υπάρχει ενα μεγάλο τμήμα αφιερωμένο στην:
«Navajo Weaving Tradition»

Η μικροϋφαντική αναπτύχθηκε σε υψηλό βαθμό σ αυτές τις φυλές οπως και στους Ινκας και τους Μάγιας κυρίως για να διακοσμούν τα ρούχα αλλά και το ίδιο το σώμα τους γυναίκες και άντρες.Και μάλιστα η τεχνική του στολίσματος προηγήθηκε.Η μικρούφαντική δηλαδή με στοιχεία οπως χάντρες,κόκκαλα ζώων,πέτρες πολύτιμες και ημιπολύτιμες,χρυσό,ασήμι και άλλα, υφασμένα με νήματα και φυτικής προέλευσης μακρόστενες λουρίδες εφαρμόστηκε πρώτη σ αυτούς τους λαούς.Αυτά βέβαια ειναι και τα φτωχότερα σε ευρήματα σήμερα.
Αντιθέτως σώζονται πολλά μεγάλα κομμάτια υφαντών που δίνουν ομως την δυνατότητα της αντιγραφής των σχεδίων σ αυτούς που ψάχνουν.Εδω θα σταθω γιατί
ευτύχησα να γνωρίσω την μαθήτρια μιας εξαιρετικής ερευνήτριας αυτού του είδους.Η ερευνήτρια και υφάντρα λέγεται Ηelen Banes που μετέτρεψε παρα πολλά σχέδια απο κιλίμια και παλιά ρούχα σε σχέδια για κοσμήματα μικροϋφαντικής ταξιδεύοντας και διαβάζοντας για τον πολιτισμό των Αρχαίων λαών της Νοτίου Αμερικής.Τα βιβλία και τα σχέδιά της κυκλοφορούν ευρέως στο διαδίκτυο.Εζησε μέχρι το 1999 στην Χαβάη οπου και πειραματιζόταν η ίδια με τις μαθήτριές της . Σήμερα ζει μάλλον στην Αμερική πιά γιατί είναι ηδη 87 χρονών και το εργο της συνεχίζεται απο τις μαθήτριές της.

Η μαθήτριά της μιά Ελληνοαμερικανίδα συνταξιούχος παιδίατρος εζησε κοντά της στην Χαβάη και μαθήτευσε τις τεχνικές της λίγο πρίν το 2000.
Το 2001 την γνώρισα στην Αθήνα απο όπου και διδάχτηκα με την σειρά μου τις τεχνικές της μικροϋφαντικής και τα μυστικά της.Μου άνοιξε πραγματικά εναν απο τούς ομορφότερους δρόμους της ζωής μου και θα την ευγνωμονώ για πάντα. Η μικροϋφαντική ειναι μια παραδοσιακή τεχνική όπου ο δημιουργός στήνει το έργο του εξ αρχής.Βγάζει το σχέδιο η μάλλον το φαντάζεται πρώτα και μετά το αποτυπώνει σε κόλλες καντριγιέ γιατί οι συμμετρίες που πρέπει να υπάρχουν παίζονται στο χιλιοστό.Σ αυτό με βοήθησε στην αρχή πάρα πολύ ο άντρας μου που ειναι αρχιτέκτων.Αν δεν ξέρει κάποιος σχέδιο είναι αδύνατον να αποτυπώσει γραμμικά κάτι που φαντάζεται.Μετά αυτό το σχέδιο μπαίνει κάτω απο την βάση του αργαλειού που στήνεται για κάθε εργο εντελώς ξεχωριστά.Κατόπιν μπαίνουν τα στημόνια μαζί με τις χάντρες η τα στοιχεία που θέλει κάποιος να χρησιμοποιήσει και υφαίνεται το σώμα του κοσμήματος με διάφορα χρώματα αλλά και διάφορα νήματα.Δεν υπάρχει περιορισμός σ αυτό αρκεί να ξέρει κανείς τις σχέσεις μεταξύ χοντρών και λεπτών νημάτων.Ενα χοντρό ας πούμε νήμα θα φθαρεί η και θα κοπεί πολυ ευκολα αν συνδιαστεί με ενα σκληρό λεπτό στημόνι.Οι χάντρες με πολυ μικρές τρύπες οπως τα μαργαριτάρια εχουν ειδικές τεχνικές περάσματος ανάμεσα στις κλωστές.Και το μεγάλο μυστικό φυσικά ειναι η τεχνική του περάσματος των μικρών χαντρών σε χοντρά νήματα.Εκεί καμμιά φορά ματώνουν τα ακροδάχτυλα αλλά το αποτέλεσμα ειναι πραγματικά θεσπέσιο.
Υφάντρες αυτής της τεχνικής υπάρχουν ελάχιστες στην Ελλάδα .Δεν ξέρω για την υπόλοιπη Ευρώπη.Αλλά στην Αμερική ειναι πολλές.
Απο τις καλύτερες ειναι η Sonya Edwards και η Fitzerald Diane που ανέπτυξαν δικές τους τεχνικές και σχέδια.
Η υφαντική εχει μιά γοητεία σ όλα τα μήκη και τα πλάτη των ποικιλιών των τεχνικών της.Εμπεριέχει την απαίτηση της προσήλωσης,της αυτοσυγκέντρωσης ,της υπομονής ,της λεπτεπίλεπτης διαδικασίας για το τέλειο αποτέλεσμα και «αποβάλει» ας μου επιτραπεί ο όρος ,όλους αυτούς που θα προσπαθήσουν να την ξεγελάσουν με τις προχειρότητες και τις βιαστικές διαδικασίες στο βωμό του εύκολου κέρδους.Πραγματικά λυπάμαι πάρα πολύ όταν βλέπω έργα τέτοιας υπομονής να εξαθλιώνονται ανάμεσα σε μπρελόκ και διακοσμητικά τσουμπλέκια της πλάκας που δεν έχουν καμιά απολύτως αξία παρά μόνο τον εντυπωσιασμό για την εκμετάλλευση του αγοραστικού κοινού.Εζησα σχετικά πρόσφατα μια τέτοια κατάσταση απαξίωσης των κόπων μου και ταλαιπωρίας επι ενάμιση χρόνο με τελικό αποτέλεσμα να μου ζητηθούν και «τα ρέστα». Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μήν το ξανακάνω ποτέ.Ακόμη ομως εχω τύψεις και μουντζώνομαι γιατί πρώτη εγώ η ίδια απαξίωσα τον εαυτό μου.
Σας αφήνω εδω με ενα εξ ολοκλήρου δικό μου εργο σε σχέδιο και σύνθεση.

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 05.02.2010
22:31
Μόνο μια ποιήτρια που ειναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ θα μπορούσε να σκεφτεί και να γράψει κάτι τέτοιο.
» Faraona

Γράψε λάθος

Δεν φτάνει που ήσουν ερχομός θερμοκηπίων
ενόχλησες και την ορθογραφία μου.

Κατ' επανάληψη λες, μ' έπιασες να γράφω
συνδιάζω αντί για συνδυάζω που σημαίνει
συν-δύο, βάζω το ένα δίπλα στο άλλο
τα δυό μαζί ενώνω - το ζω το αφήνουμε απ' έξω
για μετά, αν πετύχει ο συνδυασμός.

Δεν είναι λάθος φίλε μου.
Είναι μια πρόωρη ανάπτυξη αδυναμίας.
Δείξε μου εσύ ένα ύψιλον
που να κατάφερε ποτέ σωστά να μας ενώσει.
Συνδυασμοί πολλοί αλλά πόσοι γνώρισαν
τη ρηματική του ζω απεραντοσύνη.

Απ' τη σκοπιά του καθενός η ορθογραφία.
Πάρε παράδειγμα
τι κινητά που γράφεται το ψέμα:
Οταν εσύ το εξακοντίζεις προς τον άλλον
σωστά το γράφεις μέσα σου, θαρραλέα.
Όμως όταν εσύ το δέχεσαι κατάστηθα
τότε το γράφεις ψαίμα.
Ρωτάς από πού και ως πού
γράφω τη συμπόνοια με όμικρον γιώτα.

Ποιος ξέρει θα με παρέσυρε η άπνοια
ο ανοίκειος το ποίημα η οίηση
το κοιμητήριο η οικουμένη το οικτρόν
και η αοιδός επιθυμία
απ' την αρχή να ξαναγραφόταν ο κόσμος.

Εξάλλου σου θυμίζω η συμπόνοια
πρωτογράφτηκε λάθος από το Θεό.

- Κική Δημουλά

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 03.02.2010
17:50
Βεντάλια
» Faraona

Ανοιγαν οι κάλυκες
Το βαμβάκι έρρεε ,προσδοκούσε αίμα,
ανίδεο για τον πόνο της πληγής.
Πανσέληνος .
Η σκοτεινή υγρή βεντάλια της γεώτρησης
νότιζε τον κάμπο ,
ανυποψίαστη για την ίριδα που ζωγράφιζε στο φεγγαρόφωτο.
Οι ορμόνες μου ανοιξαν και διπλώθηκαν ερμητικά γύρω σου,
ουτε που μου περνούσαν απ το μυαλό
διαφορές του
«θελω» και του «επιθυμω»,
ένα ραγισμένο σώμα ήμουν που σε δεχόταν.

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 27.01.2010
14:21
Κλειστόν λόγω παρενόχλησης.
» Faraona

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 25.01.2010
11:20
Ο κινέζος ψυχάκιας.
» Faraona

Ο κινέζος ψυχάκιας εχει πάρει με την σειρά τα μπλόγκ ολων των φίλων.
Πάλι ληγμένα εφαγε χθες φαίνεται.

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 06.01.2010
22:14
Μετακόμιση...
» Faraona

Ευχαριστώ πολυ για τις ευχές σας και συγχωρήστε με που δεν ανταπόδωσα χωριστά στα μπλόγκ σας .Ειμαι στη Θεσσαλονίκη πιά εδω και λίγες μέρες και μετά απο 8 ολόκληρα χρόνια που ελειπα στην Αθήνα και την Κέρκυρα.Ακόμη δεν εχω προλάβει να νιώσω το οτιδήποτε γιατι η κούραση ειναι τεράστια και οι δουλειές της οργανωσης του σπιτιού πάρα πολλές.
Σήμερα ομως δάκρυσα οταν βρέθηκα στην γειτονιά που γεννήθηκα... Αυτό και μόνο κάτι λέει...
Οψόμεθα...

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 15.12.2009
13:30
Ευχές...!!!
» Faraona

Χρόνια πολλά ,καλά και γεμάτα υγεία σε όλες κι όλους.
Θα είμαστε μαζί μετα τις 7/1/2010 απο την Θεσσαλονίκη πια.

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 26.11.2009
13:15
Πρόσκληση
» Faraona

Kαλό μας μήνα Δεκέμβριο.

Πρόσκληση
Οι εκδόσεις τοπίο σας προσκαλούν την Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2009 και ωρα 8.00 μ.μ στο βιβλιοπωλείο Ιανός,Αριστοτέλους 7,Θεσσαλονίκη στην παρουσίαση του λευκώματος «Επαγγέλματα που άντεξαν στον χρόνο»
με κείμενα του Πάνου Θεοδωρίδη και φωτογραφίες του Δημήτρη Ταλιάνη.
Ομιλητές:
Γιάννης Μπουτάρης,οινοποιός
Πάνος Θεοδωρίδης ,συγγραφέας
Δημήτρης Ταλιάνης,φωτογράφος
Συντονίζει ο Τραϊανός Χατζηδημητρίου
διευθυντής της εφημερίδας « Αγγελιοφόρος»

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 21.11.2009
23:45
Να τσιμπηθούμε?
» Faraona

ΕΔΩ

Η να τρελλαθούμε?

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 17.11.2009
23:12
Βυθός ,ρήγμα,χάος.
» Faraona

Πάντα ο,τι και να γίνεται εκει μέσα ,το μέσα -μέσα μου μένει ατάρταχο... Οσα τούνελ κι αν εχω περάσει το φως ειναι φως .
Στο τέλος.
Οπως και στην αρχή.
Μ εχει νευριάσει αυτό σε μένα
μα οσες φορές κι αν προσπάθησα να φτιάξω ρήγμα εντός μου, έρχεται μια απαλή χούφτα αλεύρι απ το πουθενά και ΠΑΦ,κάθεται στην μαγιά μου κι αρχίζει τις ζυμώσεις...που μοσχοβολάνε τελικά κι οσο κι αν νευριάζω ....χαίρομαι κιόλας και γίνεται μια σαστιμάρα μέσα μου ...χαρά,νεύρα,ξανά θυμός ξανά χαρά...«τάπαιξα μαζί μου ».
Αϊ και σιχτήρ.
ΧΑΟΣ.

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 14.11.2009
00:17
Θα ανάψω το φως!
» Faraona

Θα ανάψω το φως ....γιατί ειναι καιρός να βρούνε την θέση τους οι σκιές.
Γιατί ειναι καιρός να δω τίς κατσαρίδες να κάνουν αγώνες δρόμου στο πουθενά τους. Γιατι ο καιρός πέρασε ...και δεν μ αρέσει να μ αδικούν.
Και κυρίως γιατι θύμωσα με τον εαυτό μου που για μιά ακόμη φορά αφελώς τις αφησα να δαγκώσουν λίγο-ευτυχως λίγο- απ τα καλούδια μου.
Θα μου πεις ...πλάσματα του θεού ειναι κι αυτά ...χα!
Βρωμάνε ομως...βρωμάνε.... Ε?

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 04.11.2009
17:05
Ευχαριστίες.
» Faraona

Ευχαριστώ πολυ
όλες κι όλους εσάς που τιμήσατε με την παρουσία σας
την παρουσίαση του βιβλίου κι ανταποκριθήκατε στην πρόσκλησή μου.

*Καθημερινή
*in.gr
*Tα Νέα
*ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΊΑ

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 30.10.2009
19:24
Πρόσκληση.
» Faraona

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η νέα δουλειά του Πάνου Θεοδωρίδη και
του Δημήτρη Ταλιάνη

Normal 0 false false false EN-US X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin:0in; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}
«Θα περιηγηθούμε στην κοινωνία των επαγγελμάτων που χάνονται, που σβήνουν, που διατηρούνται, χάρη στο πείσμα και στην ιδιαίτερη ματιά που έχουν για τη ζωή μερικοί εκλεκτοί τεχνίτες. Θα παρακολουθήσουμε την τέχνη και τις τεχνικές τους, τη φωλιά απ’ όπου γεννάνε τις ιδέες τους, το περιβάλλον που ταυτίζεται με την περιπέτεια της ζωής τους...

Από αυτήν την εγκάρδια περιήγηση, ελπίζουμε να απομείνει, ακριβό ενθύμιο λοξά φωτισμένο από τον ήλιο της ζωής, η ένωση του χεριού με το εργαλείο, ο γάμος της πείρας με την αφοσίωση, ο πόλεμος της καρδιάς με το αντικείμενο, που μόλις έχει δημιουργηθεί και προορίζεται να ορφανέψει μακριά της».

Επαγγέλματα που άντεξαν στο χρόνο.

Πρόκειται για μια περιήγηση στον μαγικό κόσμο της δημιουργικής δουλειάς που διαρκεί ολάκερους αιώνες από ανθρώπους που εξακολουθούν να φτιάχνουν αντικείμενα με τα χέρια τους με μεράκι κι αγάπη για την παράδοση, αψηφώντας τις ευκολίες της τεχνολογίας.

Επαγγέλματα παλιά που υπάρχουν και σήμερα, ξεπηδούν μέσα από τις σελίδες του καλαίσθητου τόμου, αντικατοπτρίζοντας μια Ελλάδα αισιόδοξη, φωτεινή, μια Ελλάδα που σέβεται την παράδοση και την τέχνη της και δημιουργεί με τη γνώση και την πείρα που μεταδίδεται από τους ηλικιωμένους στους νεώτερους, με τη γνήσια αγάπη του μάστορα που μεταλαμπαδεύεται ολοζώντανη από τον γονιό στο παιδί και μας παραπέμπει σε φωτεινά παραδείγματα επαγγελματισμού που αντέχουν στο χρόνο μέσα από προσωπικό μόχθο κι όχι μέσα από την απρόσωπη μέγγενη των μηχανολογικής εξέλιξης.

Ξεφυλλίζοντας το λεύκωμα ο αναγνώστης συναντά ανθρώπους που υπηρετούν πιστά την παράδοση, αφουγκράζεται το πάθος τους και μαθαίνει τα μυστικά της τέχνης τους σαν να συνομιλεί μαζί τους, με τον καμπανά, τον κουδουνά, τον χαλκουργό, τον καραβομαραγκό, την υφάντρα, τον οργανοποιό, τον αγγειοπλάστη, τον καροποιό, τον κεραμίστα, τον βαρελοποιό, τον βυρσοδέψη, τον καρεκλοποιό, τον τσαγκάρη, τον σαπωνοποιό, τον μυλωνά, τον

μαχαιροποιό, τον λαμαρινά, τον σαγματοποιό, τον κουκλοποιό, τον καλαθοπλέκτη, τον οινοποιό, τον ποτοποιό, τον σαρωθροποιό, τον γανωτή κ.ά.

Γίνεται κοινωνός του αγώνα και της ζωής ανθρώπων- φορέων της ελληνικής παράδοσης που παλεύουν για το μεροκάματο με ζήλο, ποιοτικές προδιαγραφές κι αξίες, ενώνοντας το χθες με το σήμερα. Γνωρίζει μάστορες που κάνουν πολλές δουλειές μαζί για να πετύχουν το καλύτερο αποτέλεσμα, σωστούς επαγγελματίες που μαρτυρούν το νόημα της αληθινής προόδου του Έλληνα μέσα από το σεβασμό της ιστορίας και του πολιτισμού του τόπου μας.

Παρουσίαση βιβλίου

Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει από τις Εκδόσεις ΤΟΠΙΟ την Τρίτη

3 Νοεμβρίου 2009 και ώρα 18.30 στο βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ, Σταδίου 24.

Για τη νέα έκδοση θα μιλήσουν οι: Λιάνα Κανέλλη, βουλευτής ΚΚΕ, δημοσιογράφος, Κώστας Σερέζης, δημοσιογράφος, συγγραφέας, Πάνος Θεοδωρίδης, συγγραφέας και Δημήτρης Ταλιάνης, εκδότης, φωτογράφος. Επίσης θα προβληθούν εικόνες από το παρουσιαζόμενο λεύκωμα.

Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.

Περιεχόμενο βιβλίου

Το βιβλίο περιέχει ένα εισαγωγικό κείμενο του Πάνου Θεοδωρίδη για τα παλιά επαγγέλματα και το «χαμένο ήθος» τους, την ιστορία τους, τις κοινωνικές συνθήκες και αλλαγές που τα έκαναν αναγκαία, για τις αγορές, τις γειτονιές και τις ανάγκες των ανθρώπων, του «αδηφάγου κοινού», για την εποχή της νοσταλγίας, για την πορεία των τεχνικών -τεχνών και τις δεξιότητες των τεχνιτών, για τη συνέχιση και αξία της παράδοσης.

Μέσα από κείμενα που γράφθηκαν ειδικά γι’ αυτή την έκδοση ο συγγραφέας εμβαθύνει ερμηνεύοντας όσα σημαίνουν και αγγίζουν τα επαγγέλματα που νίκησαν το χρόνο κι αποτελούν «ισχυρά σύμβολα» πολιτισμού.

Στη συνέχεια, ξεκινά η περιήγηση στην κοινωνία των παλιών επαγγελμάτων που εξακολουθούν να υπάρχουν που αποτελεί στην ουσία μία ερευνητική διεισδυτική ματιά στη δουλειά άξιων μαστόρων που παλεύουν να διατηρήσουν την τέχνη τους. Ο αναγνώστης απολαμβάνει το αποτέλεσμα μιας πρωτότυπης έρευνας που σκιαγραφεί 31 επαγγέλματα μέσα από συνεντεύξεις που πήρε ο Δημήτρης Ταλιάνης από 40 επαγγελματίες, οι οποίες συνοδεύονται από 165 θαυμάσιες καλλιτεχνικές φωτογραφίες του ιδίου (με εμπνευσμένες λεζάντες) που αποτυπώνουν με μοναδικό τρόπο το μεγαλείο της τέχνης τους.

Πολύχρονη η προετοιμασία και η έρευνα γι΄αυτό το προσεγμένο λεύκωμα. Είκοσι ερευνητές από όλη την Ελλάδα, υπέδειξαν ξακουστά ή ξεχασμένα εργαστήρια της επικράτειας και οδήγησαν στη γνωριμία με τους ικανούς παραδοσιακούς τεχνίτες οι οποίοι με τη σειρά τους συνέβαλαν στην δημιουργία ενός τόμου που επιμένει να προσβλέπει στο σήμερα και το αύριο για τις τέχνες που «χάνονται».

Συγκεκριμένα η ενδιαφέρουσα αυτή έκδοση ασχολείται με τον κόσμο των εργαστηρίων και των τεχνιτών που συνεχίζουν, σε πείσμα των καιρών, να δημιουργούν αντικείμενα, προϊόντα, χειροτεχνήματα, που η χρήση τους ήταν συχνή, ώσπου να εμφανιστούν και να κυριαρχήσουν τα είδη της μηχανής και του αυτοματισμού.

Καθώς ο Δημήτρης Ταλιάνης αναζητά και αποτυπώνει μέσα από το φωτογραφικό φακό του και τις επιμελημένες εκδόσεις του, μια Ελλάδα ιδιότυπη μέσα στο φως της, ήταν ζήτημα χρόνου να ασχοληθεί μ΄ αυτά τα παράμερα εργαστήρια, όπου η πείρα μετριέται συνήθως με πολλές ανθρώπινες γενιές. Γενιές σκληρής δουλειάς, όπου η μέθοδος του τεχνίτη κυριαρχεί πάνω στις διαστάσεις και στην χρηστικότητα των αντικειμένων που δουλεύει.

Οι συντελεστές του έργου προσπάθησαν να τονίσουν, μέσα από τη στενή επαφή με το μεράκι και τις τεχνικές της εξαίσιας αυτής χειροτεχνίας, και του στενού διαλόγου των τεχνιτών με τα πολύτιμα, ενίοτε αυτοσχέδια, εργαλεία τους, ότι σε αυτήν την ομάδα των ταλαντούχων δημιουργών, αξίζει έπαινος και ενθάρρυνση, καταξίωση και ανάδειξη, πέρα από τη νοσταλγία και αίσθηση παραμυθιού που μας προκαλούν τα παλιά επαγγέλματα που εξασκούν.

Η δύναμη της επιμονής αυτών των ανθρώπων ζωντανεύει την παράδοση.

Η παράδοση της κάθε τέχνης υπάρχει και συνεχίζεται…Είναι κομμάτι του παρελθόντος που αγγίζει το σήμερα, που μιλά στην ψυχή μας γιατί είναι καμωμένο από ανθρώπινα χέρια με ψυχή κι όχι από ψυχρές μηχανές.

Είναι η περήφανη ελληνική δημιουργία ολοζώντανη και διαχρονική, ο εσωτερικός πλούτος που παίρνει υλική υπόσταση και μορφή, η αγάπη

για το όμορφο που αναβλύζει στη μοναδική αυτή έκδοση.

Το βιβλίο κυκλοφόρησε και στην ολλανδική γλώσσα με κείμενα του Διονύση Καρατζά και εισαγωγή του Πάνου Θεοδωρίδη.

Διατίθεται από το βιβλιοπωλείο των Εκδόσεων ΤΟΠΙΟ στη Στοά του Βιβλίου, Πεσμαζόγλου 5 και Σταδίου, 105 64 Αθήνα και όλα τα καλά βιβλιοπωλεία.

Λίγα λόγια για τον Δημήτρη Ταλιάνη και τον Πάνο Θεοδωρίδη

O Δημήτρης Ταλιάνης φωτογράφος του ελληνικού φωτός (μερικοί το λένε και τοπίο) ξεκίνησε απεικονίζοντας κυριολεκτικά τις ισχυρές εντυπώσεις του από την ποίηση και τη μουσική. Ο φακός του ανίχνευε την ομορφιά ως κατάθεση της μνήμης, όχι ως εικαστική μανιέρα, αλλά μέσα από τον διάλογο με τα πράγματα. Γι’ αυτό και άργησε να περιεργαστεί πρόσωπα και χειρονομίες.

Το ήθος του τοπίου (μερικοί το λένε και φως) παραήταν ισχυρό για την αίσθησή του.

Με τον συγγραφέα Πάνο Θεοδωρίδη, γνωρίστηκαν πριν δεκαεπτά χρόνια, στην οδό Παύλου Μελά της Θεσσαλονίκης. Ακολούθησαν πολλά λευκώματα (με πρώτο το Γη της Μακεδονίας) περιοδείες, ανταλλαγές εμπειριών, λεπτόλογες αναλύσεις και ζυγίσματα των κειμένων μέσα στο φως των εικόνων. Είτε με τη

μορφή ενός εισαγωγικού κειμένου, είτε ως λεζάντες ή μεγαλύτερα σχόλια, οι λέξεις πήραν κάτι από το φωτογραφικό ταξίδι, ενώ συχνά ο φωτογράφος

άρχισε να αφήνει διαθέσιμο ένα κενό της σύνθεσής του, προσδοκώντας, ότι θα ερχόντουσαν καίριες λέξεις να το καλύψουν. Αλλά και ο συγγραφέας ποθούσε

να ξεφυλλίζει τις φωτογραφίες δίπλα στο εργόχειρό του, και υποστηρίζει ότι αυτές του υπαγόρευαν μεγάλο μέρος από τις λέξεις που χρησιμοποιούσε.

Οι δύο συνομήλικοι, φίλοι πλέον, παρά τις διακυμάνσεις του βίου, έχουν ο καθείς τους ρυθμούς και το ιδιώνυμό τους ύφος. Ωστόσο, όταν αραιά συναντιούνται και δουλεύουν «ζωντανά», οι λέξεις είναι αχρείαστες, η τυραννία του φωτός αποκτά γλυκύτητα και επικρατεί μια συμφωνία στο θεματολόγιο και στον σφυγμό της παλλόμενης εικόνας.

Φιλία που πηγάζει από την κοινή δουλειά. Πρέπει να υπάρχουν κι άλλα είδη φιλίας, αλλά Ταλιάνης και Θεοδωρίδης αυτήν έχουν, αυτήν ομολογούν.

Είστε ολοι καλεσμένοι.

*Ακολουθεί η παρουσίαση του βιβλίου στις 3 Δεκεμβρίου στη Θεσσαλονίκη για την οποία θα ενημερωθείτε.

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 26.10.2009
19:40
Συμπόσιο «Οίνος και λόγος»
» Faraona

Ο σύλλογος Γεωπόνων Νομού Ημαθίας ο όμιλος Φίλων Οίνου και Πνεύματος και η Κοινωφελής Επιχείρηση Πολλαπλής Ανάπτυξης Δήμου Βέροιας σας προσκαλούν το Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2009 στις 7 το απόγευμα στην Αντωνιάδειο Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών στη Βέροια. Πόση σχέση μπορεί να εχει ο οίνος και ο λόγος θα το μάθετε και θα το γευθείτε.

«Πόσο πνεύμα περιέχει ο οίνος»
το θέμα αναπτύσσει ο συγγραφέας
ΠΑΝΟΣ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ

Ακολουθεί... Γευστική απόλαυση κρασιών με εδέσματα και στη συνέχεια γλέντι γύρω απο το καζάνι του τσίπουρου στην πλατεία Δημαρχείου.

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 18.10.2009
19:01
Terracota
» Faraona

Δείτε και το SLIDE .

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 11.10.2009
14:50
Zάχαρη
» Faraona

Διαβάστε το άρθρο της Φαραώνας στο HOMEFOOD
ZΆΧΑΡΗ.

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 08.10.2009
12:06
Μύκονος
» Faraona

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 05.10.2009
01:35
Βερόνικα
» Faraona

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 02.10.2009
01:34
Ιουλιέτα
» Faraona

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 27.09.2009
01:00
Astarti
» Faraona

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 25.09.2009
11:30
Για όσες...
» Faraona

Η Φαραώνα προσκαλεί τίς φίλες και τούς φίλους που ασχολούνται με το χειροποίητο ΚΟΣΜΗΜΑ...
σε μιά καινούργια γωνιά συζητήσεων,έκθεσης των έργων και πληροφοριών που εχουν σχέση με υλικά οπως χάντρες ,νήματα κτλ. αλλα κι οτι αλλο προκύψει...γιατί η δημιουργία ειναι επανάσταση!
Εγγραφή εδω:handartsallovertheworld.ning.com

*Θα παρακαλούσα τούς φίλους που θα εγγραφούν να βάζουν αν θέλουν στο μπλόγκ τους το σηματάκι της καινούργιας σελίδας.Μπορούν να πάρουν τον κωδικό μετά την εγγραφή τους.

Visit Η δημιουργία ειναι επανάσταση.Χειροποίητα κοσμήματα .

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 22.09.2009
17:30
Kerkyra
» Faraona

Ε! δεν ειναι κι εύκολο να ξεκολλήσω...Πέρασα καλά...!

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 01.09.2009
11:57
Αγαπημένο
» Faraona

Είμαι μόνον εδω μέχρι να ξανασυντονίσω το μυαλό μου που ακόμη υφαίνει.

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 20.07.2009
21:10
Eκθεση χειροποίητου κοσμήματος
» Faraona

Εύχομαι καλό υπόλοιπο καλοκαίρι σε όλους.Οσοι ειστε η θα βρεθήτε στην Κέρκυρα σας περιμένω.

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 01.06.2009
08:01
Καλό καλοκαίρι!
» Faraona

Καλό καλοκαίρι σε όλες και σε όλους!

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 15.04.2009
10:55
Aρθρο
» Faraona

*******Διαβάστε στο HOMEFOOD το άρθρο της Φαραώνας :ΡΟΖ ΜΟΛΟΤΩΦ

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 01.03.2009
10:04
Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ ...
» Faraona

Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ ΟΣΟ ΑΥΤΟΣ ΑΠΟΜΑΚΡΎΝΕΤΑΙ ΑΠ ΤΟ «ΕΓΩ» ΤΟΥ.

Αγαπημένοι μου φίλοι το υφάδι θα παραμείνει κλειστό για αρκετό καιρό λόγω ανειλημμένων επαγγελματικών υποχρεώσεων της Φαραώνας.
Θα τα πούμε πάλι σ αυτή τη γωνιά εν ευθέτω χρόνω.
Μέχρι τότε να μου είστε όλοι καλά.

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 17.02.2009
01:12
Η πρώτη φωτιά .Μέρος δεύτερο.
» Faraona

Την χαρά και το γέλιο μας εκείνο το πρωί τα διέκοψε ξαφνικά ο ήχος της καμπάνας του χωριού. Ακούγονταν ταυτόχρονα σφυρίχτρες απο τις βίγλες και τα σήμαντρα απ’ το μοναστήρι που ήταν στο διπλανό χωριό. Χτυπούσαν γρήγορα και δυνατά.
Ειδοποιούσαν.
Ο πευκώνας είχε πιάσει φωτιά.
Ο κυρ Τάσος μας μάζεψε, ένα τσούρμο παιδιά , και μας είπε να τρέξουμε απ το μονοπάτι προς το χωριό.Ακουγα ήδη τις φλόγες να κροταλίζουν πίσω απο τα δέντρα.Υπήρχε σκόνη παντού οταν φτάσαμε κάτω στα πρώτα σπίτια .Οι γυναίκες του χωριού κατέβαζαν τα ζώα προς την θάλασσα .Γέμισε ο κεντρικός δρόμος με αγελάδες ,πρόβατα και κατσίκες .Οι άντρες έτρεχαν προς το βουνό κρατώντας αξίνες,φτυάρια,κουβάδες.Μύρισε ο τόπος καμμένο χόρτο.Στο σπίτι τότε μέναμε τέσσερα παιδιά.Τρία κορίτσια της σπιτονοικοκυράς μας κι εγω .Απο 5 ώς 13 χρονών.Πήγαμε στην πίσω αυλή όπου ήταν τα κοτέτσια με τις κλώσσες και τα παπάκια.Η κυρα Ματούλα έκατσε κατω κι άνοιξε την ποδιά της .Κι εμεις πιάναμε τα πουλάκια τρία τρία ,τέσσερα τέσσερα ,οσα μπορούσαν να σηκώσουν οι μικρές μας χούφτες και τα απιθώναμε εκει μεσα στην ζεστή της αγκαλιά.Η κλώσσες ουτε μάς αγρίεψαν ουτε μας τσίμπησαν.Άφηναν την τύχη των πουλιών τους σε μας ,λες και καταλάβαιναν τον κίνδυνο.Ετσι μεταφέραμε ολους τους νεοσσούς στο σπίτι γιά μεγαλύτερη ασφάλεια.Μετα πήραμε απο δυο φρύγανα η καθε μιά μας στο χέρι και σταθήκαμε κοντά στα κοτέτσια για να τρέξουμε να σβήσουμε τυχόν σπίθες η αναμένες κουκουνάρες απ το δάσος.Είχαμε σαφείς οδηγίες απο τούς μεγαλύτερους οτι θα έπρεπε να φύγουμε πρός την θάλασσα,αν η φωτιά κατέβαινε προς το χωριό...Ο παππούς κι η γιαγιά μου ήταν τότε κοντά στα 60 τους.Κοτσανάτοι άνθρωποι και δοκιμασμένοι απο κακουχίες.Ανέβηκαν μαζί μ όλους τους άλλους στο βουνό.Μ άφησαν πίσω τους μαζί με τα άλλα παιδιά.Κι εγώ ενα παιδάκι της πόλης άμαθο ως τότε ,έγινα ένα με τα άλλα παιδια.Δεν φοβήθηκα ουτε λεπτό.Το μυαλό μου απ οτι μπορω μετα απο τόσα χρόνια να θυμηθώ ,ειχε μόνο ενα πράγμα.Να μην φτάσει η φωτιά στα κοτέτσια.Κι ήμουν εκει με τα φρύγανα στο χέρι έτοιμη να υπερασπίσω αυτό που αγαπούσα.Έβλεπα τις γλώσσες της φωτιάς στο βουνό απο κει που στεκόμουν.Τα πεύκα λαμπάδιαζαν κι ο ουρανός ήταν μαύρος απο τον καπνό .Ηρθαν δυό υδροφόρες απο κοντινά χωριά γιά βοήθεια .Αργότερα ακουσα οτι με δυσκολία ανέβηκαν απο το μονοπάτι .Δεν υπήρχαν δρόμοι, δεν υπήρχε τίποτα και το δασος ηταν πυκνό και γεμάτο θάμνους.Ειχαν αρχίσει να πετάγονται ψηλά αναμένα κλαδιά και κουκουνάρες .Ευτυχώς ο αέρας είχε κοπάσει..Είδαμε μετά απο λίγο να έρχονται στρατιωτικά φορτηγά με στρατιώτες και μικρές υδροφόρες που τις ανέβαζαν πιο εύκολα απο τα μονοπάτια .Ειδα και δυό γυναίκες μαυροφορεμένες που κρατούσαν τσάπες, να τρέχουν πρός το νεκροταφείο .Η φωτιά ειχε ακουμπησει στα κάγκελα των τάφων κι όσα ήταν ξύλινα κάηκαν.Θυμάμαι οτι την επόμενη μέρα οταν πήγα εκει ,η γιαγιά μου έκλαιγε.Είδε το μικρό εκκλησάκι καμμενο και το οστεοφυλάκιο χωρις στέγη με τα κόκκαλα να καπνίζουν ακόμη.Ομως η μεγάλες εστίες είχαν σβήσει.Ηταν ο αέρας που έκοψε;οι κάτοικοι που κινητοποιήθηκαν αμέσως ;οι στρατιώτες που βοηθησαν ;η Παναγία που γιόρταζε σε λίγες μέρες ;οι προσευχές και τα παρακάλια μου να μην καούν τα δέντρα και τα πουλιά; Δεν ξέρω τι ήταν.Μέρες πολλές μετά ,μάζευαμε τις καμένες κουκουνάρες με τα άλλα παιδιά και τις κάναμε καραβάκια. Σφηνώναμε ενα ξυλαράκι μ ενα άσπρο χαρτί για πανί, τις ρίχναμε στη θάλασσα και τις παρακολουθούσαμε μέχρι να χαθούν.Κι εκείνη τις έπαιρνε μεσα στη ατραφτερή της αγκαλιά και τις δρόσιζε ,τις αρμύριζε και τις νανούριζε. Ισως για να γιάνει τον πόνο τους.. .
Πέρασαν 43 χρόνια απο τότε .
Τα χωριά της Χαλκιδικής αφανίστηκαν απο τις πυρκαγιές, απο τις πολυτελείς ,άγαρμπες ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις ,χάθηκε το ανθρώπινο μέτρο στις σχέσεις των κατοίκων,κι όλα έγιναν πακέτα στα χέρια στα των τουρ οπερέϊτορς.Ο,τι απέμεινε έγινε παρανάλωμα του πυρός άπειρες φορές.Ξεπουλήθηκαν τα πάντα ,έγιναν οικόπεδα και βίλες που θυμίζουν γαμίλιες τούρτες με ψεύτικη σαντιγή.
Οταν ζήσει κανείς σε μέρη τόσο όμορφα,τόσο αγνά και φυσικά,πονάει μετά όσο παράξενο και μελό κι αν ακούγεται.
Ειμαι ευτυχισμένη όμως που μεγαλωσα εκεί μέσα σε μιά τέτοια πανδαισία γαλάζιου ουρανού και πράσινης θάλασας.Και πιστεύω οτι αυτό που μουδωσε εκείνη η δυνατή φύση με τις μυρωδιές και τις αφές της ήταν για μένα ενα εφόδιο αντοχής για όλα τα δεινά που τυχόν ήρθαν στον βίο μου.Γιατι ειναι σπουδαίο πραγματικά στην ζωή να αποκτα κανείς φυσικές άμυνες κι όχι γελίες φοβίες κι αυτο μόνο η φύση το διδάσκει.
Κανείς άλλος.

***Το κείμενο ειναι αναδημοσίευση απο το την στήλη μου στο Homefood (αΎΓΟΥΣΤΟς 2008)

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 12.02.2009
00:54
Απόψε ...
» Faraona

Απόψε έγινε κάτι μαγικό.Υπήρχε μια σπίθα που σιγόκαιγε εδω και καιρό...μια σκέψη ,μιά ευχή μου σάν αναμένο λιχνάρι...κι απόψε έγινε φωτιά.

Και η αντίστροφη μέτρηση άρχισε...

Η πρώτη φωτιά.

Μέρος πρώτο.

Βίωσα την πυρκαγιά σε μικρή ηλικία, σε παραθαλάσσιο χωριό της Χαλκιδικής. Τα παραθαλάσσια χωριουδάκια της Χαλκιδικής ηταν τοτε στολίδια πανω στο κύμα. Μικρά λιμανάκια με λίγες ψαρόβαρκες, μια ταβερνούλα που ειχε μόνο ντοματοσαλάτες, φρέσκο ψάρι και τηγανιτές πατάτες, τριάντα -σαράντα σπίτια αραδιασμένα εκατέρωθεν ενος χωματόδρομου, κι αυτό ηταν ολο το χωριό.

Γυρω γυρω ο παράδεισος.

Απέραντοι πευκώνες, κυπαρισσάκια που και που, αμπέλια και μικρα χωράφια. Σιτάρι φύτευαν τοτε, ρεβύθια και κριθάρι. Ειχαν και μικρα περιβόλια με του Θεου τα καλα. Φρέσκα φασολάκια,μελιτζάνες και πιπεριές μεγάλες και μικρές, ντομάτες φυσικά και διάφορα αλλα κηπευτικά σε μικρες ομως ποσότητες. Τοσο μικρές που καμμια φορά οταν ανέβαιναν επισκέπτες απο την Θεσσαλονίκη να μας δουν, πηγαίναμε σε δυο και σε τρία περιβόλια για να συμπληρώσουμε τις ποσότητες που θέλαμε για το καθημερινό φαγητό. Μου ειχε κάνει μεγάλη εντύπωση τότε οτι φύτευαν μυρωδικά γύρω απο τα περιβόλια τους. Πάντα όταν περνούσα ανάμεσα στις ντοματιές, τα ρούχα μου ακουμπούσαν σε μάραθα μέντες και δενδρολίβανα.

Το καταλάβαινα αργότερα, οταν τα μύριζα και μοσχοβολούσαν.

Πολύ αργότερα άκουσα απο την γιαγιά μου να λεει οτι στα περιβόλια τους στην Πόλη έβαζαν γυρω τριγύρω μυρωδικά για να παίρνει το ενα απο το άλλο φυτό και να γίνεται πιο μυρωδάτο και νόστιμο.

Η πυρκαγιές σ αυτές τις περιοχές τότε ήταν σπάνιο φαινόμενο.

Την δεκαετία του 1955-65 δεν υπήρχε πυροσβεστικό αυτοκίνητο ούτε γιά δείγμα. Υπήρχαν μόνο κάτι πολύ ψηλά ξύλινα σπιτάκια, οι βίγλες, όπου ανέβαινε κάποιος κάτοικος του χωριού η ο αγροφύλακας και παρακολουθούσε την περιοχή. Τούς έβλεπα αυτούς τους άντρες να είναι εκει ανεβασμένοι με τις ώρες μέσα στο λιοπύρι, με το χέρι στο μέτωπο για την αντηλιά. Ρωτώντας τον παππού μου έμαθα οτι ήταν οι φύλακες του δάσους απο τις πυρκαγιές.

Υπήρχε επίσης στο χωριό «η ποτιστήρα» που εκτελούσε χρέη πυροσβεστικού οχήματος στην ανάγκη. Ήταν ένα μεγάλο αυτοκίνητο-δεξαμενή που έριχνε νερό κάθε απόγευμα στον μοναδικό κεντρικό χωματόδρομο του χωριού για να μη σηκώνεται σκόνη από τα λιγοστά αυτοκίνητα που περνούσαν. Τρέχαμε πίσω της ένα τσούρμο παιδιά, γινόμασταν ένα με την σκόνη και το νερό. Άχνιζε το χώμα απο φρέσκιες γήινες μυρωδιές.

Εκείνο το καλοκαίρι προς τα τέλη του Ιούλιου είμασταν όλη η τσακαλοπαρέα πανω στ’ αλώνια από το πρωί.

Ήταν μέρες με λίγο αεράκι πάντα, οι πρώτες μέρες του Αυγούστου.

Το αλώνι ήταν ενας κυκλικός επίπεδος χώρος σε μέγεθος τόσο όσο χρειάζεται για να στηθεί ένα καρουσέλ.

Ανήκε σ’ όλο το χωριό.

Και για μας τότε σαν καρουσέλ και παιδική χαρά λειτουργούσε. Μας ανέβαζαν δυό-δυό πάνω στη ροκάνα ή αλλιώς στο πατητήρι και άρχιζαν οι βόλτες γύρω-γύρω. Αλώνιζαν ρεβύθια θυμάμαι εκέινη την εποχή μετά το στάρι και το κριθάρι που είχαν προηγηθεί. Τα μάτια του αλόγου που έσερνε τη ροκάνα ήταν δεμένα μ’ ενα μαύρο μαντήλι. Ρώτησα θυμάμαι γι’ αυτό το μαντήλι τον σπιτονοικοκύρη μας, που μ’ έπαιρνε μαζί του στα αλώνια, και γελώντας μου ειχε πει ότι το φορούν στο άλογο για να μην ζαλίζεται απ’ τους γύρους.

Δεν ξέρω ακόμη αν μου έλεγε αλήθεια ή μου έκανε πλάκα...

Ρίχνανε τον καρπό τριγύρω από το αλώνι, περνούσαμε εμείς από πάνω του καθισμένοι στη ροκάνα, και το τσόφλι του καρπού θρυματιζόταν και μοσχοβολούσε. Μετά παίρνανε το «πχούλι», ένα ξύλινο πηρούνι με δύο δόντια και συγκέντρωναν τον καρπό στη μέση του αλωνιού.

Κι εκεί άρχιζε η ιεροτελεστία του λιχνίσματος, ένα πανηγύρι για μας.

Υπήρχε μια κίνηση που είναι μπροστά στα μάτια μου ακόμη και τώρα, μετά από τόσα χρόνια.

Ο κυρ Τάσος έπιανε το καρπολόι, ένα τρίκρανο ξύλινο πηρούνι σαν την τρίαινα του Ποσειδώνα και σήκωνε τον καρπό ψηλά.

Μου φαινόταν ότι τον πέταγε μέχρι τον ουρανό.

Τα παιδικά μου μάτια κοίταζαν αυτά τα μικρά σποράκια να ανεμίζουν πάνω από το κεφάλι μου σαν σύννεφο κι εκεί στον αέρα γινόταν το μαγικό. Ο καρπός ξεχώριζε απο το τσόφλι του, έπεφτε πριν απ’ αυτό στη γη απο τη μια μεριά κι όλα τα ελαφριά μικρά κομματάκια από το τσόφλι του έπεφταν σε μια άλλη. Κάθε που η τρίαινα σήκωνε τον καρπό, εμείς τρέχαμε κάτω από ‘κει που γινόταν το ξεχώρισμά του.

Έπεφτε επάνω μου τότε μια αχνή, λεπτή σκονίτσα σαν πούδρα που καθόταν παντού. Στα κοτσιδάκια μου, στα λιοκαμμένα μου μουτράκια, στα φρύδια μου... Έμπαινε και φώλιαζε στις μασχάλες μου, στο λαιμό και τα πόδια μου, στην κοιλιά μου.

Πέταγα τους φιόγκους μου χάμω και δε μ’ ένοιαζε τίποτα.

Ήθελα μόνο αυτό.

Το μίγμα της σκόνης τ’ αλωνιού που μύριζε ρετσίνι και καμμένο αλεύρι να ραντίζει το κεφάλι μου, να χαϊδεύει τα μάγουλά μου κι εγώ πιασμένη απ’ το χέρι με τα άλλα παιδιά να ξεκαρδίζομαι και να τρέχω.

Με την ευτυχία έναν καταρράχτη μέσα μου ...να σκάει στα τρίσβαθα του είναι μου και να μου ξεπλένει την ψυχή. Η ευτυχία εκείνη ακόμη με ακολουθει κι αναδεύεται μέσα μου κάθε που βλέπω καρπούς.

***Συνεχίζεται.

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 06.02.2009
10:36
Money for nothing
» Faraona

Για την DOROTHY με αγάπη γιατι χατήρια δεν χαλάω για ΤΕΤΟΙΑ μουσική!!!!

Και για τον nikiplos αφου του αρέσει και του θυμίζει...

Και για τον Aγγελο Σπύρου εξαιρετικά αφιερωμένο!!!!

Τους Dire Straits σχημάτισαν το 1977 ο κιθαρίστας και τραγουδιστής Mark Knopfler (γεννήθηκε το 1949 στη Γλασκόβη της Σκοτίας) και ο αδερφός του, επίσης κιθαρίστας David Knopfler (γεννήθηκε το 1951) μαζί με τον μπασίστα John Illsley (γεννήθηκε το 1949, Leicester) και τον ντράμερ Pick Withers. Εξαρχής βρέθηκαν στο μάτι ενός κυκλώνα μουσικών ανακατατάξεων, χωρίς να ταιριάζουν ούτε με τις νέες punk ιδέες ούτε και με τον pub-rock ήχο συγκροτημάτων όπως οι Dr. Feelgood.
Για τον Mark Knopfler γράφουν:... ξεχωριστή κιθαριστική τεχνοτροπία , ποιητικός ρεαλισμός στίχων , ενθουσιώδη ρυθμικά ξεσπάσματα, ενδοσκοπική, κατασταλαγμένη τραγουδοποιία, αυτοπεποίθηση του δημιουργού που επιλέγει αφού πρώτα έχει δοκιμάσει...***Παίζουν τα κομμάτια τους μόνιμα μέσα στο κεφάλι μου.***Πάμε δυνατά!!!!!!!!!!!!!!!!!

Yeah, would you look at them yo-yos

Thats the way you do it,You play your guitar on the MTV

That ain't 'a workin', Thats the way we do it

Get your Money for nothingAnd your chicks for freeYeah that ain't workin'

Thats the way you do itLet me tell you, them guys

They aint so dumbMaybe get a blister on your little finger

Maybe get a blister on your thumbWe got to install microwave ovens

Custom kitchen deliveryWe gotta move these, refrigorators

We got to move these colour TV'sSee that little faggotGot his ear-ring got his make up on,

Let me tell you buddy that's his real hairThat little mother-fuckers got his own get airplane

Little "mother-trucker" he's a millionaire

We got to install microwave ovensCustom kitchen delivery

We gotta move these, refrigoratorsWe got to move these colour TV'sI shuda learned, for to play on that 'a G-tarI shuda learned to go play them drums

Look at that ma-ma got it stickin' in the camera

Yes oh yes oh yes oh yes we could have someAnd who's up there?

What's that?Hawian noises?He's banging on them bongos like a chimpanze

Oh that ain't workin' that's the way you do it

Get your money for nothingGet your chicks for freeWe got to install microwave ovensCustom kitchen delivery

We gotta move these, refrigoratorsWe got to move these colour TV'sYeah look at them yo-yos

Thats the way you do it,You play your guitar on the MTVThat ain't 'a workin', Thats the way you do itGet your Money for nothingAnd your chicks for freeYeah you get your money for nothing

And your chicks for free.....

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 28.01.2009
08:51
Η θεία Ελβίρα (συνέχεια)****
» Faraona

«Κατάλαβες παιδί μου;» μου είπε κάποια στιγμή.
«Εμείς τότε δεν είχαμε τίποτε. Μήτε φουστανάκι να φορέσουμε. Ένα είχαμε για κάθε μέρα, που το πλέναμε το βράδυ και το φορούσαμε το πρωί, πολλές φορές και βρεμένο.Κι ένα ακόμα, στο κρεμαστάρι για την εκκλησιά το Πάσχα και τα Χριστούγεννα ,κρεμασμένο εδωνά, πίσω από την πόρτα και κουκουλωμένο με ένα άσπρο πανί να μη σκονίζεται. Παντόφλες ή «λάστιχα » για κάθε μέρα στα πόδια κι ένα ζευγαράκι παπούτσια διπλοσολιασμένα για τις γιορτές.Εμένα το μάτι μου όμως στην εκκλησιά ήταν στην αρχόντισσα την Πωλίνα.
Ζήλευα τις δαντέλες της , τα φορέματά της, μα πιο πολύ από όλα εκείνο το σεντεφένιο το τσαντάκι που κρατούσε.Και το μαντηλάκι της το ζήλευα. Το έβγαζε κάθε τόσο από μέσα από το τσαντάκι και το ακουμπούσε στο μέτωπό της και μοσκοβολούσε ο τόπος γιασεμί. ΄Ομως εκεί που μ’ ήρθε να σκάσω ήταν μια μέρα έξω από την εκκλησιά που η Πωλίνα η αρχόντισσα έκατσε γιατί της ήρθε λιγοθυμιά. Αφού τη συνεφέραμε με νερό και της τρίψαμε τα χέρια,έβγαλε από αυτό το τσαντάκι που σας λέω, ένα κατιτίς που γυάλιζε μικρούτσικο τόσο δα.Και τι ήταν λέτε βρε κορίτσια; ΄Ενα καθρεφτάκι. ΄Ενα μικρό καθρεφτάκι με χερούλι φιλντισένιο ,με σκαλίσματα ένα γύρο , και στολισμένο με κοράλια. Εμένα έμεινε το μάτι μου εκεί, μαζί κι η καρδιά μου.Απο τότε εχω μανία με τους καθρέφτες. Δεν βλέπετε εδώ τι γίνεται; «Από τότε με έμεινε το χούι» είπε η θεία Ελβίρα με ένα μικρό γελάκι και σήκωσε το κεφάλι της και με κοίταξε.
Είδα τότε μέσα στο βλέμμα της πάλι εκείνη την φλογίτσα που έλαμπε σαν νάταν ξεπεταρούδι εφηβάκι που κάνει σκανδαλιές.
« Και μη με κοιτάς έτσι δά» συνέχισε. «Σας είπα .Εμείς τότε τίποτα δεν είχαμε». Και κατέβασε μια γερή γουλιά τσίπουρο, κουνώντας το κεφάλι της.
Η φίλη μου που ήξερε λίγο πολύ αυτές τις διηγήσεις της θείας Ελβίρας κι από άλλες φορές την διέκοψε.
«Άντε θκειά» της είπε γελώντας.» Πες μας τώρα πως γνώρισες τον θείο. Αξίζει τον κόπο» .
Με το που το άκουσε η Ελβίρα , θες από τα τσίπουρα θές από τα γεγονότα αυτής της γνωριμίας που κατέκλυσαν μεμιάς το μυαλό της, έσκασε στα γέλια. Γέλασε τόσο πολύ που δάκρυσαν τα μάτια της, χτυπούσε τα γόνατα της με τα χέρια της πιάνοντας ταυτόχρονα το φουστάνι της κι άφηνοντας να φαίνονται γυμνά τα γόνατά της.Γύρισε σε μένα σκουπίζοντας τα μάτια της και είπε γελώντας πάντα. «Τούβλο.Τούβλο όνομα και πράμα αυτός ο έρωτας παιδάκι μου».
Γύρισε πάλι πρός την μεριά μου και με κοίταξε.«Τυχερές εσείς οι νέες κοπέλες ...τυχερές» είπε.«Εμείς τότε ήμασταν δεμένες πισθάγκωνα ,φυλακισμένες μας είχαν οι γονιοί μας. Άντε να ξεμυτούσες τότε απ την πόρτα.Δεκαεννιά χρονών ήμουνα κι ακόμα ξύλο έτρωγα απ τον πατέρα μου.Έλα ομως που ο έρωτας τρυπώνει απ τα παράθυρα.Κάθε πρωί τον έβλεπα τον έρωτα απο δωνά, περνούσε καβάλα στ άλογο. Ξάδερφος της Πωλίνας της αρχόντισσας ,πρώτος του χωριού,γαμπρός περιζήτητος.Κι εγώ να λυώνω σαν το κεράκι.Κι είχαμε και τον καημό που δεν μπορούσαμε να συναντηθούμε.Εκει στο περβάζι απ το παραθύρι ειχα μια πέτρα τάχα να κρατάει το παντζούρι κι έβαζα απο κάτω κανένα σημείωμα με δυό λόγια να το βρεί το βράδυ όταν γύριζε απ τα κτήματα.Αφηνε κι εκείνος άλλο δικό του μόλις το διάβαζε και πάει λέγοντας.Βάσανο παιδάκι μου ,σκέτο βάσανο .
Εσείς τώρα τα χαίρεστε όλα.Έχετε τα τηλέφωνα,τις καφετέριες,τα πάρκα κι ενα σωρό άλλα» ειπε η θεία Ελβίρα κι έσκασε πάλι στα γέλια με τα πονηρά ματάκια της να βγάζουν φωτιές.
«Και νάταν μόνο αυτό καλά θά ταν »πρόσθεσε.«Η γειτόνισα απέναντι μας πήρε χαμπάρι.Έφερε τα χαμπέρια στον πατέρα μου και που σε πονεί και που σε σ’κώνει Ελβιρα!Μ έκοψε τις κοτσίδες μου ο αθεόφοβος και με κλείδωσε μέσα σαν τον ποντικό.Η μάνα μου; Κουβέντα.Που να τολμούσε.Έκλαψα με μαύρο δάκρυ τότε.Εκανα να κοιταχτώ στον καθρέφτη οκτώ μήνες ,απ τον φόβο μη και δω τα μούτρα μου.»Σ αυτό το σημείο της διήγησής της η θεία Ελβίρα έγινε απότομα σκυθρωπή.Και μου φάνηκε οτι πιό πολυ απ όλα ,αυτό που της κόστισε περισσότερο, ήταν που δεν ήθελε να κοιταχτεί στον καθρέφτη.Αλλά μπορεί να ήταν κι η ιδέα μου. «Και μετά ;μετά τι έγινε ο έρωτας;» ρώτησα μ ενδιαφέρον.
Η θεία Ελβίρα σηκώθηκε σβέλτα σβέλτα ,έφερε στο τραπέζι ένα πιάτο με ντολμαδάκια που είχαν γίνει στο μεταξύ και συνέχισε.«Μετά τα πράγματα ήταν ακόμη πιό δύσκολα.Ο Παναγιωτάκης μου άλλαξε δρόμο για να μην αγριέψει κι άλλο η κατάσταση .Να με γυρέψει απ τον πατέρα μου ούτε λόγος αφου είχε τρείς αδερφές να παντρέψει.Κι ετσι τον έχασα.Για λίγο όμως.Γιατί ο έρωτας παιδί μου δεν κρατιέται.Έστιβα το μυαλό μου μέρα νύχτα να βρώ τον τρόπο να τον ξαναβλέπω.Και μιά μέρα μού ρθε η ιδέα.Κεντούσαμε τότε όλες οι κοπέλες ,ξέρεις ,τα προικιά μας.Διασχίζαμε λοιπόν την πλατεία του χωριού για να πάμε στο μαγαζάκι του μπαρμπα Αλέκου και να πάρουμε μουλινέδες και κουβαρίστρες.Δίπλα απο τον μπαρμπα Αλέκο ήταν και το μπακάλικο του χωριού.Είχα επομένως δυό καλές ευκαιρίες.Έλα όμως που έπρεπε να βλέπει κι όλο το χωριό οτι κάτι κουβαλούσα.Κι εδώ μπαίνει το τούβλο που είπα στην αρχή.Έπαιρνα το λοιπόν μια πάνινη τσάντα, έβαζα μέσα ένα τούβλο απ τον φράχτη και την κρατούσα για να βλέπουν οι χωριανοί οτι πάω κάπου η οτι έρχομαι απο κάπου οπου ψώνισα.
Τι ψωνιζα;Τίποτα.
Είχα το τούβλο και το πήγαινα και το έφερνα πέρα δώθε.
Ο σκοπός μου ήταν να περνάω απ την πλατεία γιατί εκεί καθόταν ο Παναγιωτάκης τ απογεύματα κι έπινε τον καφέ του.Ετσι κουβάλησα πολλά τούβλα.Έκτιζες κοτζάμ σπίτι αν τά βαζες το ένα πάνω στ άλλο.Κι έτσι κι έγινε δηλαδή γιατί στο τέλος το κτίσαμε το σπίτι με τον Παναγιωτάκη.Το βάρος όμως απο κείνα τα τούβλα έμεινε θαρρώ μέσα μου, εδώ να» είπε η Ελβίρα κι έδειξε με το χέρι της το στήθος της. «Και νομίζω οτι και τώρα να ερωτεύομουν πάλι τούβλο θά ψαχνα για να μη φανερωθώ.Τι τα θές παιδάκι μου...κακό πράγμα ο άνθρωπος να μη χορτάσει λεύτερος την νιότη του.
Κι ακόμη χειρότερο ...να γεράσει κι αντί νάναι αλαφρύς σαν τ αεράκι νάχει αυτό το βάρος εδώ».Και ξαναδειξε το στήθος της.
Πέρασα πέντε αξέχαστες μέρες τότε στο σπίτι της θείας Ελβίρας.
Γεμάτες μέρες.
«Τούβλα »πήγαν κι ήρθαν πολλές φορές σ όλα τα μήκη και τα πλάτη και του δικού μου βίου.Κι ας πίστευε η θεια Ελβιρα οτι εμεις οι νεοτερες βιωνουμε αποενοχοποιημένα και ελεύθερα τις σχέσεις μας.
Αμ δε! ********πρώτη δημοσίευση στην στήλη μου του homefood τον Σεπτέμβριο του 2008.

Περισσότερα... »
07:40
Η θεία Ελβίρα (συνέχεια)****
» Faraona

«Κατάλαβες παιδί μου;» μου είπε κάποια στιγμή.

«Εμείς τότε δεν είχαμε τίποτε. Μήτε φουστανάκι να φορέσουμε. Ένα είχαμε για κάθε μέρα, που το πλέναμε το βράδυ και το φορούσαμε το πρωί, πολλές φορές και βρεμένο.Κι ένα ακόμα, στο κρεμαστάρι για την εκκλησιά το Πάσχα και τα Χριστούγεννα ,κρεμασμένο εδωνά, πίσω από την πόρτα και κουκουλωμένο με ένα άσπρο πανί να μη σκονίζεται.

Παντόφλες ή «λάστιχα » για κάθε μέρα στα πόδια κι ένα ζευγαράκι παπούτσια διπλοσολιασμένα για τις γιορτές.Εμένα το μάτι μου όμως στην εκκλησιά ήταν στην αρχόντισσα την Πωλίνα. Ζήλευα τις δαντέλες της , τα φορέματά της, μα πιο πολύ από όλα εκείνο το σεντεφένιο το τσαντάκι που κρατούσε.Και το μαντηλάκι της ζήλευα. Το έβγαζε κάθε τόσο από μέσα από το τσαντάκι και το ακουμπούσε στο μέτωπό της και μοσκοβολούσε ο τόπος γιασεμί. ΄Ομως εκεί που μ’ ήρθε να σκάσω ήταν μια μέρα έξω από την εκκλησιά που η Πωλίνα η αρχόντισσα έκατσε γιατί της ήρθε λιγοθυμιά. Αφού τη συνεφέραμε με νερό και της τρίψαμε τα χέρια,έβγαλε από αυτό το τσαντάκι που σας λέω, ένα κατιτίς που γυάλιζε μικρούτσικο τόσο δα.Και τι ήταν λέτε βρε κορίτσια; ΄Ενα καθρεφτάκι. ΄Ενα μικρό καθρεφτάκι με χερούλι φιλντισένιο ,με σκαλίσματα ένα γύρο , και στολισμένο με κοράλια. Εμένα έμεινε το μάτι μου εκεί, μαζί κι η καρδιά μου. Γύρισε πάλι πρός την μεριά μου και με κοίταξε.

«Τυχερές εσείς οι νέες κοπέλες ...τυχερές» είπε.«Εμείς τότε ήμασταν δεμένες πισθάγκωνα ,φυλακισμένες μας είχαν οι γονιοί μας. Άντε να ξεμυτούσες τότε απ την πόρτα.Δεκαεννιά χρονών ήμουνα κι ακόμα ξύλο έτρωγα απ τον πατέρα μου.

Έλα μου ομως που ο έρωτας τρυπώνει απ τα παράθυρα...

Κάθε πρωί τον έβλεπα τον έρωτα απο δωνά, περνούσε καβάλα στ άλογο. Ξάδερφος της Πωλίνας της αρχόντισσας ,πρώτος του χωριού,γαμπρός περιζήτητος.

Κι εγώ να λυώνω σαν το κεράκι.Κι είχαμε και τον καημό που δεν μπορούσαμε να συναντηθούμε.Εκει στο περβάζι απ το παραθύρι ειχα μια πέτρα τάχα να κρατάει το παντζούρι κι έβαζα απο κάτω κανένα σημείωμα με δυό λόγια να το βρεί το βράδυ όταν γύριζε απ τα κτήματα.Αφηνε κι εκείνος άλλο δικό του μόλις το διάβαζε και πάει λέγοντας.Βάσανο παιδάκι μου ,σκέτο βάσανο .

Εσείς τώρα τα χαίρεστε όλα.Έχετε τα τηλέφωνα,τις καφετέριες,τα πάρκα κι ενα σωρό άλλα» ειπε η θεία Ελβίρα κι έσκασε πάλι στα γέλια με τα πονηρά ματάκια της να βγάζουν φωτιές.

«Και νάταν μόνο αυτό καλά θά ταν »πρόσθεσε.«Η γειτόνισα απέναντι μας πήρε χαμπάρι.Έφερε τα χαμπέρια στον πατέρα μου και που σε πονεί και που σε σ’κώνει Ελβιρα!Μ έκοψε τις κοτσίδες μου ο αθεόφοβος και με κλείδωσε μέσα σαν τον ποντικό.

Η μάνα μου; Κουβέντα.Που να τολμούσε.Έκλαψα με μαύρο δάκρυ τότε.Εκανα να κοιταχτώ στον καθρέφτη οκτώ μήνες ,απ τον φόβο μη και δω τα μούτρα μου.»

Σ αυτό το σημείο της διήγησής της η θεία Ελβίρα έγινε απότομα σκυθρωπή.Και μου φάνηκε οτι πιό πολυ απ όλα ,αυτό που της κόστισε περισσότερο, ήταν που δεν ήθελε να κοιταχτεί στον καθρέφτη.Αλλά μπορεί να ήταν κι η ιδέα μου.

«Και μετά ;μετά τι έγινε ο έρωτας;» ρώτησα μ ενδιαφέρον.

Η θεία Ελβίρα σηκώθηκε σβέλτα σβέλτα ,έφερε στο τραπέζι ένα πιάτο με ντολμαδάκια που είχαν γίνει στο μεταξύ και συνέχισε.«Μετά τα πράγματα ήταν ακόμη πιό δύσκολα.Ο Παναγιωτάκης μου άλλαξε δρόμο για να μην αγριέψει κι άλλο η κατάσταση .Να με γυρέψει απ τον πατέρα μου ούτε λόγος αφου είχε τρείς αδερφές να παντρέψει.Κι ετσι τον έχασα.Για λίγο όμως.Γιατί ο έρωτας παιδί μου δεν κρατιέται.Έστιβα το μυαλό μου μέρα νύχτα να βρώ τον τρόπο να τον ξαναβλέπω.Και μιά μέρα μού ρθε η ιδέα.

Κεντούσαμε τότε όλες οι κοπέλες ,ξέρεις ,τα προικιά μας.

Διασχίζαμε λοιπόν την πλατεία του χωριού για να πάμε στο μαγαζάκι του μπαρμπα Αλέκου και να πάρουμε μουλινέδες και κουβαρίστρες.Δίπλα απο τον μπαρμπα Αλέκο ήταν και το μπακάλικο του χωριού.Είχα επομένως δυό καλές ευκαιρίες.

Έλα όμως που έπρεπε να βλέπει κι όλο το χωριό οτι κάτι κουβαλούσα.Κι εδώ μπαίνει το τούβλο που είπα στην αρχή.Έπαιρνα το λοιπόν μια πάνινη τσάντα, έβαζα μέσα ένα τούβλο απ τον φράχτη και την κρατούσα για να βλέπουν οι χωριανοί οτι πάω κάπου η οτι έρχομαι απο κάπου οπου ψώνισα.

Τι ψωνιζα;Τίποτα.

Είχα το τούβλο και το πήγαινα και το έφερνα πέρα δώθε.

Ο σκοπός μου ήταν να περνάω απ την πλατεία γιατί εκεί καθόταν ο Παναγιωτάκης τ απογεύματα κι έπινε τον καφέ του.

Ετσι κουβάλησα πολλά τούβλα.Έκτιζες κοτζάμ σπίτι αν τά βαζες το ένα πάνω στ άλλο.Κι έτσι κι έγινε δηλαδή γιατί στο τέλος το κτίσαμε το σπίτι με τον Παναγιωτάκη.Το βάρος όμως απο κείνα τα τούβλα έμεινε θαρρώ μέσα μου, εδώ να» είπε η Ελβίρα κι έδειξε με το χέρι της το στήθος της. «Και νομίζω οτι και τώρα να ερωτεύομουν πάλι τούβλο θά ψαχνα για να μη φανερωθώ.Τι τα θές παιδάκι μου...κακό πράγμα ο άνθρωπος να μη χορτάσει λεύτερος την νιότη του.Κι ακόμη χειρότερο ...να γεράσει κι αντί νάναι αλαφρύς σαν τ αεράκι νάχει αυτό το βάρος εδώ».Και ξαναδειξε το στήθος της.
Πέρασα πέντε αξέχαστες μέρες τότε στο σπίτι της θείας Ελβίρας.

Γεμάτες μέρες.

«Τούβλα »πήγαν κι ήρθαν πολλές φορές σ όλα τα μήκη και τα πλάτη και του δικού μου βίου.Κι ας πίστευε η θεια Ελβιρα οτι εμεις οι νεοτερες βιωνουμε αποενοχοποιημένα και ελεύθερα τις σχέσεις μας.

Αμ δε! ********πρώτη δημοσίευση στην στήλη μου του Homefood τον Σεπτέμβριο του 2008.

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 23.01.2009
07:08
Η θεία Ελβίρα****
» Faraona

Στην Πρoσοτσάνη, ένα χωριό της Δράμας, γνώρισα την θεία μίας φίλης μου, την Ελβίρα.

΄Ηταν τότε 74 χρονών και από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας μας αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η ζεστασιά των χεριών της και η νεανική σπιρτάδα των ματιών της.Είχα την αίσθηση ότι μου συστήνουν μιά συνομήλικη ή και μικρότερη γυναίκα όταν μου έδωσε το χέρι της. Ήμουν τότε γύρω στα σαράντα και μόλις είχα μπεί στη διαδικασία να προσέχω τους ανθρώπους που ήταν πάνω απο εξήντα χρονών. Μέχρι τότε περνούσαν απαρατήρητοι απο μπροστά μου, όπως και οι πολύ μικρότεροι, που μάλλον ήταν σάν να μήν υπήρχαν για μένα καθόλου.

Το σπίτι της θείας Ελβίρας ήταν ένα παλιό αρχοντικό, καλά διατηρημένο χάρη στην φροντίδα της, μεγάλο για μιά μόνη χήρα γυναίκα και γεμάτο παλιά έπιπλα, καθρέφτες και λουλούδια.Κυρίως όμως καθρέφτες.

Η θεία Ελβιρα χαμογέλασε σαν μικρό κοριτσάκι όταν ρώτησα γι αυτό τον ασυνήθιστο αριθμό καθρεφτών κι απέφυγε να μου απαντήσει. Είδα όμως στα μάτια της τη σπιρτάδα που έχουν οι έφηβοι όταν κάνουν κάτι μόνο και μόνο για να τρελάνουν ή να αναστατώσουν.

Ετοίμαζε τον καφέ καθισμένη σε μια καρέκλα δίπλα στή μασίνα. Έριχνε κλεφτές ματιές από το παράθυρο που έβλεπε στόν δρόμο και σηκωνόταν ελαφρά απο την θέση της. Μετά, αφού τον ετοίμασε και μας σέρβιρε, άρχισε να τυλίγει σαρμαδάκια με αμπελόφυλλο με μια τέλεια δεξιοτεχνία και γρηγοράδα, βάζοντας το μικρό της δάχτυλο για μεζούρα ώστε να γίνουν όλα ίδια και μικρά μικρά, τα αράδιασε σε μιά πλατιά μαντεμένια κατσαρόλα, έριξε απο πάνω αγουρίδες και τα έβαλε στην εστία της μασίνας. Φρόντισε κι έφερε ξύλα απο την αυλή και δυνάμωσε την φωτιά της. ΄Ηταν μήνας Απρίλης αλλα το κρύο βαστούσε δυνατό ακόμη σε κείνα τα μέρη. Και μέσα από όλο αυτό το πήγαινε -έλα, σήκω -κάτσε, μιλούσε ασταμάτητα, ρωτούσε ασταμάτητα και άκουγε ταυτόχρονα τις απαντήσεις μας.

Μπήκε με μιά ιδιαίτερη μαεστρία σε ερωτήσεις που αφορούσαν την ερωτική μας ζωή, χωρίς να μας δημιουργήσει την παραμικρή εντύπωση ότι χώνεται στα προσωπικά μας. Κατάλαβα οτι την ενδιέφερε πάρα πολύ να μάθει για το πως βιώναμε εμείς οι νεότερες τις ερωτικές μας σχέσεις σε μιά εποχή πολύ διαφορετική από την εποχή της δικής της νεότητας. 'Ηθελε να ακούσει, ενδιαφερόταν, ρωτούσε και κουνούσε χέρια και κεφάλι πέρα δώθε με έναν τρόπο πού θα ζήλευε και η πιό εκφραστική τηλεπαρουσιάστρια πρωινάδικου.

Που και που έρριχνε φευγαλέες ματιές στον καθρέφτη της κουζίνας. ΄Ηταν ένας υπέροχος μπιζουτέ καθρέφτης κρεμασμένος στον τοίχο με ένα χοντρό κορδόνι που κατέληγε σε δυο κόκκινες φούντες.Και ήταν σε τέτοιο σημείο τοποθετημένος πάνω στον τοίχο ώστε δεν υπήρχε περίπτωση να είναι κανείς εκεί μέσα και να μη τον κοιτάξει. Όταν η θεία Ελβίρα κατάλαβε από το βλέμμα μου ότι η σχέση της με το καθρέφτη με είχε εντυπωσιάσει, μας μάζεψε γύρω από την μασίνα,έτοιμη να μας πει τις ιστορίες της.
Eφερε κοντά ένα μικρό τραπεζάκι κι άρχισε να αραδιάζει επάνω του διάφορα. Μια καράφα με τσίπουρο, διάφορα πιατάκια και πιατούδια με μεζεδάκια, μέχρι και λιαστές ντοματούλες από τα χεράκια της κουβάλησε. Κάθε φορά που προσκόμιζε πιατάκι ,έλεγε και την ιστορία του περιεχομένου, σύντομα μεν, αλλά πολύ κατατοπιστικά ώστε να ξέρουμε τι τρώμε. Και κάθε φορά, έστρεφε το κεφάλι της και μας κοίταζε μέσα στα μάτια, για να δεί πόσο ευχαριστημένες ήμασταν και κατέβαζε και μιά γουλιά τσίπουρο.Ξαφνικά σταμάτησε να πηγαινοέρχεται κι έκατσε δίπλα μας .Σταύρωσε τα χέρια της κάτω από την ποδιά της κι άρχισε να μιλάει.Στην αρχή λίγο γρήγορα αλλά μετά τη δεύτερη, τρίτη πρόταση, η φωνή της ηρέμησε .Είχε μιά εκπληκτική ικανότητα να μιλάει χωρίς να τη βαριέσαι ή να πλήττεις ,όπως συνέβαινε συνήθως με τους ανθρώπους της ηλικίας της.Αυτό που κυρίως την βασάνιζε ήταν ότι δεν έζησε την ζωή της όπως την ήθελε.

****Συνεχίζεται.

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 14.01.2009
19:12
«Δεν θα γίνω άνθρωπος»****
» Faraona

Ο Μάκης ηρθε στη γειτονιά μας την δεκαετία του 60 στο μέσον της σχολικης χρονιάς.
Ηταν ενα αγόρι λεπτό σαν κλαδάκι και πολύ μελαχρινό με πανέμορφα μαύρα μάτια.Η δασκάλα μας η κυρία Φανή τον υποδέχτηκε με ύποπτο βλέμμα κουνώντας τον κότσο της περα δώθε με αποδοκιμασία .
Τον λόγο τον ξέραμε ολοι πολύ καλά. .
Ο Μάκης είχε μείνει δύο χρονιές στην ίδια τάξη και αντί να ειναι στην πέμπτη δημοτικού ηταν στην τρίτη .Η δασκάλα μας σαραντάρα τότε με αρκετή πείρα στην καμπούρα της ,ήξερε πολυ καλά τι την περίμενε.
Τον έβαλε στα τελευταία θρανία ,εμείς ξανασκύψαμε στα αναγνωστικά μας και όλα φάνηκαν να μπαίνουν ξανά στην ρουτίνα.
Φαινομενικά .
Γιατί ο Μάκης απο την πρώτη μέρα που στρώθηκε στο τελευταίο θρανίο ,άλλαξε την ατμόσφαιρα της τάξης σε χρόνο μηδέν χωρις να κουνήσει το μικρό του δαχτυλάκι.Η τάξη μύριζε μπαρούτι ,εμείς κάθε λίγο και λιγάκι στρέφαμε τα κεφάλια μας πίσω να δούμε τι κάνει ,κι αυτό που αντικρύζαμε σε κάθε στροφή της κεφαλης μας ήταν ενας Μάκης που άλλωτε τραβούσε τα χείλια του με τα δυό του δάχτυλα προσπαθώντας να μιμηθεί το χαμόγελα των κλόουν κι άλλωτε φούσκωνε τα μάγουλά του και τα χτυπούσε ρυθμικά μέχρι να βγει όλος ο αέρας κάνοντας αστείους θορύβους που μας έκαναν να διαλυόμαστε κυριολεκτικά απο τα γέλια.
Η κυρία Φανη όμως έκανε υπομονή.
Και οι μέρες κυλούσαν σαν ενα μπαλόνι που φούσκωνε σιγά σιγα σαν τα παιδικά μάγουλα του Μακη.
Ωσπου κάποια μέρα κι ενω η καλή μας δασκάλα ήταν στραμένη στον πίνακα και έγραφε περιχυμένη με την απαλή πούδρα της κιμωλίας παντού στα ρούχα της,ο Μάκης έκανε γιούργια στην έδρα κι άρπαξε την βέργα της κυρίας Φανής και την μετέφερε στο θρανίο του.
Ακούστηκαν πάλι πνιχτά γέλια ,η κυρία Φανη γύρισε και αντιλήφθηκε αμέσως τι ειχε συμβει κι απο εκείνη την στιγμή άρχισε να διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια όλων μας μια κωμικοτραγική κατάσταση που έμεινε χαραγμένη στα χρονικά του σχολείου για πάντα.
Ο Μάκης αρνήθηκε να ξαναφήσει την βέργα εκει που την βρήκε, παρ ολη την αρχική καλή της διάθεση, η αμοιρη δασκάλα έχασε την υπομονή της κι ίσως προς στιγμήν και το μυαλό της απο την αγανάκτηση που έβραζε μέσα της εδω και καιρο και στην προσπάθεια της να του την αποσπάσει τραβώντας την απο τα χέρια του, ο Μάκης αγρίεψε ,σήκωσε την βέργα και την κατέβασε με δύναμη στο κεφάλι της .
Είδαμε έντρομοι την δασκάλα μας γεμάτη αίματα ,κάποιοι απο μας τρόμαξαν κι έβαλαν τα κλάματα ,ήρθαν απο τις διπλανές τάξεις οι δάσκαλοι,ο διευθυντης για τις πρωτες βοήθειες και μέσα σ αυτο το αλαλουμ ο Μάκης βρήκε ευκαιρία και δραπέτευσε απο την τάξη.
Που πήγε όμως ουδεις ήξερε.
Το σχολείο ήταν τοιχισμένο με αυλόγυρο κτιστό με ύψος πάνω απο δύο μέτρα και στην κορυφή αυτου του ψηλού τοίχου υπήρχαν σ όλο του το μήκος σπασμένα γυαλιά που τα είχαν βάλει επιτηδες για τυχόν αποδράσεις η και εισβολές .Η αυλόπορτα ηταν κλειδωμένη απο τον επιστάτη και δεν υπήρχε κανένας τρόπος ο μικρός δράστης να είχε δραπετευσει.Οι δάσκαλοι το θεωρησαν δεδομένο οτι καποια στιγμή θα εμφανιστεί και μας ξαναέβαλαν στις τάξεις .Στη δική μας τάξη ήρθε ο διευθυντής για να καλύψει την θέση της τραυματισμένης δασκάλας και θυμάμαι οτι μας είχε βάλει μια εργασία για να μας απασχολήσει κρατώντας μας σιωπηλους,ενω πηγαινοερχόταν μέσα εξω και ρίχνοντας ματιές απ τα παράθυρα της μεγάλης σάλας στην αυλή μήπως και δει τον μικρό ταραξία.
Και ξαφνικά μέσα σε κείνη την ησυχία ακούστηκε πολύ κοντά στο παράθυρο της τάξης μας η φωνή του Μακη.
Στρέψαμε όλοι μαζί τα κεφάλια μας προς το μέρος που ακουγόταν κάτι σαν τραγούδι κι είδαμε τον Μάκη σκαρφαλωμένο στην μεγάλη μουσμουλια να κοιτάει μέσα στην τάξη και να τραγουδαει ενα λαϊκό τραγούδι της εποχής με τον εξης πονεμένο στίχο:
«Μάνα μου με σκοτώσανε /δυο μαχαιριές μου δώσανε».
Δεν μπορω να περιγράψω τι έγινε μέσα στην τάξη.Εμείς κοιτάζαμε αποσβολωμένοι ,ομως ο διευθυντής είχε αναλυθεί σε γέλια με λυγμούς που προσπαθησε να τα κρύψει τρέχοντας εξω απο την τάξη.
Κατέβασαν τον Μάκη μετα κόπων και βασάνων απο την μουσμουλιά μετα απο πολλές ώρες και τον έστειλαν συνοδεία του επιστάτη μας στο σπίτι του.Η μάνα του αφου έμαθε τα καθέκαστα και κατάλαβε οτι την επομένη θα έχανε το μεροκάματο γιατι έπρεπε να τον συνοδέψει στο γραφείο του διευθυντη ,άρχισε να τον κυνηγάει ολούθε στο σπίτι για να του τις βρέξει τσιρίζοντας
«δεν θα γίνεις άνθρωπος! Δεν θα γίνεις άνθρωπος!»
Απορία που μου δημιούργησε αυτή η έκφραση της...!
Αναρωτιόμουν «μα δεν ειναι ανθρωπος;»«κι αν δεν ειναι ανθρωπος τοτε τι ειναι;».
Αυτο το «δεν θα γίνεις άνθρωπος» της μάνας του Μάκη επαναλαμβανόταν σε μόνιμη βάση έκτοτε, όποτε ο Μάκης έκανε σκανδαλιές κι αταξίες.
Ακόμη και ο ίδιος ο μικρός Μάκης μόλις έκανε κάποια αταξία πήγαινε κλαίγοντας εξω απ τα παράθυρα του σπιτιού του και φώναζε, ανάμεσα σε αναφυλλητά
«Μάνααααα!Δεν θα γίνω άνθρωπος ,δεν θα γινω άνθρωπος ,δεν θα γίνω άνθρωπος!!!!»

Ήταν το σημάδι πως ήταν έτοιμος να φάει ξύλο.

****πρώτη δημοσίευση στην στήλη μου του Homefood τον Νοέμβριο του 2008. *στην φωτογραφία ένα κομμάτι θέας απ το παράθυρό μου.

Περισσότερα... »
Κέρκυρα, 07.01.2009
18:18
Παραδοση.
» Faraona

Τι παράξενα αισιόδοξοι είμαστε ολοι οι ανθρωποι...
Αφου ξέρουμε ολοι βαθιά μέσα μας πόσο δραματικά σκληρό πράγμα ειναι η ζωη συνεχίζουμε να κυνηγάμε την ευτυχία και να εξωραϊζουμε τα πάντα...
Αφου ξέρουμε οτι ο κόσμος μόνο τότε θ αλλάξει ,οταν θα ακουστει στην πρώτη γέννα το γέλιο ενός μωρού κι όχι το κλάμα του.
Ειμαι σίγουρη πάντως πως αν γίνει ποτε κατι τέτοιο η μητέρα του παιδιού θαχει ενοχές.
Και μπορει να πιστεψει οτι γέννησε και εξωγήινο.

Περισσότερα... »

← Deutschsprachige Dichtung Football is fixed →

skip to content Corfu Blogs » Faraona
Όλα τα blogs του νομού Κέρκυρας με μια ματιά Home Search	Πληροφορίες Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το blog σας Συχνές ερωτήσεις (FAQ) Blogging για αρχάριους		Pass Free Internet με Extra! ΝΕΟΣ αριθμός: 899 300 300 300 Username: pass Password: free Δωρεάν Μουσική, SMS, WebVoice κ.α.

Corfu Blogs » Faraona

Feeds

Faraona (69)