Δεν υπάρχει χυδαιότερη δικαιολογία στην ιστορία της ανθρωπότητας από το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Το ίδιο το μέσο είναι ο σκοπός. Το μέσο είναι η ζωή μας και από αυτό κρινόμαστε. Οι απώτεροι «μεγάλοι στόχοι» είναι συνώνυμοι με την «τελική λύση» και φύτρωσαν μόνο στα μυαλά μεγαλομανών, αμοραλιστών και ψυχοπαθών ηγετών. Πες μου πώς περνάς μία μέρα σου κι εγώ θα καταλάβω για τη ζωή σου. Εκείνο το «σήμερα καθίκι αλλά αύριο άγγελος», σημαίνει «για πάντα καθίκι».
Έχω την εκτύπωση ότι οι παραπάνω λέξεις είναι τελευταίες, για ένα γεγονός που σημάδεψε την γενιά μας. Με τον Παπουτσή Υπουργό Προστασίας του Πολίτη - παλαιότερα Δημοσίας Τάξεως - και τον Γεωργιάδη αρχηγό του εμπορικού στόλου, η επέτειος του πολυτεχνείου δεν μπορεί να στείλει κανένα μήνυμα πλέον σε εμάς. Σε εμάς που είμαστε μικρά παιδιά τότε και πιστέψαμε σε έναν καλύτερο κόσμο. «Το Πολυτεχνείο ανασταίνεται στα μάτια των παιδιών» έγραφα χθες, των σημερινών παιδιών που το απομονώνουν σε μια στιγμή της νεότερης ιστορίας, των παιδιών που το μαθαίνουν από διηγήσεις. Που δεν έχουν δει Τον πρώτο γραμματέα της ΕΦΕΕ κ. Παπουτσή που συμμετείχε στα γεγονότα, να κρατάει την αιματοβαμμένη σημαία του Πολυτεχνείου στις μεγάλες πορείες τα πρώτα χρονιά της μεπολίτευσης. Που δεν υποψιάζονται ότι εκείνος ο νέος βρίσκεται σήμερα δίπλα δίπλα στο υπουργικό συμβούλιο με αυτούς που τους φώναζαν αλήτες.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Τελευταία σελίδα αριστερά" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
