«Στόχος μας, κάθε οικογένεια να έχει έναν, τουλάχιστον εργαζόμενο!». Το άλλο ήταν καλύτερο, το επανέλαβε περήφανα τρεις φορές. «Έχουμε πάρει το μεγαλύτερο δάνειο που έχει δοθεί ποτέ στον πλανήτη, σε χώρα!»
Μα την Παναγία παραδίνομαι! Πέφτουν οι λέξεις σαν σαπισμένα δόντια.
Είναι άλλοι άνθρωποι, μιλάνε άλλη γλώσσα, νιώθουν αλλιώς, αγαπάνε αλλιώς, ζούνε αλλιώς, είναι άλλοι.» Είναι άλλοι άνθρωποι. Ξένο από την κοινωνία σώμα. Κανένα σημείο επαφής. Απέναντι σε τέτοια φαινόμενα τα λόγια περιττεύουν. Και αν εμείς τα ξοδεύουμε, είναι για εσωτερική κατανάλωση. Όταν η πατρίδα σου, έχει τέτοια ηγεσία, σηκώνεις τα χέρια ψηλά και παραδίδεσαι άνευ όρων, ή «Βάζεις την καπαρντίνα γιατί σιχαίνεσαι τις ομπρέλες, φοράς τα καλά σου από μέσα, παίρνεις μια μικρή βαλίτσα με τα απολύτως απαραίτητα ανοίγεις την πόρτα κι αφήνεις πίσω σου το σπίτι. Καμένο».
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Τελευταία σελίδα αριστερά" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
