Η επεξεργασία του κειμένου και η διασκευή έγινε από τη Σοφία Αδαμίδου. Τα σκηνικά και τα κοστούμια ήταν του Θεοδόση Δαυλού, ενώ η μουσική του Τάσου Σωτηράκη και ο φωτισμός του Αντώνη Παναγιωτόπουλου. Ο δικός μας Μίλτος Δημουλής κατηύθυνε τα νήματα της σκηνοθεσίας, αποδεικνύοντας το έμφυτο ταλέντο του. Στο ενεργητικό του έχει ήδη αξιόλογες παραστάσεις και από τη θέση αυτή του ευχόμαστε ο δρόμος που διάλεξε να του φέρει πολλές ακόμη επιτυχίες.Διανομή:Αρετή Δάφνη Ασημακοπούλου-Κουλουλία Τουρκόγιαννος Στέλιος Γεράνης Μαργαρίτα Ανδρομάχη Δαυλού Πέτρος Πέπονας Τάσος Σωτηράκης Γιώργης Αράθυμος, Κάης Λευτέρης ΤσάτσηςΔικαστής, Φύλακας Μίλτος ΔημουλήςΤα τρία τραγούδια που ακούστηκαν στην παράσταση βασίζονται σε σονάτες του Ντίνου Θεοτόκη.
Η παράσταση ήταν κάτι περισσότερο από εξαιρετική, το κοινό καθηλώθηκε από την ερμηνευτική δεινότητα των ηθοποιών. Να τι γράφει ένας από τους παριστάμενους θεατές για την παράσταση:
«Απόψε την παρακολούθησα στο παλιό μου σχολείο και αυτό το γεγονός είχε επί πλέον τη δική του νοηματοδότηση. Θα μιλήσω ως απλός θεατής που δεν έχει γνώσεις θεατρολογίας, και θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω λιτά κάτι από το προσωπικό μου βίωμα, καθώς πιστεύω ότι η παράσταση αυτή δεν εξαντλείται. Έχω διαβάσει το βιβλίο. Φεύγοντας όμως μετά από αυτή την παράσταση ένοιωσα ξανά την ανάγκη να επιστρέψω στο κείμενο, και ειδικά σε συγκεκριμένες κορυφαίες αποστροφές του λόγου του συγγραφέα που αγγίζουν θεμελιώδη ερωτήματα και εξουσιαστικά διλήμματα μ έναν τρόπο αποκαλυπτικά σημερινό και αιφνιδιαστικά προσωπικό.Από την πρώτη στιγμή ήταν έντονη η αίσθηση ότι η σκηνή και η αίθουσα ήταν ένα. Οι θεατές σε απόσταση αναπνοής από τη σκηνή, ήταν μέρος της σκηνής, "άγγιζαν" τους χαρακτήρες, βίωναν τους ψυχικούς κραδασμούς που αποτυπώνονταν από τις πιο λεπτές αποχρώσεις συναισθημάτων ως τις πιο βίαιες εσωτερικές συγκρούσεις που χάραζαν τους ήρωες επιτρέποντας ταυτίσεις. Μεγάλο είναι ένα συγγραφικό έργο αν ο κάθε αναγνώστης άντλησε από αυτό τουλάχιστον ένα κορυφαίο γι’ αυτόν προσωπικό νόημα ικανό να το τοποθετήσει στη βιωματική του εμπειρία και να προχωρήσει έναν ακόμη βηματισμό. Μεγάλη είναι μία παράσταση όχι όταν έχει εντυπωσιακά σκηνικά, κοστούμια, διαφήμιση και διάσημα ονόματα, αλλά όταν διατυπώσει κατάλληλα το Νόημα τεντώνοντάς το σε Στιγμές έντασης ψυχοσυναισθηματικής εμπειρίας τόσο ώστε ο θεατής το αναγνωρίσει ως "δικό του" και να του "μιλήσει" με προσωπικό αντίλαλο. Να γίνει "οικείο" κατορθώνοντας να διαπεράσει την απόσταση ανάμεσα στη σκηνή και στο θεατή. Αυτό είναι το "Οικείο Θέατρο". Για μένα και για όσους την απολαύσαμε απόψε, ήταν μία Εξαιρετική παράσταση! Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια σε όλους τους ηθοποιούς και το σκηνοθέτη. Εύχομαι να συνεχίσουν να προσφέρουν πολιτισμό και πνευματικότητα σε καιρούς ένδειας.» ΔΕΙΤΕ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Πολιτιστικός Σύλλογος Αγίου Προκοπίου Κέρκυρας" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
