Αυτό το υπερφυές θαύμα εξιστορούν τα κάλαντα του Λαζάρου. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα κάλαντα που διασώζει η λαϊκή μας παράδοση περιγράφουν τα χαρμόσυνα θέματα της ζωής του Ιησού: τη Γέννηση, τη Βάπτιση (Θεοφάνια) την Ανάσταση. Στιγμές που γεμίζουν με ελπίδα τους ανθρώπους για τη σωτηρία. Και πάλι όμως, με τα κάλαντα του Λαζάρου εκείνο που ψάλλεται είναι το θαύμα του Χριστού, το θαύμα που υπερβαίνει τη φύση του θανάτου και τον νικά.
Τα κάλαντα αυτά ψάλλονταν την παραμονή της Κυριακής των Βαΐων, το λεγόμενο Σάββατο του Λαζάρου. Η ιστορία τους χάνεται στα βάθη των αιώνων. Στα τέλη του 18ου αι. ο Andre Grasset de Saint-Sauver καταγράφει τα εξής για το έθιμο αυτό: «…ένας άνθρωπος συνήθιζε να φορά πάνω από τα ρούχα του μια κόκκινη μπλούζα, την οποία έδενε στη μέση το μ’ ένα κορδόνι από πολύχρωμες κορδέλες. Στα χέρια του κρατούσε ένα κοντάρι, στην κορυφή του οποίου υπήρχε ένα πρόσωπο σκαλισμένο σε ξύλο που παρίστανε το Λάζαρο. Πάνω στο κοντάρι είχε κρεμασμένα διάφορα στολίδια… μαζί του ήταν και δυο οργανοπαίχτες, ένας με πίπιζα και ένας με ντέφι, που τον συνόδευαν να τραγουδά τα Κάλαντα. Πήγαιναν στα σπίτια και στα μαγαζιά, έλεγαν τον Λάζαρο και μάζευαν χρήματα, αφού όλοι αγόραζαν κάτι από τα τόσα στολίδια, που τα θεωρούσαν σαν φυλακτό…».
Με την πάροδο των ετών φαίνεται πως η συνήθεια αυτή ατόνισε. Έμεινε όμως, ο μουσικός σκοπός που συνεχίστηκε από λαϊκούς οργανοπαίχτες και ομάδες παιδιών, που έψαλαν τα Κάλαντα.
«…ήρθεν ο Λάζαρος, ήρθαν τα Βάγια…»
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Πολιτιστικός Σύλλογος Αγίου Προκοπίου Κέρκυρας" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
