Διαβάστε την, αξίζει:
Ο επί 14 συνεχόμενες χρονιές στην ομάδα της Ιεράπετρας Μαρίνος Γαϊτανάκης, παραχώρησε την παρακάτω συνέντευξη στην εφημερίδα "ΑΝΑΤΟΛΗ" (φύλλο Δευτέρας 30-8-10).
Μαρίνος Γαϊτανάκης : "Μόλις τελειώσουν τα χρήματα εξαφανίζονται ως δια μαγείας όλα και….όλοι".
Το πρωτάθλημα φέτος αναμένεται πολύ δυνατό. Έχουν ενισχυθεί πολύ ο Ανδρογέας και ο Ηρόδοτος, όπως επίσης και ο Φιλαθλητικός. Ακολουθούν σε δυναμικότητα ο περυσινός δεύτερος Κύδωνας και το τρίτο Δειλινό. Θα παλέψει για την είσοδο στην τετράδα η Αναγέννηση, Μεσαρά , Λιβυκός Κουτσουρά στα ίδια επίπεδα με πέρυσι.
Αίνιγμα οι 3 νεοφώτιστες Σ.Α.Ο. , Χάνδακας , Ρεθυμνιακός. Ο τελευταίος αναμένεται πάντως πολύ ισχυρός.Ο Α.Ο.Ι. θα παίξει ουσιαστικά για πρώτη φορά στην ιστορία του στην Α΄ΕΚΑΣΚ μετά από 4 χρόνια στις εθνικές κατηγορίες και θα παλέψει οριακά για είσοδο στην τετράδα καθώς στόχος μας, σύμφωνα με την διοίκηση, παραμένει πάντα η παραγωγή παικτών και όχι τα αποτελέσματα με κάθε κόστος.
Η ομάδα μετά από 4 χρόνια παρουσίας στην Γ' Εθνική γυρίζει στο τοπικό πρωτάθλημα. Έχοντας ζήσει και τα τέσσερα χρόνια όλη την προσπάθεια από κοντά μπορώ να πω ότι τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Όλα αυτά τα χρόνια υπήρχαν δυο τάσεις στην ομάδα όσον αφόρα στο μοντέλο που έπρεπε να ακολουθηθεί και τους στόχους που έπρεπε να τεθούν. Το παραπάνω πρόβλημα βέβαια απασχολεί τις περισσότερες επαρχιακές ομάδες αφού η έλλειψη αθλητικής παιδείας και το ανύπαρκτο νομικό πλαίσιο αφήνει το περιθώριο να οδηγείται μια ομάδα ακαθόριστα στο οπουδήποτε. Ακολουθούνε μερικοί παράμετροι πού κατά την γνώμη μου ορίζουν το πρόβλημα και δυσκολεύουν την σωστή επιλογή: 1. Μια «επαγγελματική ομάδα μπάσκετ» έχει μεγάλη διαφορά από ένα «αθλητικό σύλλογο που θέλει να καλλιεργεί το άθλημα μπάσκετ».Το ιδανικό είναι να γίνονται και τα δυο μαζί , όμως όταν τα οικονομικά δεν επαρκούν ποια θα πρέπει να είναι η επιλογή για μια μικρή επαρχιακή πόλη? 2. Μια επαρχιακή ομάδα και δει νησιώτικη μειονεκτεί προς αυτές της Αθήνας αφού έχει διπλά κόστη σε λειτουργικά έξοδα και μισθούς παικτών.
3. Υπάρχει μεγάλη διαφορά εάν πίσω από την ομάδα βρίσκεται ένας επενδυτής ή αυτή είναι πολυμετοχική που αποσκοπεί σε πολλές μικρές χορηγίες από την τοπική κοινωνία
4. Ειδικά στο πρωτάθλημα της Γ εθνικής για να μην υποβιβαστείς πρέπει να πρωταγωνιστήσεις , η ιστορία έχει δείξει ότι απαιτείται ένα μπάτζετ 250.000 με 6-7 μεταγραφές «επίπεδου» . Όμως αυτά τα χρήματα δυστυχώς απλά μπαίνουν στο «σύστημα» (βαρέλι χωρίς πάτο) και δεν αποτελούν επένδυση αφού λόγω του επιπέδου παίζουν ελάχιστα οι γηγενείς σου παίκτες (που ανέβασαν και την ομάδα) και σχεδόν καθόλου οι μικροί.
5. Όσο υπάρχουν χρήματα ,υπάρχει και πολύ… δόξα (νίκες) , όσο υπάρχουν τα δυο προηγούμενα υπάρχουν και πολλοί παράγοντες! Μόλις τελειώσουν τα χρήματα εξαφανίζονται ως δια μαγείας όλα και….όλοι.Ο ΑΟΙ βρέθηκε λοιπόν σε μια παρόμοια κατάσταση αυτά τα 4 χρόνια περνώντας διαδοχικά από όλα τα στάδια:
άνοδος , ενθουσιασμός , χρήματα, μεταγραφές , μεγάλες νίκες , διαφήμιση της Ιεράπετρας σε όλη την Ελλάδα .
Ομως παράλληλα είδαμε και αλαζονική διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού , θυσίες στον βωμό του πρωταθλητισμού, υψηλά μπάτζετ ,έλλειψη επενδύσεων, αποτυχία ανόδου στην β’,υποβιβασμός .κλπ Μέσα σε όλα αυτά βέβαια γνωρίσαμε και την δύναμη του «συστήματος» : μάνατζερ , διαιτησία…Ο καθένας κατά την γνώμη του μπορεί να χρησιμοποιήσει πολλά διαφορετικά κριτήρια και να χαρακτηρίσει αυτήν την τετραετία μας στις εθνικές κατηγορίες θετική ή αρνητική . Προσωπικά πιστεύω ότι η πραγματικότητα και τα γεγονότα που τελικά ακολούθησαν είναι αμείλικτα .Η ομάδα δαπάνησε πάρα πολλά χρήματα τα τρία πρώτα χρόνια με τα περισσότερα από αυτά να τα έχουν βάλει ή να τα έχουν βρει με πολύ τρέξιμο κατά πρώτο λόγο ο Βαγγέλης Πλεξουσακης και κατά δεύτερο ο Παναγιώτης Ακουμιανάκης. Μόνο αυτοί οι δύο στήριξαν και στηριζουν το μπασκετ της Ιεράπετρας διαχρονικά βάζοντας βαθειά το χέρι στην τσέπη είτε η ομάδα παίζει στην γ΄εθνική είτε παιζει στην β΄εκασκ.Κατά την διάρκεια αυτής της τριετίας σταμάτησαν για διάφορους λόγους σχεδόν όλοι οι γηγενείς μας παίκτες (Καραμανωλάκης , Ροβυθάκης, Πετρουλίδης, Μαυροκουκουλάκης, Ανδροβιτσανέας κλπ) ενώ οι μικροί που είχαμε για προώθηση έπαιξαν ελάχιστα (στον βωμό του πρωταθλητισμού). Έτσι όταν άλλαξε φιλοσοφία η ομάδα και αποχώρησαν όλοι οι επαγγελματίες που είχαμε, μας έμεινε ουσιαστικά μόνο το δελτίο του Κολοβού ο οποίος είναι ο μόνος που αγωνίστηκε και τα τέσσερα χρόνια στην Γ΄ εθνική. Κέρδος μπορεί να θεωρηθεί οτι αυξήθηκαν οι εγγραφες στις ακαδημίες μας.Το καλοκαίρι του 2009 ήταν τραγικό , η κρίση είχε χτυπήσει ήδη την αγορά , ο πρόεδρος είχε αγανακτήσει από το σύστημα , πολλοί από τους συμβουλάτορες του τα προηγούμενα χρόνια απλά αποχώρησαν και έτσι ο άνθρωπος αναγκάστηκε να καλύψει όλα τα οικονομικά ανοίγματα της χρονιάς πληρώνοντας μέχρι δεκάρας όλους και άπαντες.
Στα Δ.Σ. που έγιναν το καλοκαίρι ο πρόεδρος έδωσε την ευκαιρία σε όποιον ήθελε να αναλάβει την ανδρική ομάδα χωρίς να χρεώσει τον σύλλογο όμως, και ουσιαστικά δεν εμφανίστηκε κανείς .Έπειτα διαπιστώθηκε ότι τα χρήματα που θεωρητικά θα μπορούσαν να μαζευτούν ήταν σχεδόν το 1/3 των προηγουμένων χρόνων , ποσό που μεταφραζόταν σε 2-3 μεταγραφές ,μετά από ώριμη σκέψη αποφασίστηκε ότι αυτό το ποσό δεν έφτανε για να μας εξασφαλίσει την παραμονή συνεπώς δεν υπήρχε λόγος να ξοδευτούν. Βασικά τότε είχαμε αποφασίσει να παίξουμε στο τοπικό όμως υπήρχε η εκκρεμότητα να παίξουμε στην β’ Εθνική και τελικά δεν προλάβαμε τις προθεσμίες.Τελικά τον Σεπτέμβριο αποφασίσαμε να κατέβουμε για μερικά παιχνίδια στην Γ εθνική ξέροντας πόσο ψυχοφθόρο θα ήταν για εμάς, δίνοντας όμως την ευκαιρία να πάρουνε παραστάσεις τα δικά μας παιδιά. Αυτά που εισπράτταμε μετά από κάθε αγώνα μας ήταν ανώτερα των προσδοκιών μας πράγμα που μας έκανε να κατέβουμε τελικά στους 25 από τους 26 αγώνες.
Η ομάδα βέβαια υποβιβάστηκε χάνοντας τα περισσότερα παιχνίδια με μεγάλες διαφορές, όμως έστω και την τελευταία στιγμή είχε επενδύσει στο μέλλον της . Κατά καιρούς άκουσα πολλές αρνητικές κριτικές από άτομα σχετικά με το μπασκετ αλλά άσχετα με την δικιά μας πραγματικότητα. Σίγουρα το να κατεβάζεις δέκα πιτσιρικάδες σε ένα επαγγελματικό πρωτάθλημα δεν είναι και το ότι καλύτερο και χρειάστηκε να γίνει μεγάλη δουλειά και μέσα στο γήπεδο και πάνω στον ψυχολογικό τομέα. Τελικά μας βγήκε μια καταπληκτική χρονιά με όλα τα παιδιά να είναι βελτιωμένα -αλλά ταυτόχρονα και πολύ ορεξάτα για το μέλλον ,πράγμα που σημαίνει ότι το κερδίσαμε το στοίχημα. Το μεγάλο κέρδος όμως αυτά τα παιδιά θα το βιώσουνε αργότερα αφού αυτή η συμμετοχή θα μείνει στο μυαλό τους ως παράσταση , ως μέσο σύγκρισης , ως κίνητρο και θα αποτελέσει ένα σημαντικό εφόδιο για όλη τους την καριέρα .
Η ομάδα μας είναι πλέον ένα μπασκετικό κύτταρο στο νησί με πλήρη τμήματα υποδομής σε όλες τις ηλικίες.
Θέλουμε πλέον να έχουμε ένα καθαρά αμιγές αθλητικό σωματείο που να καλλιεργεί το άθλημα χωρίς το άγχος του πρωταθλητισμού.
Βασικός στόχος μας είναι σταδιακά να υπάρχει και ένα ισχυρό ανδρικό τμήμα το οποίο όμως θα στηρίζεται κατά βάση σε γηγενείς παίκτες .
Για να το επιτύχουμε αυτό θα πρέπει να εφαρμόσουμε μια μορφή «ανακύκλωσης» κάνοντας το απλό:
να βοηθάμε τα παιδιά που στα 18 φεύγουν για σπουδές να βρίσκουν ομάδες (ανάλογα με το επίπεδο τους) έτσι ώστε κάθε χρόνο να έχουμε και κάποιες «επιστροφές» έτοιμων παικτών.Ήδη το καλοκαίρι που διανύσαμε δώσαμε τον Αλέξη Βασιλειάδη στον Αρη , τον Μιχάλη Σκύβαλο στην Παιανία , τον Κώστα Λυκουρίνο στην Ελευθερούπολη Καβαλάς και τον Γιάννη Κατραντζή στο Μαρούσι.
Ολα τα τμηματα του ΑΟΙ εκαναν συστηματικές προπονησεις μέσα στο καλοκαιρι και ειμαστε πανετοιμοι σε ολα τα επιπεδα εν οψη της νεας αγωνιστικής χρονιάς που έρχεται,
χωρίς αγχος, χωρίς ανοίγματα και χωρίς χρέη.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Κ.Ε. Φαίακας" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
