Ο εμφύλιος πόλεμος είναι ότι χειρότερο μπορεί να υπάρξει για μια κοινωνία. Το μπάσκετ τον βιώνει αυτές τις ημέρες σε πολλά επίπεδα. Δεν μιλάμε για ένα εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα σε δύο πλευρές, αλλά για ένα πόλεμο όπου ο καθένας είναι μόνος του και εναντίον όλων. Φτάσαμε στο σημείο να πολεμούν οι παίκτες τους παίκτες και οι ομάδες τις ομάδες.
Το τελευταίο διήμερο ήταν το απόλυτο ξενέρωμα για όλους όσους ζουν το μπάσκετ από μέσα ή, από πολύ κοντά τα τελευταία 30 χρόνια. Η τηλεοπτική εικόνα των ΜΑΤ να βγάζουν σηκωτούς τους παίκτες – απεργούς από το γήπεδο ήταν αποκρουστική.
Πριν από μερικές ημέρες είχαμε ανεβάσει ένα κείμενο με τίτλο «η ώρα της επιστράτευσης» με θέμα τα όσα συμβαίνουν στο μπάσκετ. Παραθέτουμε αυτούσιες τις τελευταίες γραμμές:
«Ποιος κάνει κουμάντο στο μπάσκετ; Κανένας! Υπάρχει έλλειψη διοίκησης, διότι ο ΕΣΑΚΕ λειτουργεί κάτω από τις ομάδες και δεν θέλει να έρθει σε σύγκρουση με τα μέλη του! Στο ΝΒΑ ο Στερν βάζει πρόστιμο στον κάθε Κιούμπαν, τον κάθε ιδιοκτήτη, που κάποια φορά λειτουργεί κόντρα στο συμφέρον του πρωταθλήματος. Εδώ ο καθένας μπορεί να κάνει και να λέει ότι θέλει χωρίς κανένα κόστος. Κι αν μπει κανένα πρόστιμο, οι ομάδες μετά το ζητάνε (και το παίρνουν) πίσω διότι έχουν οικονομικά προβλήματα!!! Οι θεσμοί δεν λειτουργούν. Γι' αυτό και δεν μπορεί να ληφθούν αποφάσεις που να είναι σημαντικές, να επιφέρουν αλλαγές. Επίσης οι μεγάλες ομάδες δεν νοιάζονται για το πρωτάθλημα, αδιαφορούν για το πώς θα μπορούσε να οργανωθεί διαφορετικά ο χώρος. Γι' αυτό γίνονται βήματα μόνο προς τα πίσω.»
Το που πηγαίναμε, λοιπόν, ήταν φανερό. Με τον ΕΣΑΚΕ να λειτουργεί κάτω από τις ομάδες και με τον χώρο να κινείται δίχως σχέδιο, δίχως στόχο, απλά για να βγουν οι αγωνιστικές και να τελειώσει η σεζόν, το αδιέξοδο ήταν μπροστά στα μάτια μας.
Για πολλοστή φορά, όμως, η αντίδραση μπροστά στα ζητήματα του μπάσκετ ήταν ακριβώς εκείνη που επιθυμούσαν όσοι το θέλουν μπασκετάκι. Η ενότητα του χώρου θα έπρεπε να είναι το νούμερο ένα ζητούμενο. Δυστυχώς έγινε το ακριβώς αντίθετο. Αντί το μπάσκετ να κοιτάξει απέναντι, για να βρει τους πραγματικούς του αντιπάλους και να παλέψει για τα συμφέροντα του, έψαξε και βρήκε εχθρούς μέσα στο σπίτι του, κατακερματίστηκε σε χίλια κομμάτια και ζήσαμε ένα εμφύλιο χωρίς προηγούμενο.
Η απεργία του ΠΣΑΚ, ακόμη και αν οι φορείς έλεγαν «ναι» σε όλα τα αιτήματα των αθλητών δεν θα έλυνε ούτε ένα από τα μεγάλα προβλήματα του μπάσκετ. Αυτή είναι η ωμή αλήθεια. Διότι οι λόγοι που το άθλημα με τις μεγαλύτερες διεθνείς επιτυχίες για την Ελλάδα έχει πάρει την κατιούσα είναι οι παρακάτω:
• Η παντελής έλλειψη διάθεσης και σχεδίου από όλους τους εμπλεκόμενους, για να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η βία στα κλειστά γυμναστήρια( με το καλημέρα χρειάστηκε να εκκενωθεί το Ιβανώφειο, για να τελειώσει το ματς Ηρακλής – Πανελλήνιος).
• Η αδυναμία όλων των υπολοίπων να πείσουν τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό να ενδιαφερθούν για τα συνολικά προβλήματα του μπάσκετ.
• Η ανικανότητα των 14 ΚΑΕ που απαρτίζουν την Α1 να παρουσιαστούν ενωμένες και με κοινή πρόταση για οποιοδήποτε θέμα του επαγγελματικού μπάσκετ, όπως για παράδειγμα την κεντρική διαχείριση των τηλεοπτικών δικαιωμάτων, την δημιουργία ενιαίου μάρκετινγκ για το πρωτάθλημα, κοινή πολιτική στην εξεύρεση νέων οικονομικών πόρων, κ.λ.π
• Η αδυναμία και η έλλειψη βούλησης για να προσαρμοστούν οι όροι συμμετοχής των ομάδων στο πρωτάθλημα της Α1 με βάση οικονομικές και υλικοτεχνικές προδιαγραφές και όχι αποκλειστικά το αγωνιστικό αποτέλεσμα. Το να υπάρχουν στην Α1 οκτώ ομάδες, μία από κάθε γειτονιά της Αθήνας, με γήπεδα – κοτέτσια, χωρίς κόσμο και έσοδα, δεν είναι απλά άτοπο, αλλά καταντάει αυτοκαταστροφικό για το άθλημα.
• Η επιμονή στην διατήρηση του κρατικοδίαιτου μοντέλου χρηματοδότησης του πρωταθλήματος σε μια εποχή που το ελληνικό κράτος είναι γνωστό μέχρι την Γη του Πυρός ότι βρίσκεται ένα βήμα από την πτώχευση.
• Η παραμονή του μπάσκετ κάτω από την ομπρέλα του ΟΠΑΠ την στιγμή που με τον πλέον απροκάλυπτο τρόπο απαξιώνει το άθλημα και επιχορηγεί με οκτώ φορές μεγαλύτερο ποσό το ποδόσφαιρο. Ερώτηση: Από την ώρα που το μπάσκετ δεν μπορεί να αποφύγει την εμπλοκή με τις στοιχηματικές εταιρείες γιατί θα πρέπει να κάνει αλισβερίσι με το κράτος και δεν πάει στον ιδιωτικό τομέα; Το μονοπώλιο του ΟΠΑΠ είναι καταστροφικό για το μπάσκετ και από την στιγμή που υπάρχουν εναλλακτικές θα έπρεπε να έχουν χρησιμοποιηθεί από καιρό! Ετσι θα καταλάβαιναν οι εγκέφαλοι του ΟΠΑΠ, που επιμένουν να αγνοούν το μπάσκετ ότι δεν παίζουν μόνοι τους μπάλα. Τελικά το μόνο που φοβούνται είναι τον ανταγωνισμό…
• Η εγκατάλειψη της παραγωγικής διαδικασίας από τους (επαγγελματικούς) συλλόγους. Τα τελευταία χρόνια χάθηκε η ουσία του μπάσκετ, ξεχάσαμε το λόγο για τον οποίο γινόταν το πρωτάθλημα. Τι νόημα έχει η εμφάνιση μιας ομάδας στην Α1 αν δεν έχει ακαδημίες, μίνι, παμπαίδες, παίδες και εφήβους; Η Μπαρτσελόνα και η Ρεάλ στο ποδόσφαιρο δεν έχουν αρκετά χρήματα για να αγοράσουν παίκτες; Γιατί άραγε επενδύουν εκατομμύρια ευρώ στα τμήματα υποδομής; Το μπάσκετ από εκεί που ήταν μπροστά από όλα τα σπορ σε σκέψη και φιλοσοφία ξαφνικά έμεινε πίσω, διότι οι παράγοντες των συλλόγων στην πλειοψηφία τους ήθελαν μόνο το ροζ φύλλο αγώνος και τίποτα άλλο δεν είχε σημασία. Ετσι κόπηκε ο ομφάλιος λώρος με τις τοπικές κοινωνίες, κάθε ταύτιση των αθλητών με το κοινό και στα μόνα παιχνίδια που γέμιζαν οι εξέδρες ήταν εκείνα στα οποία οι χούλιγκαν του ποδοσφαίρου έδιναν ραντεβού στα κλειστά…
Προφανώς δεν είναι δουλειά (μόνο) του ΠΣΑΚ το να μπουν τέτοια θέματα, τα πραγματικά προβλήματα του μπάσκετ στο τραπέζι. Αλλά δεν γίνεται να αναχθεί σε κυρίαρχο ζήτημα του χώρου η ασφάλιση των παικτών της Α2 την στιγμή που όλοι ξέρουν ότι αν δεν δώσει επιχορήγηση το κράτος στα σωματεία (της Α2) τότε δεν πρόκειται να πληρωθεί κανένας ούτε μισό μηνιάτικο! Μιλάμε για τον ορισμό της υποκρισίας. Εκτός αν συμφωνήσουν οι παίκτες να είναι ασφαλισμένοι, αλλά να μην παίρνουν μισθό! Διότι αυτό θα είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα!
Η αλήθεια για εκείνους παίζουν από την Α1 και κάτω είναι καθαρή! Δεν υπάρχει επαγγελματισμός διότι οι ομάδες δεν έχουν άλλα έσοδα πλην της κρατικής επιχορήγησης! Δεν είναι τελείως ανεύθυνο λοιπόν να λέμε στους παίκτες των ομάδων από την Α2 και μετά ότι είναι επαγγελματίες; Είναι δυνατόν να θέλει κάποιος για το αδελφό του να χαραμίσει τα καλύτερα χρόνια της ζωή του –από τα 20 ως τα 30 – κυνηγώντας χίμαιρες; Πως θα ζήσουν αυτά τα παιδιά όταν τελειώσει το παραμύθι του επαγγελματικού μπάσκετ; Γιατί να μην πηγαίνουν σχολείο, να δουλεύουν τα πρωινά και να παίζουν μπάσκετ το απόγευμα; Γιατί να τους κοροϊδεύουμε και στο τέλος να μην είναι ούτε φίλαθλοι, να μην θέλουν να περάσουν ούτε απ’ έξω από τα γήπεδα του μπάσκετ;
Δεν έχει νόημα να ασχοληθούμε περισσότερο με το πώς φτάσαμε ως εδώ... Το έχουμε εμπεδώσει. Φταίνε – φταίμε όλοι! Το από εδώ και εμπρός έχει σημασία. Το μπάσκετ έχει το ανθρώπινο δυναμικό, αθλητές που έχουν παίξει το παιχνίδι, παράγοντες που έχουν υπηρετήσει το άθλημα και κατά γενική ομολογία διαθέτουν υψηλό δείκτη νοημοσύνης. Ολοι πρέπει να επιστρατευτούν, κανένας δεν περισσεύει. Εκεί βρίσκεται η τελευταία ελπίδα του αθλήματος, αρκεί να κηρυχθεί επιστράτευση… Μακριά από τα -γνωστά - λαμόγια, χωρίς μικρότητες, χωρίς εγωισμούς και με τα λάθη του παρελθόντος οδηγό για το μέλλον. Και στην συζήτηση που θα γίνει πρέπει να τεθούν προτεραιότητες, με τα μεγάλα προβλήματα του μπάσκετ να μπαίνουν πρώτα…
Ο μόνος περιορισμός που πρέπει να τεθεί είναι ότι όποιος συνεχίζει να βάζει το εγώ του πάνω από το εμείς δεν έχει θέση στο άθλημα, ούτε μέσα, ούτε έξω από τα γήπεδα! Σε τελική ανάλυση αν κάποιος αγαπάει το μπάσκετ πραγματικά και θέλει να προσφέρει είναι εξίσου σημαντικό με το να κάνει κάτι μεγάλο, το να καθίσει στο σπίτι του για να μην κάνει –περισσότερη- ζημιά.
ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ: Δεν γράψαμε ούτε ένα όνομα στο κείμενο. Δεν φωτογραφίσαμε ούτε έναν από τους πρωταγωνιστές των τελευταίων ημερών. Ο λόγος είναι απλός. Η στοχοποίηση ανθρώπων που έχουν προσφέρει στο μπάσκετ, ο μηδενισμός τους, είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του χώρους μας. Δεν σεβόμαστε πια τίποτα και κανέναν! Η μνήμη χρυσόψαρου μας κάνει να ξεχνάμε πως βγήκαν εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων σε κάθε άκρη του πλανήτη για την επιτυχίες του μπάσκετ το 1987, το 2005, το 2006, τα πανηγύρια κάθε φορά που οι σύλλογοι μας έφερναν στην πατρίδα τρόπαια. Σεβασμός, λοιπόν! Αλλά ότι γίνει από εδώ και εμπρός πρέπει να γίνει με σεβασμό - πάνω από όλα - για το μπάσκετ! Και πρέπει να γίνουν βαθιές τομές…
gazzetta.gr
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Κ.Ε. Φαίακας" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
