Όσοι ελάχιστοι με ξέρουν(;) γνωρίζουν τον έρωτα που έχω για τη δραστηριοποίηση πολύχρωμων αμφιέσεων σε ολοπράσινο/γαλάζιο φόντο. Ακόμα πιο λίγοι γνωρίζουν τον τροπό με τον οποίον αναλύω τις αθλητικές/οπαδικές δραστριότητες. Ίσως επειδή δεν έχω κλειστεί σε φυλακή ή σε ίδρυμα ακόμα (για να βρίσκομαι στις κατάλληλες συνθήκες ηρεμίας και περισυλλογής) δεν έχω καταφέρει να συστηματοποιήσω τους συγκεκριμένους συλλογισμούς μου για να μπορούν να παρουσιαστούν. Πέρα από αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα δε γίνεται να κρατηθώ και να μην εκτονωθώ λιγάκι (επειδή λύσαξα) γράφοντας λίγες γραμμές για το φετινό καλοκαιρινό θέμα με ‘τα στημένα του ελληνικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου’. Πριν ξεκινήσω μια μικρή αναδρομή των τελευταίων εβδομάδων:
ΚύπροςέκρηξηστημέναποδοσφαίρουτρομοκρατίαστηΝορβηγίαδιαδηλώσειςστηνΑγγλίαθάνατοςΓουαινχάουζΧώρησεηΛόπεζέφυγεοΚακογιάννηςΣυναυλίαΜάνογουορστηνΑγγλίαμετάαπό16χρόνιαΤονΑύγουστοΟικονομικήΚατάρρευσηΔενυπάρχουνΕιδήσειςΕίχεΠειΟΑρχιαντιγραφέαςΈκο.
Αφού είδαμε τι έχει σκαρφιστεί και δημιουργήσει η όποια κυβέρνηση μας καθοδηγεί στη ζωή μας για να περάσει το όποιο νομοσχέδιο (που έτσι κι αλλιώς άχρηστο κι ανεφάρμοστο είναι όπως όλα από ιδρύσεως νεοελληνικού ψευδο-κράτους), να σκεφτούμε και να νιώσουμε για άλλη μια φορά: σε τι όμορφο κόσμο ζούμε και πως τόλμησαν αυτοί του ποδοσφαίρου να τον μολύνουν! Κάποιος να βγάλει γρήγορα αυτή την ανορθογραφία που εισήλθε στον παράδεισό μας. Μέσα σε μια κοινωνική πραγματικότητα με τέλειες λειτουργίες των νομικών,εκπαιδευτικών, ιατρικών και διοικητικών υπηρεσιών ποιός τολμάει να φέρνει συμπεριφορές παράνομου πλουτισμού στο δημόσιο βίο;;Αλλά για μια στιγμή... Υπάρχει και νόμιμο κέρδος δηλαδή;! Σε ένα περιβάλλον που από τις σχολές προτίμησης στις πανελλήνιες εξετάσεις, μέχρι επιλογή γειτονιάς και φίλων όλα γίνονται με οικονομίστικα κριτήρια, ποιός τολμά να μιλά για (επίπλαστες ακόμα κι αυτές οι έννοιες)δικαιοσύνη και νομιμότητα; Ας το σκεφτούμε χωρίς υλικοτεχνικές τσίμπλες: ποιά η διαφορά του κερδοσκόπου με τον επενδυτή; Υπάρχει; Διαβάστε ένα οξυδερκές άρθρο του Καθηγητή Γιώργου Ρούσση που με έκανε να χαμογελάσω αλλά κι επειδή στα σκουπίδια βρίσκεις ως συνήθως τα πιο πολύτιμα πράγματα, θυμηθείτε τους περίφημους στίχους της ιέρειας της νεοελληνικής πραγματικότητας:
Στόχος είναι τα λεφτά
έτσι μου ΄πε η μαμά έτσι μου ΄πε κι ο μπαμπάς
που απ΄τον άλλον αγαπάς
Στόχος είναι τα λεφτά
που να πας χωρίς αυτά
δεν αγάπησε κανείς τους φτωχούς τους συγγενείς
Πέρα από όλα αυτά, έχει ασχοληθεί κανένας από όσους εκλιπαρούν για κάθαρση κι ιπτάμενους εισαγγελείς με την ιστορία του αθλητισμού και τη λειτουργία του σε ανθρωπολογικό επίπεδο; Η αθλητική αφήγηση θα μπορέσει ποτέ να ξεπεράσει το επίπεδο καφενείου μεταξύ αναλφάβητων; Όταν πάιξουν τα Καρουμπάτικα με την Ρεάλ Μαδρίτης δεν ξεκινάνε από αδιανόητα άδικη και ανισόροπη κατάσταση; Είναι μόνο θέμα... διαιτησίας και στοιχήματος ή μήπως μιας τεράστιας αλυσίδας γεγονότων που (ανεπίγνωστα;) γίνονται κατανοτητά από ελάχιστους παίκτες; Όχι δεν φτάνω (μόνο) μέχρι την μέρα όπου σε μια ταβέρνα στο Λονδίνο ελευθεροτέκτονες ίδρυσαν την Ποδοσφαιρική Εταιρία Αγγλίας (FA), ούτε μέχρι τις ιπποδρομίες των Βένετων, Ρούσιων, Πράσινων και Λευκών (ωραία χρώματα χμ..) αλλά και ούτε μέχρι τους ‘γνήσιους’ αγώνες στην Ολυμπία (αν μελετήσετε Κυριάκο Σιμόπουλο θα καταλάβετε ότι τα παιδάκια της Θύρας 7 και 4 είναι οι ιδανικοί γαμπροί) αλλά ακόμα πιο πίσω. Το σημείο εκείνο στο χρόνο όπου ένας κύκλος στο χώμα οριοθετείτε για πρώτη φορά ως κάτι άλλο από το χώρο γύρω του, λόγω της αναπαράστασης των κύκλων της ζωής που λαμβάνει μέρος εντός του, είναι η αφετηρία για να σκεφτούμε ποιός ο διαιτητής, ο ιερέας, το πλήθος, η εκκλησία, το χρυσό δισκοπότηρο, το κοράκι και ο θάνατος, το τέρμα, το σέξ, ο νεκρός κι ιερός χρόνος,η ιαχή, το μάντρα, κι η μπάλα. Και το κυρίως παιχνίδι παίζεται στον αγωνιστικό χώρο ή στην κερκίδα;
Και τα μπάνια συνεχίζονται.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ηλιακά Γράμματα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
