Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} Και για άλλη μια φορά φταίνε όλοι οι άλλοι. Μέχρι τώρα πολλοί αναρωτιούνταν για ποιο λόγο δεν εκδήλωναν την διαφωνία τους οι πολίτες. Ο λόγος ήταν φυσικά ότι κρυφά, αφανέρωτα ή κι ανεπίγνωστα ένιωθαν το βάρος της ευθύνης τους. Οι ίδιοι που κρύβονταν αποφάσισαν τώρα να βγουν στις πλατείες. Αλήθεια, αυτοκριτική κάνανε όλοι αυτοί; Ποιος διοριζόταν τόσα χρόνια στο Δημόσιο χωρίς κανένα απολύτως αξιοκρατικό κριτήριο; Και μιλώ για το μισθό των γονιών μας και το παππούδων μας, με τα λεφτά τα οποία σπουδάσαμε, παντρευτήκαμε, κάναμε παιδιά και πήγαμε ταξίδια. Όταν κρατάγαμε τον φίλο μας στην Αθήνα και κοντά στο ‘σπίτι’ του δε ξέραμε ότι την ίδια ώρα κάποιου πάγωνε το σώμα στονΈβρο και στα ξερονήσια μίλια μακριά από τη δική του αγάπη; Ποιοι εγκατέλειψαν την πατρογονική τους γη για να θαφτούν σε μια πολυκατοικία και να επιβιώνουν με δανεικά; Πότε επαναστατήσαμε για όλα αυτά και πότε πήγαμε να επισκεφθούμε τα υπεύθυνα σπίτια στα Β. προάστια του αθηνοχωρίου; Έχουμε αναρωτηθεί γιατί οι όποιες σοβαρές ή γελοίες συγκεντρώσεις γίνονται σε κοινόχρηστους πάντα χώρους, ώστε οι μόνοι που τελικά να δυσκολεύονται είναι οι πιο αθώοι, και ποτέ μα ποτέ στις εστίες της αμαρτίας; Το μεγαλύτερο ταμπού της νεοελληνικής κοινωνίας….Η αιτία είναι ότι όλοι είμαστε υπεύθυνοι. Μην μας τρομάζουν οι λέξεις: ‘ Μαζί τα φάγαμε’! Και επειδή ήταν τόσο μα τόσο αληθινό μας πείραξε όλους. Δε θα μας ενοχλούσε αν δε βλέπαμε στον καθρέφτη της υπευθυνότητας τον εαυτό μας…Βλέπω τις συγκεντρώσεις στις πλατείες σαν ένα χορό αποποίησης ευθυνών. Να σβήσουμε τον εαυτό μας στη μάζα και να ξεχάσουμε όλα όσα κατέχουμε και πως τα αποκτήσαμε. Να έρθουμε με το ποδήλατο αλλά να κρυφτούμε φεύγοντας στη Μερσεντές….Δε ξέρω πόσο μακριά πρέπει να αφήσουν τα μαλλιά τους οι γυναίκες και πόσο πρέπει να σκληρύνουν τα γένια των αντρών, ούτε σε ποια βότσαλα και γουλιά πρέπει με τα γόνατα να περπατήσουμε φωνάζοντας τις ευθύνες μας. Για τον καθέναν υπάρχει ένα συγκεκριμένο ξωκλήσι που πρέπει με δάκρια στα μάτια μια άγρια νύχτα να το επισκεφθούμε. Προσοχή στη μάζα που σβήνει και ισοπεδώνει σαν την πιο άθλια ποπ μουσική του μεγαλύτερου και αθλιότερου αστικού κέντρου. Σαν πιο δίκαιοι ας μην κατηγορούμε παρά μόνο τον εαυτό μας…
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ηλιακά Γράμματα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
