Οι μόνοι που έχουν το δικαίωμα να περιγράψουν μια μάχη είναι, ίσως, οι πρώτοι που έπεσαν σε αυτή. Έτσι καταλήγω στο συμπέρασμα ότι για τις μεγάλες μας λατρείες έχουμε μάθει από αντιγραφείς και μιμητές των πρώτων ηρωικών κινήσεων. Ήταν κανείς να δει το φως λίγο πριν δημιουργηθεί ο ήλιος; Όπως το περιγράφει o John Dorne: ‘ Λαχταρώ να μιλήσω με το φάντασμα ενός παλιού εραστή, που πέθανε προτού ο θεός της αγάπης γεννηθεί’. Λογικά θα είναι κι ο μόνος που θα ξέρει να μιλήσει για τον έρωτα χωρίς σαλιαρίσματα και φτειασίδια.
Στην καθημερινότητα μας, οι ηγέτες των ανέραστων θα εκδίδουν τη βιολογία της επαφής και θα καθορίζουν που και πως θα αφήνουμε το σάλιο μας. Οι μέγιστοι των λιποτακτών θα οδηγούν σε κατακτήσεις μακρινών υψωμάτων κι ας φορούν μια ζωή τσόκαρα. Παρατηρήστε τον τρόπο που κρύβουν τον ήλιο στο χώμα: δεν έχει ακουμπήσει ποτέ η μπότα τους στο λασπωμένο πάγο και δεν έχουν βάψει ποτέ τα μάγουλά τους με δακρυσμένο έρωτα.
Εύκολο να μελετάς την ποίηση, δυσκολότερο να γράφεις και αδιανόητο να τη βιώνεις. Αλλά αν δεν καταφέρει να εντοιχίσεις τις στιγμές σου στο χρονικό συνεχές, ως αναλλοίωτο μνημείο έμπνευσης, είναι σαν να μην άγγιξες και δεν μου λέει τίποτα….
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ηλιακά Γράμματα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
