Τελευταία όλο και περισσότερο σκέφτομαι πουλιά που πετούν.Ίσως επειδή δεν μπορώ να πετάξω.
Και δεν μπορώ όλα να τα πετάξω.
Με βαραίνουν τα ρούχα μου.
Όσο κι αν το θέλω, φτερά δεν έχω. Έχω πόδια.
Μ έφεραν ως εδώ να βλέπω τα πουλιά που πετούν.
Στέκομαι και σκέφτομαι ότι τα πόδια δεν σε πάνε πουθενά αν δεν έχεις φτερά.
Είναι όμως κάποιοι που δεν έχουν πόδια.Αυτοί ονειρεύονται να είχαν πόδια και να περπατήσουν ως εδώ που περπάτησα.
Αυτοί πιστεύουν οτι τα πόδια θα τους πήγαιναν ως την άκρη της γης.
Μα εγώ δεν πήγα ποτέ ως εκεί.
Είναι και κάποιοι που ζουν βυθισμένοι μες το νερό. Μονάχα κολυμπούν και ξέρουν κάτι που δεν ξέρω: το βυθό.
Πιστεύουν όμως ότι τίποτα δεν αξίζει αυτό, κι οτι αν είχαν τα πόδια μου θα πήγαιναν μακρύτερα, κι αν είχαν τα φτερά θα έβλεπαν ουρανό.
Αλλά δεν έχουν ούτε καν τα δικά μου πόδια. Γνωρίζουν το βυθό που μου λείπει όταν δεν μου λείπουν τα φτερά.
Υπάρχουν τέλος αυτοί που δεν γνωρίζουν τι είναι το νερό, ούτε επιθυμούν φτερά. Δεν ξέρουν καν τι είναι πόδια.Αυτοί μπορούν να δουν εκείνα που δεν βλέπω περπατώντας, κι εκείνα που δεν βλέπουν εκείνα τα πουλιά ακόμη πιο πέρα απ τον ορίζοντα. Γνωρίζουν τη χαρά που δίνει το νερό και το νερό απ τα μάτια..
Εκείνοι μόνο ανοίγουν τα μάτια τους στον Ήλιο, κι ευχαριστούν το Θεό που μπορούν να δουν μια Ανατολή από ένα παράθυρο.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ανέμων Δίχτυα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
