Πέρασε ο καιρός.Κι οι πεταλούδες εκείνες πέρασαν.Πέταξαν από εκεί.Φτερούγισαν μακρυά.Αλλά έρχονται ξανά κάποια βράδια της γιορτής, που είναι όλα φωτισμένα.Έρχονται σαν διάφανα δάκρυα και καθρεφτίζονται στα χρυσά σκεύη.Αυτά που γυάλισαν με κόπο ώρες πολλές, χρόνια ατέλειωτα, Κόπος Πολύς κι Αγάπη. Έρχονται όμως οι Ψυχές όταν οι άλλοι φεύγουν.Κι όταν όλοι έχουν φύγει, εκεί στη Σιωπή ηχούν οι Απουσίες.
Όλα τα μήλα έχουν τρυπηθεί από σκουλήκι.Όλα τα λουλούδια πέφτουν στο πάτωμα.Είσαι η Πρώτη που θα είναι Πάντα δεύτερη.Χρόνος δεν είναι για τα αναγκαία.Και τα πολύτιμα ξεχάστηκαν και λείπουν.Αλλά φαρμάκι υπάρχει πάντα αρκετό για να γεμίσει ο κόσμος.
Είσαι Αόρατη και είσαι τελευταία.
Για να μαζέψεις την τελευταία σταγόνα απ το ποτήρι που ξεχείλισε.Γέμισε περισσότερο απ όσο μπορούσε να κρατήσει εντός του.Σταγόνα σταγόνα στάζει.. κάθε τόσο.
Πολλή η φτώχεια γεμάτη λόγια.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ανέμων Δίχτυα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
