Βιολί χωρίς ήχο..
Δοξάρι πεσμένο στο πλάι σαν χέρι αποκαμωμένο..
Τι θέλω να πω;
Τι εμποδίζει την αντίληψη να γίνεται συναντίληψη;
Τι εμποδίζει την αίσθηση να γίνει συναίσθηση, και να βιωθεί εντός;
Τι εμποδίζει την ψυχή να κατανοηθεί;
Τι εμποδίζει το μήνυμα που εστάλη να παραληφθεί, και παραλαμβάνεται μόνον ο φάκελος;
Τί εμποδίζει το νόημα να περάσει αυτούσιο με όχημα τις λέξεις και να φθάσει ολόκληρο ως έχει;
Γιατί είναι τόσο δύσκολες οι λέξεις;
Γιατί οι άνθρωποι μιλούν με τις ίδιες λέξεις κι εννοεί ο καθένας εντελώς άλλη πραγματικότητα;
Γιατί είναι τόσο δύσκολο να συναντηθούν οι ήχοι;
Ακούγονται ως παράταιροι κρότοι όπου απουσιάζει η αρμονία, ή δεν ακούγονται καθόλου.
Αν οι λέξεις μπορούσαν να προσληφθούν με όλο το βάθος της προφοράς τους, κι αν μπορούσαν να το μεταφέρουν αυτούσιο στον άλλον, θα είχαν ελπίδα ν απαντηθούν επαρκώς.
Τότε και οι άλλες λέξεις που θα ερχόταν από εκεί θα είχαν παραληφθεί με την ίδια ακρίβεια και βαθύτητα ως προς την κατανόηση.
Αυτή θα ήταν αρμονία.
Μα έχουμε δυσαρμονία.
Πρέπει να συνεννοηθούμε ο καθένας μ ένα προσωπικό γλωσσάρι, ή να μοιράσουμε ο ένας στον άλλον τις έννοιες με τις οποίες φορτώνουμε τις λέξεις.
Κι αυτές βαρυφορτωμένες με διαστάσεις βάθους, αποχρώσεων, αισθήσεων, θερμοκρασίας, αν και ξεκίνησαν χρησιμοποιώντας τα ίδια γράμματα του αλφαβήτου, κατέληξαν παντελώς "άλλες"!
Τέτοιες που δεν αναγνωρίζονται και μάταια πασχίζουν να επικοινωνήσουν.
Οι λέξεις φεύγουν απ τα χείλη και χρωματίζονται με την εκφορά της ανάσας τους.
Ώσπου να περάσουν απέναντι έχουν ψυχρανθεί οι νότες τους, έχουν διαβρωθεί απ τον αέρα κι έχουν εμποδιστεί να φθάσουν ίδιες.
Φθάνουν ως απόηχοι του εαυτού τους.
Προσλαμβάνονται ως άλλοι ήχοι που δεν αντανακλώνται σ εσωτερικό καθρέφτη και που γιαυτό περνούν αδιάφοροι.
Ή αποκρούονται ως εχθρικοί.
Το βιολί και το δοξάρι.
Κανένα δεν είναι στη θέση του.
Και τα δύο μαζί στην κατάλληλη θέση, στα κατάλληλα χέρια, μπορούσαν να παράγουν ήχο κατάλληλο.
Τώρα δεν παράγουν κανέναν ήχο.
Το βιολί είναι παροπλισμένο στην καρέκλα.
Στην καρέκλα και όχι ανάμεσα σ ευαίσθητα δάχτυλα, που να αισθάνονται την αξία του και ν αγκαλιάζουν λεπτές νότες.
Τόσο δύσκολη είναι η μελωδία..
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ανέμων Δίχτυα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
