Αυτές οι τσαγιέρες επικοινωνούν καλύτερα από μας, καθώς νοιώθουν οτι ανήκουν στο ίδιο σερβίτσιο..Εμείς δεν αναγνωρίζουμε άλλον σαν εμάς. Δεν δίνουμε θέση σε κανέναν.Δεν αναγνωρίζουμε αδέλφια.
Χάνουμε τις Ευκαιρίες της Προσέγγισης.
Εμείς για να συναντηθούμε, πρέπει να συμφωνήσουμε πως το τσάι δεν είναι καφές, και πως είναι αχνιστό ή παγωμένο.Ενδεχομένως, και ότι ήταν σωστή η τελετουργία της συναλλαγής.
Κι όμως, η μόνη απαραίτητη γνώση είναι πως αυτό αξίζει μόνον όταν προσφέρεται.
Αλλιώς συγκρούονται τα κομμάτια μας και γεμίζουμε θραύσματα πορσελάνης,
μάταια σκορπισμένοι.
Αν μάθουμε πόσο μας πλουτίζει η προσφορά,τότε το ζεστό ποτάμι θα μεταγγιστεί σε πολλά φλυτζάνια,
κι όλα τα κουταλάκια, μικρά μεγάλα θα έχουν τη θέση τους. Δεν χρειάζεται να βρούνε άλλες θέσεις αν έχουν τη δική τους.Εμείς για να συναντηθούμε πρέπει να γνωρίσουμε τον άλλον,να ταιριάζουν οι προεκτάσεις του με τις ελλείψεις μας, και οι γωνίες μας να βρούν τόπο ν αναπαύονται χωρίς να είναι αναγκαίο ν αλλάξουν σχήμα.Κι όταν αλλάζουν σχήμα να είναι για Προσέγγιση κι όχι για απομάκρυνση.Όμως η μόνη απαραίτητη γνώση είναι ότι:Ακόμη κι αν οι υποδοχές μας βρίσκουν τις γωνίες του, και οι ελλείψεις του συναντούν τις δικές μας, αξίζει να δώσουμε εκείνο που δεν έχουμε. Την Αγάπη που είναι μόνη της Συνάντηση!
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ανέμων Δίχτυα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
