Υπάρχει ζωή σ αυτά τα σπίτια.Στο φως της μέρας όλοι εργάζονται.Καθαρίζουν ότι φωτίζεται τη μέρα.Κάποιοι ζουν εκεί και κοιτάζουν έξω από αυτά τα παράθυρα.Αυτά τα σπίτια μοιάζουν με ανθρώπους.
Υπάρχει αθέατη ζωή μέσα σ αυτά τα σπίτια.Ξέρεις πάντως πως κατοικούνται.Τα φωτισμένα παράθυρα είναι εκεί σαν μάτια. Βλέπουν μόνο έξω. Ποτέ δεν βλέπουν μέσα. Το μέσα είναι σκοτεινό. Το φως δεν πρέπει να φωτίζει ορισμένες γωνιές. Αυτές είναι πάντοτε τοποθετημένες μακρυά από παράθυρα.
Καθαρίζουν τις γωνιές που φαίνονται και τις στολίζουν με λουλούδια όπως πρέπει.Και με λευκά τραπεζομάντιλα χαράς.
Κρεμούν τα καπέλα τους.Έρχονται και φεύγουν.Επισκέπτες και μόνιμοι κάτοικοι.Ξένοι και φίλοι.Λένε ότι θέλουν να καθρεφτίσουν. Ότι δεν καθρεφτίζεται μένει στις ντουλάπες τους. Αυτές δεν έχουν παράθυρα.Κάποτε ξαγρυπνούν στις καπνοδόχους τους έρημες γάτες. Αυτές βλέπουν καθαρά μέσα στη νύχτα.
Αυτά τα σπίτια που κτίσαμε εδώ έχουν παράθυρα εκεί που τα κτίσαμε κι έχουν και πόρτες. Τα παράθυρα έχουν γρίλιες κλειστές και η πόρτα έχει σύρτη.Αυτά τα μάτια μοιάζουν με παράθυρα. Αυτά τα παράθυρα έχουν πάντοτε κουρτίνες. Οι κουρτίνες κάποτε κρέμονται απ έξω για να γνωρίζεις τι ασπρόρουχα φοράνε οι σκέψεις τους υγρές,ώσπου να στεγνώσουν.
Μονάδες υγρασίας είναι όλα.Υγρασίες στα μάτια.
Κάποτε βγαίνουμε στα παράθυρα και μιλάμε στους γείτονες για τον καιρό, την ίδια ώρα που θέλουμε να μιλήσουμε για την υγρασία που πονάει στην ψυχή.
Λέμε την αλήθεια γιατί η υγρασία είναι βαρόμετρο του καιρού και της ψυχής.
Τι λέτε γείτονες; Έχει υγρασία..
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ανέμων Δίχτυα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
