Θα ..γνέσουμε μαζί ένα παραμύθι; (θέλει-δεν θέλει το πρόβατο..)
Μπορεί να είναι παραμύθι, ή ιστορία, ή πλεκτό ή κουβάρι, αλλά πάντως θα έχει πλοκή.
Παίρνω μπόλικο μαλλί..προβάτου κι αρχίζω να γνέθω το μαλλί.
Οι πλέξεις μπορούν και πρέπει να είναι διαφορετικές, μιας και στο τέλος μόνο θα μάθουμε τι πλέξαμε.
Οι οδηγίες χρήσεως έχουν ως εξής:
Αρχίζω εγώ και πλέκω μιά υπόθεση, και σταματώ σ ένα σημείο όπου η φράση μου δεν τελειώνει, και όποιος θέλει να παίξει, προσθέτει τη συνέχεια της φράσης και μια επόμενη πρόταση με σχόλιο που εγώ θα το ανεβάσω. Αυτή είναι μία εκδοχή. Θα αναμένουμε άλλους τέσσερις, όποιος προλάβει, ν ανεβάσει σχόλιο με άλλη εκδοχή κατά τον ίδιο τρόπο. Μετά εγώ που ξεκίνησα, θα επιλέξω ποια εκδοχή από τις πέντε θα κρατήσουμε. Οι άλλες θα μείνουν εκεί αποχρωματισμένες, και εκείνη που υπερίσχυσε θα γίνει με έντονη γραφή. Αυτός που διάλεξε την εκδοχή που υπερίσχυσε, θα συνεχίσει να πλέκει την πλοκή προσθέτοντας εξέλιξη ως πέντε προτάσεις. Η τελευταία του πρόταση θα είναι ημιτελής και τότε μπαίνουμε όποιοι θέλουμε και συνεχίζουμε κατά τον ίδιο τρόπο, τελειώνοντας τη φράση του και ακόμη μια φράση με μια εκδοχή εξέλιξης. Ακολουθούν άλλοι τέσσερις και κάνουν το ίδιο. Αυτός του οποίου η εκδοχή του είχε επιλεγεί και την κρατήσαμε για το επίσημο κείμενο της ιστορίας, θα διαλέξει ποιά εκδοχή από τις επόμενες θα κρατήσουμε και θα προσθέσει ο ίδιος τις δικές του πέντε προτάσεις με την τελευταία μισοτελειωμένη κλπ και πάει λέγοντας ως την Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου στις 22.00μμ όπου θα τελειώσει το..έργο με την τελευταία εκδοχή. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε τι θα έχουμε γράψει ως τότε. Μπορούμε όλοι να μπαίνουμε όσες φορές θέλουμε συμμετέχοντας σε κάθε φάση. Θεωρώ απλές τις οδηγίες, αν τις διαβάσετε προσεκτικά. Αν μπερδευτεί κάποιος επί των οδηγιών, με ρωτάει με σχόλιο ανά πάσα στιγμή.
Λοιπόν, πλέκω τις πέντε πρώτες προτάσεις και σταματώ και περιμένω να ..έρθουν πέντε διαφορετικές εκδοχές, επι μορφή σχολίου.
Αρχίζω με την..αρχή, ως εξής:
Ήταν αργά, είχε σκοτεινιάσει για τα καλά, όταν ο Λέανδρος πήρε το φιδογυριστό καντούνι με τις ηφαιστειακές πλάκες που είχαν έρθει κάποτε από την Πομπηία, κι άκουγε μόνον τα βήματά του ν αντηχούν εκκωφαντικά μες την ησυχία. Η Πιάτσα ήταν έρημη, κι η κουκουνάρα της κρεμόταν όπως πάντα στη συμβολή των δρόμων, ενώ ο άνεμος υγρός την έκανε να γέρνει πάνω στο σίδερο που τη συγκρατούσε κι ένας μεταλλικός θόρυβος ερχόταν να συνοδέψει τον ήχο των βημάτων του. Βιαζόταν. Έριξε μια ματιά πίσω του για να βεβαιωθεί οτι δεν τον ακολουθούσε κανείς, και συνέχισε βιαστικά. Την ίδια στιγμή ένας ακαθόριστος ήχος σαν θρόισμα που προερχόταν από μία εξώθυρα με ανάγλυφα μαρμάρινα σκαλίσματα, δίπλα του, τον έκανε να κοντοσταθεί, και...
Η σκαλιστή πόρτα έκλεισε βιαστικά και μια σκιά,μια γυναικεία φιγούρα, γλύστρισε στο ημίφως του καντουνιού και με γρήγορα βήματα έστριψε στη γωνία. Κάτι του θύμιζε αυτή η σιλουέτα του Λέανδρου ή μήπως ήταν παιχνίδι της φαντασίας του;...
Ένοιωσε ταραγμένος, μπερδεμένος. Ποίος; ... Αυτή η πόρτα παρέμενε για χρόνια ερμητικά κλειστή. Πόσα χρόνια πέρασαν, από την αποφράδα εκείνη ημέρα, που..δεν ήθελε να θυμηθεί. Κοντοστάθηκε, πιάνοντας το μικρό πλακέ όπλο που πάντα κουβαλούσε μαζίτου, στην μέσα τσέπη του σακακιού του, πιστό και αχώριστο σύντροφο τα τελευταία 3 χρόνια, και κοίταξε καλύτερα στο φως του φανού..και προσπάθησε να διακρίνει στο σκοτάδι τι ήταν αυτό που είχε σταθεί εκεί μπροστά στην σκαλιστή εξώθυρα. Πλησίασε αργά, διστακτικά...
«Σταμάτα!» Άκουσε μια βραχνή γυναικεία φωνή να τον προστάζει. Ανατρίχιασε. Αυτή η φωνή...Ασυναίσθητα πήγε να σφίξει το χρυσοποίκιλτο στιλέτο στην εσωτερική τσέπη της καπαρντίνας του, αναγνωρίζοντας τη σκιά της Μπέρτας, της γυναίκας με το καπέλο. Εκείνη φάνηκε σαν να τον περίμενε να διαβεί, παρόλο που είχε να τον δει 6 χρόνια και με το θάρρος που τη χαρακτήριζε πέταξε στο πλακόστρωτο μια .... σφραγισμένη περγαμηνή και χάθηκε στο σκοτάδι χτυπώντας δυνατά την πόρτα πίσω της. Ο Λέανδρος σήκωσε αποφασιστικά την περγαμηνή για να μη
χαθεί στο σκοτάδι και τη σκόνη της νύχτας και την έσφιξε στην παλάμη του. Έπρεπε οπωσδήποτε να ενημερωθεί ο Μερκούριος, αλλά προείχε βέβαια η εξέταση της περγαμηνής.
Είκοσι λεπτά αργότερα είχε επιστρέψει και πάλι στο σοφό καταφύγιο αποφεύγοντας προσεκτικά οποιονδήποτε περαστικό έδειχνε να τον ακολουθεί. Άνοιξε με τρεμάμενα χέρια την περγαμηνή και ξεκίνησε να διαβάζει με απληστία αγνοώντας...ότι μια φωτογραφία που ήταν μαζί με την περγαμηνή, είχε πέσει στον σκοτεινό δρόμο. Αυτή η φωτογραφία ήταν η απόδειξη της ενοχής του!!!!!!!!!
Καθώς διάβαζε την περγαμηνή με αγωνία συνειδητοποίησε πως κάτι έλειπε, κάτι έμοιαζε να του έχει ξεφύγει. Την ίδια στιγμή, σε ένα τελείως διαφορετικό σπίτι, μια κραυγή αγωνίας ξέφυγε από τα χείλη του Μερκούριου καθώς ο απαίσιος εφιάλτης είχε εισχωρήσει στο μυαλό του και είχε διακόψει το βαθύ του ύπνο. Ακόμα ταραγμένος κατευθύνθηκε προς την κουζίνα να πιει λίγο νερό και ασυναίσθητα σκέφτηκε ότι δεν ήταν αργά για ένα τηλεφώνημα στο Λέανδρο, τον δίδυμο αδερφό του. -Πήρες το μήνυμά μου? ρώτησε ανήσυχα το Λέανδρο. -Το μήνυμά σου κρύβει μια απειλή, του απάντησε εκείνος, και είμαι πολύ περίεργος να δω, κατά πού στρέφεις τάχατες το θυμό σου. Δεν έκανα ότι μου ζητήσατε ; Δεν βγήκα απ' τη ζωή σας; Δεν τριγυρνάω μονάχος το βράδυ στα σκοτάδια ; Δεν παραιτήθηκα απ' την πατρική μας κληρονομιά ; Ως και απ' τη γυναίκα που αγάπησα μου ζητήσατε να παραιτηθώ ...
Είμαι πολύ περίεργος να δω τι ακόμα θέλετε από μένα και κατά πού στρέφεται η οργή σου...
Πρέπει να πούμε στον πατέρα μας την αλήθεια, αρκετά χρόνια του την κρύβαμε!!!!!!!!
Πως θα δικαιολογηθείς Λέανδρε, πως θα του παρουσιάσεις την Ρομίνα και το παιδί, το παιδί σας , τον καρπό του έρωτά σας από τον καιρό που ήσουν φοιτητής στο Παρίσι στη σχολή καλών τεχνών.
Τόσα χρόνια σας βοήθησα να κρατήσετε κρυφή την αγάπη σας , γιατί ο πατέρας μας δεν θα δεχόταν ποτέ για νύφη του την κόρη του πιο μισητού εχθρού του, του πρώην φίλου του που του έκλεψε τον μυστικό αριθμό που ανοίγει την κρύπτη!!!!!!!
Ξέρεις τι τρομερό μυστικό κρύβει αυτή η κρύπτη Λέανδρε;;;;;;;;;;;
Το μυστικό είναι φυλαγμένο τόσο καλά και για τόσα πολλά χρόνια...
Και έτσι θα πρέπει να παραμείνει αν δεν θέλεις να δεις τις ζωές των ανθρώπων που αγαπάς
να καταστρέφονται.
Ο Λέανδρος ενώ άκουγε τον αδερφό του, έστεκε ακίνητος, σιωπηλός.Η ανάσα του έβγαινε βαριά, μα το μυαλό του δούλευε σα να χε πυρετό. Ένιωθε κούραση και συνάμα υπερένταση.
Τα είχε σκεφτεί πολλές φορές αυτά. Είχε σκεφτεί πολλές φορές τη στιγμή που θα ήταν υποχρεωμένος να ομολογήσει μπροστά στον πατέρα του, τον γέρο Κόντε, ότι τον καιρό που εκείνος τον έστειλε να σπουδάσει στη Σορβόννη, πριν δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια, ο Λέανδρος είχε αποκτήσει ένα παιδί, πως το παιδί αυτό το έκανε με μια γυναίκα που ο Κόντες ποτέ δε θα έδινε την συγκατάθεσή του να την παντρευτεί, μήτε το παιδί τους θα αναγνώριζε ποτέ, το παιδί αυτό που είχε τώρα μόλις ενηλικιωθεί και που μη υπάρχοντος άλλου κληρονόμου, έπρεπε αυτό να διαδεχθεί τον παππού του τον Κόμητα, να γίνει ο γενικός κληρονόμος του απέραντου υποστατικού και αργότερα ολάκερης της Κομητείας.
Βαριά αποστολή ...
Ο Λέανδρος γνώριζε πολύ καλά ότι η κοινωνική τάξη όπου από πάντα ανήκε η οικογένειά του – τα οικόσημά τους χρονολογούνταν ήδη απ’ τον καιρό της φεουδαρχίας – είναι μια τάξη που δεν μπορεί να βάλει καν στο νου της ότι ο γιός θα παρακούσει τη θέληση του άρχοντα πατέρα.
Πόσο μάλλον, που η Ρομίνα, η μάνα του παιδιού, που όλ’ αυτά τα χρόνια το μεγάλωνε στην απόλυτη σκιά, ήταν η δευτερότοκη κόρη της οικογένειας d’ Abranvil, άσπονδου εχθρού της δικής τους οικογένειας.
Η Ρομίνα, η μικρότερη αδερφή της Μπέρτα, δεκαοκτώ χρόνια πριν, είχε ζητήσει την συγκατάθεση του πατέρα της για να αφήσει την πατρική στέγη και να μπει δόκιμη να ασκητεύσει σε ένα μοναστήρι.
Άλλοτε, πάνε βέβαια πολλά χρόνια πίσω, οι δυό άρχοντες, ο πατέρας του Λέανδρου κι ο άρχοντας d’ Abranvil ήσαν φίλοι.
Κι αυτονών οι πατεράδες φίλοι ήσαν. Ο Λέανδρος όταν ήταν παιδί, άκουσε πολλές φορές από το στόμα του δικού του πατέρα ιστορίες που είχαν να διηγούνται για τις δυό οικογένειες.
Για τα λευκά Αραβικά άτια που διασταύρωναν και εκτρέφανε κατόπιν στους σταύλους τους, για τα ωραία κυνηγετικά σκυλιά, για τα κυνήγια που οργάνωναν παλιά με πλήθος κυνηγούς να τους ακολουθούν, για τη φιλανθρωπία που είχαν ορίσει σαν πρώτιστο καθήκον τους κι οι δυό άρχοντες προς τους φτωχούς ανθρώπους των υποστατικών τους.
Τα ήξερε όλα αυτά ο Λέανδρος κι ο δίδυμος αδερφός του ο Μερκούριος. Τα γνώριζαν πολύ καλά τα δυό αδέρφια και θλίβονταν για την κατάρα, γιά τη δυστυχία και την έχθρα που χτύπησε άξαφνα τις δυό οικογένειες . Ο πατέρας τους, από περηφάνια δεν μιλούσε πιά για όλα τούτα, μήτε πρόφερε ποτέ ξανά το όνομα των αλλονών .
Μα οι ώριμοι δίδυμοι άντρες θλίβονταν βαθιά για την κακιά ώρα, που είχε κάνει τις δυό οικογένειές τους εχθρούς.
Κι έφτασε τώρα η στιγμή, ο Μερκούριος να αποκαλύψει στον δίδυμο αδερφό του, εκείνο που είχε πέσει στην αντίληψή του, εκείνο που έτυχε να μάθει χωρίς ο ίδιος να το έχει επιδιώξει, αυτό που εκείνος με δέος αποκαλούσε «το μυστικό» !
Ο Μερκούριος, ήπιε μια γουλιά νερό απ’ το ποτήρι του, ανασύνταξε τις δυνάμεις του και είπε στον αδερφό του...
Λέανδρε, ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Αφήσαμε τα μυστικά να ρημάξουν τις ζωές μας. Κανένας μας δεν χάρηκε απλά, καθημερινά πράγματα, γιατί προείχε το καθήκον να διαφυλάξουμε το όνομα της οικογένειας. Ακόμη και τώρα, μεσήλικες πια δεν τολμάμε να σηκώσουμε το ανάστημά μας απέναντι στον αυταρχικό και υπέργηρο πατέρα μας. Το παιδί σου ενηλικιώθηκε και δεν ξέρει καν την ύπαρξη σου. Έφθασε η ώρα να μπει ένα τέλος και σου ζητώ ......
να με συγχωρήσεις αδελφέ μου...
Κατηγόρησέ με γι αυτό που τόσα χρόνια κράτησα όχι μόνο κρυφό,αλλά και που βοήθησα να γίνει.
Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί τις δυό μας οικογένειες τις έπνιξε το μίσος...???
Γιατί ο πατέρας μας δεν τόλμησε να αναφέρει ποτέ ξανά το όνομα του πιό στενού του φίλου...???
Γιατί η Ρομίνα θέλησε να εξαφανιστεί στο μοναστήρι...???
Γιατί έπρεπε εσύ να ξεχάσεις τη Ρομίνα και το παιδί " σας" να χαθεί στις σκιές...???"
Τα μάτια του Λέανδρου είχαν γίνει σαν δυό σχισμές στο σκοτάδι του δωμάτιου...
Ενοιωθε πως το τέλος πλησίαζε...
το τέλος μιας ιστορίας όπου ο ίδιος ήταν απλά ο κομπάρσος...
" Γιατί...??? ",βγήκε με κόπο η φωνή από το λαρύγγι του...
" Δεν χρειάζεται ο πατέρας μας να σε συγχωρήσει Λέανδρε,αλλά ο ίδιος να συγχωρεθεί..." ακούστηκε πνιχτά η φωνή του Μερκούριου καθώς άρχισε να ξετυλίγει το κουβάρι ...
Τη στιγμή εκείνη, ένας απότομος κρότος ακούστηκε, που έμοιαζε σαν να γκρεμίστηκε ξαφνικά κομμάτι του τοίχου, και τρόμαξε ως τα κατάβαθα της ψυχής του το Λέανδρο που τινάχτηκε αντανακλαστικά προς τα εμπρός, κι αρπάχτηκε μ όλη του τη δύναμη από κάτι σταθερό που βρέθηκε δίπλα του, ανοίγοντας έντρομος τα μάτια του.
Αυτό που είδε ήταν οτι κρατούσε σφιχτά κι απεγνωσμένα το μικρό βελούδινο μαξιλάρι, ενώ γύρω του το μισοσκόταδο φωτιζόταν αχνά από την παλιά λάμπα του γραφείου, και το παλιό εκκρεμές συνέχιζε να ταλαντεύεται αργά μες την ησυχία, για να διαπιστώσει αίφνης πως κανένα μέρος του τοίχου δεν είχε γκρεμιστεί, καμιά απόκοσμη δύναμη δεν τον απειλούσε, και μία παράξενη ησυχία επικρατούσε γύρω του σε σχέση με όλα όσα είχαν διαδραματιστεί τόσο έντονα τις προηγούμενες ώρες..μέρες; χρόνια; ή μήπως στιγμές;
'Ένα παράξενο χαμόγελο ζωγραφίστηκε στα χείλη του κι έμεινε να σκέφτεται τι είδε μάλλον τι "έζησε" μεταξύ ύπνου και ξύπνιου..
Κοίταξε γύρω του απορημένος για λίγες στιγμές, και σαστισμένος είδε ριγμένα γύρω του τα κιτρινισμένα από το χρόνο γράμματα που είχε βρεί ψάχνοντας το παλιό σεκρετέρ ενώ κάποια είχαν γλιστρήσει στο πάτωμα με την απότομη κίνησή του να σηκωθεί από την παλιά πολυθρόνα του πατέρα του.
Κάθιδρος συνειδητοποίησε πως είχε δει το πιο εξαντλητικό, το πιο ζωντανό και εφιαλτικό όνειρο από τότε που ήταν παιδί και τον είχε τρομάξει η Μπέρτα, η παλιά παραμάνα του επειδή κρυφάκουγε τις κρυφές συνομιλίες της με τον αμαξά.
Τα ερωτικά γράμματα με λυμένη την κόκκινη βελούδινη κορδέλα που τα συγκρατούσε, ήταν ακόμη ανάμεσα στα χέρια του και τον είχαν τόσο συνεπάρει στο διάβασμά τους ώστε χάθηκε μέσα σ έναν λήθαργο με πολλά όνειρα όπου είχε αναμειχθεί η αλήθεια με το ψέμα και η ονειροπόληση με την πραγματικότητα.
Ο Μερκούριος παντρευόταν αύριο τη Ρομίνα, και ο ίδιος είχε έρθει στο πατρικό του σπίτι για το γάμο, κι όμως ...τί αλλόκοτο ήταν αυτό το όνειρο, τι παράξενοι συνειρμοί το συντάραζαν..
Η Τζουλιέτα d’ Abranvil, η δική του αγαπημένη, μπήκε φουριόζα με το άρωμά της να κατακλύζει το χώρο, σ ένα σύννεφο από μουσελίνα, και μ ένα κελαρυστό γέλιο, του φώναξε περιπαικτικά: "Τι θα γίνει Λέανδρε; Κάτω στη σάλα ο χορός έχει ανάψει για τα καλά, κι ένα σωρό καβαλιέροι απορρίφθηκαν από μένα ως τώρα, μα όχι για πολύ ακόμη...κι εσύ τι κάνεις χωμένος τόσες ώρες μες τη βιβλιοθήκη του παππού σου..."
Ο Λέανδρος χωρίς ν απαντήσει, αφέθηκε να παρασυρθεί από την ορμητικότητα της και την ακολούθησε στη φιδογυριστή σκάλα του πύργου απ όπου ερχόταν ήδη οι ήχοι, οι μουσικές, ο απόηχος από τις κουβέντες και άρχισε να στροβιλίζεται μαζί της σ ένα ρυθμό καντρίλλιας, χωρίς να χάσει από τα χείλη του εκείνο το παράξενο χαμόγελο..
ΤΕΛΟΣ
Εδώ το πρόχειρο σημειώσεων των εκδοχών:
1η εκδοχή:Η σκαλιστή πόρτα έκλεισε βιαστικά και μια σκιά,μια γυναικέια φιγούρα, γλύστρισε στο ημίφως του καντουνιού και με γρήγορα βήματα έστριψε στη γωνία.Κάτι του θύμιζε αυτή η σιλουέτα του Λέανδρου ή μήπως ήταν παιχνίδι της φαντασίας του;...
(Χαρά)
2η εκδοχή:....πιάνοντας το μικρό πλακέ όπλο που πάντα κουβαλούσε μαζίτου, στην μέσα τσέπη του σακακιού του, πιστό και αχώριστο σύντροφο τα τελευταία 3 χρόνια.....
(para-kelsoscooks)
3η εκδοχή:Και να σφίξει το χρυσοποίκιλτο στιλέτο στην εσωτερική τσέπη της καπαρτίνας του, αναγνωρίζοντας τη σκιά της Μπέρτας, της γυναίκας με το καπέλο. Εκείνη φάνηκε σαν να τον περίμενε να διαβεί, παρόλο που είχε να τον δει 6 χρόνια και με το θάρρος που τη χαρακτήριζε πέταξε στο πλακόστρωτο μια ....(Εμέλια)
4η εκδοχή:...και να προσπαθήσει να διακρίνει στο σκοτάδι τι ήταν αυτό που είχε σταθεί εκεί μπροστά στην σκαλιστή εξώθυρα.Πλησίασε αργά,διστακτικά...«Σταμάτα!» Άκουσε μια βραχνή γυναικεία φωνή να τον προστάζει. Ανατρίχιασε. Αυτή η φωνή...(Χριστόφορος)
Νάτην !και η 5η εκδοχή:...ένοιωσε ταραγμένος, μπερδεμένος. Ποίος; ... Αυτή η πόρτα παρέμενε για χρόνια ερμητικά κλειστή. Πόσα χρόνια πέρασαν, από την αποφράδα εκείνη ημέρα, που...(Μαριμάρ)Τώρα περιμένετε να διαλέξω..εκδοχή..Μα είσαστε όλοι πολύ καλοί!!! Δεν φαντάστηκα πόσο δύσκολο θα ήταν να διαλέξω εκδοχή..Ευτυχώς που στην επόμενη φάση δεν είμαι εγώ που θα διαλέξω αλλά...:η Εμέλια! (λόγω του ότι ο Χριστόφορος θα γράψει μετά τη ..Δευτέρα λόγω των εγγονιών(!), η para-kelsoscooks δεν πρόσθεσε τη φράση της, η Χαρά, είναι απολύτως σχετική αλλά τη θέλω σ ετοιμότητα για την επόμενη πράξη του δράματος, και τη μαριμάρ (που υποπτεύομαι οτι είναι του :όσα παίρνει ο άνεμος..)ομοίως.Οπότε: Συνεχίζει η Εμέλια, στέλνοντάς μου τις πέντε επόμενες προτάσεις της συνέχειας και μετά περιμένει τις πέντε επόμενες εκδοχές από όποιον από μας θέλει, εφόσον ξαναμπαίνουμε όσες φορές θέλουμε. Και μετά εκείνη θα επιλέξει εκδοχή.Επειδή όμως με ξέρετε!Δεν αντέχω να μην κάνω την αλχημεία μου...Αυτό εξάλλου περιμένετε..(Χαρά μου...)Σκοπεύω, όπως και θα δείτε στη συνέχεια του αρχικού κειμένου όπου και σπεύδω να συρράψω...'όλες τις εκδοχές σας!!! Αλλά η Εμέλια συνεχίζει..
1η εκδοχή:... αγνοώντας ότι ένας ίσκιος που φαινόταν πριν κολλημένος με τον τοίχο, τον είχε ακολουθήσει ως τώρα, τον είχε πλησιάσει γοργά με το βλέμμα του σε πυρετώδη ένταση, πριν δρασκελίσει αθόρυβα το κατώφλι και βρεθεί πίσω από την άκρη της πτυχωτής κουρτίνας. Ο Λέανδρος στάθηκε κάτω από το φως του κεριού και με τρεμάμενα χέρια έφερε την περγαμηνή κοντά στα μάτια του κι άρχισε με κομμένη την ανάσα να διαβάζει το γράμμα που θα του έλεγε για τη Ρομίνα, όταν.. (Ρεγγίνα)
2η εκδοχή: ...το παραπονιάρικο γρύλισμα του Πίκο που ασυνήθιστος σε αυτή τη συμπεριφορά τουκυρίου του,απαίτησε όπως κάθε φορά το χάδι του.Δεν είχε διάθεση τούτη τη στιγμή...δεν είχε χρόνο.Έπρεπε να προλάβει,να μάθει,να καταλάβει γιατί οι σκιές ξεπήδησαν πάλι από τη λήθη και το σκοτάδι που τις είχε ξορκίσει,ζωντανεύοντας όσα... (Σπιρτόκουτο)
3η εκδοχή:...αγνοώντας προς το παρον οτι η περγαμηνή που κρατούσε τρέμοντας στα χέρια θα του καιγε και την ύπαρξή του με τα γραφόμενά της...(Χαρά)
4η εκδοχή:Αγνοώντας ότι μια φωτογραφία που ήταν μαζί με την περγαμηνή, είχε πέσει στον σκοτεινό δρόμο. Αυτή η φωτογραφία ήταν η απόδειξη της ενοχής του!!!!!!!!!(Ρένα)
5η εκδοχή:αγνοώντας.. πως αυτό που θα διάβαζε θα του άλλαζε μια για πάντα τη ζωή...Με χέρια τρεμάμενα από την αγωνία ξετύλιξε την περγαμηνη μένοντας έκπληκτος μιας και... (Μάκης)Ολοκληρώθηκαν και οι 5 εκδοχές!(Περιμένωωωωωωωω τη Χαρά............!)Ώστε η Εμέλια να επιλέξει τώρα ποιά εκδοχή θα κρατήσει. Αυτός που θα επιλεγεί, ξέρει τι θα κάνει....εεεέεεέέ;;;;Άσε! Θα του τα πω στ αυτί!Περιμένουμε..
Δημοσιεύθηκε πάραυτα! Τώρα μόλις ελήφθη, καθώς τώρα έλεγξα την εδώ ..ανεξέλεγκτη κατάσταση. Ήταν εδώ η καλή φίλη Μύρια, και σας άφησα ...ιμπάντο! αλλά τώρα είμαι εδώ. Περιμένω τώρα και καλώ επισήμως την Εμέλια να μας δώσει τις πέντε γραμμές της για να συνεχίσουμε!
Λοιπόν όπως είδατε, η Εμέλια αποφάσισε να συνεχίσει η Ρένα. Οπότε η Ρένα θα περιμένει όλους εμάς - 'οποιον θέλει να συμμετάσχει με εκδοχή. Θ ανεβάζω τις εκδοχές όπως έρχονται έως και την 5η. Τότε η Ρένα θα επιλέξει ποιά από τις επόμενες εκδοχές θα κρατήσουμε και θα συνεχίσει η ίδια με τις πέντε επόμενες προτάσεις της που η τελευταία θα είναι μισοτελειωμένη.
Πάμε;
1η εκδοχή:...την αντίδραση της Ρομίνας. τη δική της ζωή αφορά, η δική της ζωή θ ανατραπεί αν γίνει γνωστή η ύπαρξη της περγαμηνής, και τη θέση σου όταν καταλάβεις οτι ο αδελφός σου διατρέχει θανάσιμο κίνδυνο.Με ποιανού το μέρος θα πας με τον αδελφό σου ή με τους διώκτες του; Ποιοί άλλοι γνωρίζουν;...
(Χαρά)
2η εκδοχή..αν πραγματικά εννοούσες οτι η Ρομίνα, η γυναίκα που για χάρη της δέχθηκα όλη την οργή του πατέρα μας αλλά και την αποκλήρωσή μου από την πατρική περιουσία, έδωσε στη Μπέρτα την απόδειξη ότι ευθύνομαι για το θάνατό του ώστε να μπορεί να μ εκβιάζει. Κι αν πιστέψω αυτό το γράμμα, εσύ ο δίδυμος αδελφός μου, που για να καλύψω εσένα πήρα πάνω μου όλη την ευθύνη, κι εσύ ακόμη τώρα κρατάς αποστάσεις, είπε θυμωμένα, και...(Veritas)3η εκδοχή:..ποιός είναι αυτή τη φορά ο στόχος, αφού έχασα ήδη τη Ρομίνα για πάντα, τον εαυτό μου, το πρόσωπό μου, το όνομά μου, τρία χρόνια τώρα που δηλώθηκα νεκρός για μπορείς εσύ να ζεις φανερά τη μέρα, ενώ εγώ πρέπει να κρύβομαι και μόνο πολύ αργά τη νύχτα μπορώ να περπατώ στους αγαπημένους δρόμους τότε που δεν υπάρχει περίπτωση να συναντήσω κανέναν, μια και κανείς δεν κυκλοφορεί τόσο αργά με τόσο κρύο. Είχα να δω τη Μπέρτα από εκείνο το βράδυ που με παγίδεψε, κι απόψε πετάχτηκε μπροστά μου, σαν να με περίμενε για να.. (Ρεγγίνα)
4η εκδοχή:
...κατά πού στρέφεις τάχατες το θυμό σου. Δεν έκανα ότι μου ζητήσατε ; Δεν βγήκα απ' τη ζωή σας; Δεν τριγυρνάω μονάχος το βράδυ στα σκοτάδια ; Δεν παραιτήθηκα απ' την πατρική μας κληρονομιά ; Ως και απ' τη γυναίκα που αγάπησα μου ζητήσατε να παραιτηθώ ...
Είμαι πολύ περίεργος να δω τι ακόμα θέλετε από μένα και κατά πού στρέφεται η οργή σου...
(quartier libre)
5η εκδοχή:....είμαι πολύ περίεργος να δω πού θα φθάσεις...απάντησε εκείνος.Μετά από κάποιες στιγμές αμηχανίας και των δύο,κανόνισαν να συναντηθούν το επόμενο πρωινό και να μιλήσουν...να πάω να μη πάω ρωτούσε τον εαυτό του ο Λέανδρος και δεν μπορούσε να κλείσει μάτι από θυμό και αγανάκτηση.....(Μινωΐτισσα)
Ρένα μου τώρα μπορείς να διαλέξεις εκδοχή και να συνεχίσεις από την εκδοχή που διάλεξες με πέντε προτάσεις δικές σου, εκ των οποίων η τελευταία θα είναι ατελείωτη.Καλή συνέχεια!
Quartier libre είσαι η επιλεγμένη της Ρένας.
Αυτό σημαίνει ότι περιμένουμε όλοι τη συνέχεια που θα μα στείλει εκείνη σε 5 προτάσεις και μετά ακολουθούν όσοι προλάβουν να στείλουν συμμετοχές για τις 5 εκδοχές. Μετά ταύτα εσύ επιλέγεις ποιά εκδοχή κρατάμε και συνεχίζεις μετά εσύ την πλοκή της ιστορίας με 5 δικές σου προτάσεις κατά τα παραπάνω.
1η εκδοχή:..μια παγωμάρα απλώθηκε στο δωμάτιο... δεν ήταν ο αέρας της νύχτας, που είχε αρχίσει να βρυχάται και δεν άφησε το τρίξιμο της σκάλας να ακουστεί..... το ακουστικό έμεινε να κρέμεται με την μισοτελειωμένη φράση να αιωρείται.... Η περγαμηνή άλλαζε χέρια ακόμα μια φορά... Θεέ μου σκεφτόταν ο δον Μπαζίλιο πότε θα τελειώσει η κατάρα αυτή που.....(Μία)
2η εκδοχή:..οτι ο Φιορίντος, ο πατέρας της Ρομίνας, ο άσπονδος φίλος και εχθρός του, είναι αδελφός του δικού μας πατέρα, όπως δείχνει το αδιάψευστο πειστήριο της γέννησης που κρατήθηκε μυστικό όσο έπρεπε. Το πειστήριο αυτό, αν πέσει σε λάθος χέρια θα ήταν ικανό να γκρεμίσει σαν χάρτινο πύργο ότι χτίσθηκε ως τώρα, και να τον βυθίσει στην ενοχή για όσα έκανε, ενώ θυσίασε ήδη πολλά, ώστε δεν του αξίζει να τα χάσει όλα..
(Ρεγγίνα)
3η εκδοχή:..και τότε υποχώρησε μ έναν εκκωφαντικό θόρυβο το γείσο του παραθύρου και μπροστά στα πόδια του Λέανδρου σωριάστηκε ..η Μπέρτα, που ως φαίνεται είχε ακούσει όλο το διάλογο.. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου ο Λέανδρος σκέφτηκε, τι ακριβώς είχε πει και τί νόημα θα είχε βγάλει, αν διακινδύνευαν την αποκάλυψη της αλήθειας, πριν γυρίσει βλοσυρά να της πει: Τι νομίζεις οτι θα σου κάνω τώρα; κανείς δεν ξέρει οτι βρίσκεσαι εδώ κι έχω μια σειρά ερωτήσεις...
(Veritas)
4η εκδοχή:...φυλαγμένο τόσο καλά και για τόσα πολλά χρόνια...
Και έτσι θα πρέπει να παραμείνει αν δεν θέλεις να δεις τις ζωές των ανθρώπων που αγαπάς
να καταστρέφονται.
(spirtokoyto)
5η εκδοχή:"Θυμάσαι τότε που ακούσαμε τον πατέρα να μιλάει για "αιματοκρύπτη"; Ε; Θυμάσαι;
Θυμάσαι τι γέλια κάναμε γιατί νομίζαμε ότι μιλούσε για τον αιματοκρίτη τής γενικής εξέτασης αίματος που είχε κάνει;
Και όμως δεν είχε κάνει λάθος.
Η κρύπτη κρύβει ματωμένα μυστικά που αν βγουν στο φως του ήλιου πολλοί θα χάσουν τον ύπνο τους και ίσως και την ζωή τους ακόμη.
Την Ρομίνα πρέπει να...
(Χριστόφορος)
Quartier, σειρά σου να διαλέξεις μια από τις εκδοχές και μετά συμπληρώνεις τις 5 προτάσεις - η τελευταία μισοτελειωμένη.Καλή συνέχεια!
Quartier μου.....ανώτερο πάσης προσδοκίας!!!
Αυτές είναι πέντε ωραιότατες προτάσεις συνέχειας επί πέντε, επί πέντε....ότι ακριβώς ΔΕΝ τολμούσα να ελπίσω...
Υπέροχο και σ ευχαριστώ..
Τώρα όποιος θέλει στέλνει σχόλιο με τη δική του εκδοχή συνέχειας κάτω από το κείμενο της Quartier, το οποίο οφείλει να είναι η συνέχεια της τελευταίας μισοτελειωμένης φράσης της και μία ακόμη πρόταση..
To Spirtokoyto να είναι σ ετοιμότητα γιατί θα επιλέξει από τις επόμενες εκδοχές ποιά θα κρατήσουμε και ακολούθως θα γράψει τις πέντε προτάσεις της.
Μετά απ όλα αυτά, θα μου επιτρέψετε να γράψω έναν επίλογο του διηγήματος και ...Τέλος!
Αναμένω...
1η εκδοχή:Ξέρεις αδελφέ μου πώς εξανεμίστηκε όλη η περιουσία μας, πώς χάθηκε όλος ο πλούτος μας στους πέντε ανέμους; Είναι γιατί ο πατέρας μας για χρόνια έδινε σταθερά μεγάλα ποσά προς έναν παραλήπτη που προφανώς τον εκβίαζε. Ξέρεις τι ανακάλυψα; Η Μπέρτα εκβίαζε τον πατέρα μας με κάποιο μυστικό που..
(zermaze)
2η εκδοχή:Mia συμφωνία ανάμεσα σε δύο ανθρώπους πριν από αρκετά χρόνια...δυο αγόρια που είχαν μεγαλώσει μαζί και είχαν δεθεί σαν αδέρφια...ίσως και κάτι παραπάνω...
Η αδυναμία του ενός συμπλήρώθηκε από τον άλλο για να έρθουμε στον κόσμο εμείς Λέανδρε.... Στίγμα μεγάλο για έναν άνδρα ...
Όμως ο έρωτας ορίζει τις καρδιες των ανθρώπων...απρόβλεπτος...και το μίσος πιο δυνατό απο την αγάπη...
Πήρε ο καθένας τα μυστικά του και συνέχισε την ζωή του.
Το φορτίο βαρύ για το πέρεις μαζί σου ...Λίγο προτού φύγει η μητέρα άφησε ....
(Mia)
3η εκδοχή:.... ανασύνταξε τις δυνάμεις του και είπε στον αδερφό του...
Λέανδρε, ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Αφήσαμε τα μυστικά να ρημάξουν τις ζωές μας. Κανένας μας δεν χάρηκε απλά, καθημερινά πράγματα, γιατί προείχε το καθήκον να διαφυλάξουμε το όνομα της οικογένειας. Ακόμη και τώρα, μεσήλικες πια δεν τολμάμε να σηκώσουμε το ανάστημά μας απέναντι στον αυταρχικό και υπέργηρο πατέρα μας. Το παιδί σου ενηλικιώθηκε και δεν ξέρει καν την ύπαρξη σου. Έφθασε η ώρα να μπει ένα τέλος και σου ζητώ ......
(Μαριμαρ)
4η εκδοχή:..τη στιγμή εκείνη, πίσω από την κουρτίνα που παραμέρισε αθόρυβα, ξεπρόβαλε μια σκιά που στον τοίχο στο ελάχιστο φως έδειξε μεγεθυμένη. Ένα στιλέτο άστραψε καθώς σηκώθηκε και με μια κίνηση αιλουροειδούς, ο Λέανδρος απέφυγε το χτύπημα, βλέποντας το πρόσωπο της..
(Τούλα-φατσούλα)
5η εκδοχή:Η Ρομίνα μου μίλησε για μια διαθήκη που κατέστρεψες επειδή σε αποκλήρωνε και για την αδικία που έκανες σε μένα που με ονομάζεις αδελφό. Μόνο που δεν ξέρεις πως και μόνο που πήρες στα χέρια σου την περγαμηνή αυτή, τη βουτηγμένη σ ένα επικίνδυνο μείγμα δηλητηρίων, ήδη έχει περάσει από το δέρμα μέσα στον οργανισμό σου, και έχεις μόνο ελάχιστη ώρα ώσπου ν αφήσεις την τελευταία σου πνοή εδώ ..αδελφέ μου!
(Veritas)
Σπιρτόκουτό μου, τώρα μπορείς να επιλέξεις εκδοχή και να προσθέσεις σ αυτήν τις 5 προτάσεις σου..
Ακολουθώ εγώ με το ...Τέλος!
Κορίτσια μου και..Χριστόφορε, είμαι πολύ χαρούμενη για την εμπειρία που μοιραστήκαμε, κι έχω να πώ οτι διέτρεξα χάρη σε σας όλες τις αποχρώσεις συναισθημάτων, και μέσα από τη χαλάρωση, το γέλιο, τη δημιουργία, να καταλήξω σε μιά λυτρωτική αίσθηση που ελπίζω να τη μοιραστήκαμε.
Αφού ο στόχος μας δεν ήταν να γράψουμε το καλύτερο διήγημα το οποίο να αγχωθεί προκειμένου να βραβευθεί ως το καλύτερο του αιώνος..., αλλά ήταν να χαλαρώσουμε δημιουργικά και να συσφίξουμε τις σχέσεις μας, να επικοινωνήσουμε, να συνεργαστούμε, όλα αυτά πέτυχαν και με το παραπάνω!
Ευχαριστώ ΠΟΛΎ ΄Όλους τους ταλαντούχους..συγγραφείς!!!
Νομίζω οτι όλοι μαζί το χαρήκαμε..
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για την πάντοτε ανταπόκριση στις ιδέες που σκαρώνω και στα σχέδια που ..καταστρώνω!
Χωρίς εσάς, θα έγραφα ένα μονόλογο, μαζί με σας λειτουργεί ομάδα.
Ομάδα είναι συνεργατικότητα, επικοινωνία, αλληλεπίδραση, εμπλουτισμός, συντροφικότητα, διακριτοί ρόλοι και διακριτές προσαρμογές στους ρόλους των άλλων.
Δεν ξέρω τι άλλο να περιμένετε, καθώς εγώ από μένα περιμένω..τα πάντα!!!
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ανέμων Δίχτυα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
