Είχα πει ότι θα σας έχω για την «Ομορφάσχημη» οπτικοακουστικό υλικό, και ..συνήθως εκπληρώνω ότι..απειλώ! Συνήθως και όχι πάντα!Λόγω κωλύματος, δεν σας έχω βίντεο της παράστασης, αλλά ίσως πιο καλά, καθώς η μαγεία διατηρείται ατόφια και δεν εξαρτάται από τον ερασιτεχνισμό του.. βιντεολήπτη.Σκοπεύω όμως να σας το..ζωγραφίσω (αυτή η..απειλή θα πραγματοποιηθεί!), όσο μου επιτρέπουν τα διαθέσιμα χρώματα και πινέλα.. Εσείς να συμπληρώσετε ο καθένας τη δική του Γερτρούδη Στερν. Όλες είναι αληθινές!Θα σας πω όμως ποια είδα εγώ. Κάθε βλέμμα έχει το..χρώμα του, φανταστείτε πόσες μαγικές οπτικές ακόμα μπορεί να αντικατοπτρίζονται σ αυτό τον καθρέφτη.. Γιατί περί ενός πολυεδρικού καθρέφτη πρόκειται, με πολλές αντανακλάσεις και κρυμμένες λάμψεις.Κατ αρχή ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: Δεν είμαι κριτικός θεάτρου! Δεν κατέχω την επιστημοσύνη του χώρου. Είμαι απλώς, ερασιτέχνης θεατής. Καταλαμβάνω ένα μικρό χώρο στα δεξιά ή στα ζερβά του μέσου θεατή κινούμενη μέσα σ αυτές τις συντεταγμένες, και, εκπροσωπώντας μόνον τον..εαυτό μου.
Ήταν μια παράσταση ενός προσώπου. Παρά ταύτα είδα πολλά πρόσωπα να παρελαύνουν στη σκηνή, είδα τις σκιές τους να μεγαλώνουν και και να μικραίνουν μαζί με τις διάφανες αγωνίες τους, να συναντιούνται με τις σκιές των δέντρων και να διαλύονται με το σβήσιμο μιας άγνωστης μελωδίας. Γνωρίστηκα με κάποια από αυτά τα πρόσωπα. Είδα τις εκφράσεις τους, τα συναισθήματά τους, τις αποχρώσεις των συναισθημάτων τους.Φιγούρες με θροΐζοντα λεπτά υφάσματα που είχαν δική τους χορευτική κίνηση σαν να υπάκουαν σε μυστική χορογραφία. Μερικές πτυχές τους μου ήταν εξαιρετικά οικείες και κάποιες εξαιρετικά ανοίκειες αλλά καθώς πλησίαζαν, διέκρινα τόσο πολλές αποχρώσεις έντασης στα βασικά τους χρώματα ενώ ανάμεσά τους πλανιόταν η μουσική εκκωφαντική ή σιγανό ψιθύρισμα αλήθειας, ως τα ενδότατα της ακοής.
Η σκηνή ήταν ο κήπος των παλιών ανακτόρων ενώ απέναντι βλέπει κανείς από τη μια πλευρά του ψηλού τοίχου(της Πινακοθήκης τώρα) τη σκάλα που κατεβαίνει ως τον κήπο. Γύρω από την «σκηνή», συστάδες δέντρων, λουλούδια και θάμνοι, ενώ το μουράγιο από τη μία πλευρά έφερνε κάτι από την αρμύρα της θάλασσας, με το βραδινό αεράκι, ή μήπως ήταν απ αλλού η ανατριχίλα..κάποιες στιγμές που στην άκρα σιγή κορυφωνόταν η ένταση.. Από την άλλη πλευρά δεσπόζουν επιβλητικά μέσα από τις σκιές οι ψηλοί τοίχοι που στη μια άκρη έφτιαχναν αυτοσχέδιο θεωρείο των αιφνιδιασμένων που περνώντας από το περιστύλιο έβλεπαν ξαφνικά μπροστά τους μέσα στις φυλλωσιές, τη σκηνή ενός θεάτρου σε εξέλιξη.. Όλος ο μυρωμένος κήπος ήταν η σκηνή, και οι θεατές ήμασταν μέρος της . Το σκηνικό ήταν μόνο ένας προβολέας που παρακολουθούσε με φωτοσκιάσεις τις στιγμές, και μια μόνη καρέκλα. Λιτό, αφαιρετικό και πλούσιο. Πως όμως εγώ είχα την αίσθηση οτι παρακολούθησα μια μεγάλη ταινία, ένα έργο με πολλά πρόσωπα να κινούνται επί σκηνής, λίγο πριν χαθώ μέσα στην ατμόσφαιρά της και χαθώ εκεί μαζί με την ηρωίδα, καθώς τα όρια κάποια στιγμή έγιναν δυσδιάκριτα.
Η σκηνή κατά τόπους μεταμορφωνόταν, άλλαζε σχήματα, χρώματα, γινόταν μια σειρά από αλλεπάλληλα δωμάτια, ερείπια της εγκατάλειψης, ή ουρανός με σύννεφα- κάστρα, και κελιά, ανακριτικά γραφεία που γέμιζαν ανθρώπους που είχαν χάσει το δρόμο τους, κι εκείνους που ήλπιζαν να τον βρουν.. Ξαφνικά η σκηνή γινόταν θορυβώδης, με επέλαση στρατιωτών των οποίων οι στολές είχαν ζωηρά χρώματα, αποχρώσεις και ρυτίδες που αυλάκωναν τα πρόσωπά τους, συγκρούσεις και συναισθήματα. Αίφνης το σκηνικό άλλαζε σε δρόμους σκονισμένους και οχλοβοή ανθρώπων σε διωγμό, λίγο πριν μετατραπεί σε φυλακή υψίστης ασφαλείας και σε κελί απομόνωσης. Εκεί ζωγραφίστηκε η απόγνωση :Ζωγραφικοί πίνακες που γέμιζαν όλους τους τοίχους. Τα σύννεφα ζωγράφιζαν κάποιες ακτίνες ήλιου και τα κάστρα υπόσχονταν την απόδραση. Και μετά άνοιγαν δρόμοι της ερημιάς της περιπλάνησης, της σκληρότητας και του ευτελισμού που μπορεί ωστόσο να έχει περισώσει κάτι από το Σεβασμό του ανθρώπινου Προσώπου. Αυτά τα πρόσωπα τα γνώρισα μέσα από τις αδυναμίες τους, μέσα από τις απρόβλεπτες εκφράσεις τους, μέσα από τις αγωνίες που διέτρεχαν τη διαδρομή μεταξύ του Φόβου και της Ελπίδας. Κι είναι συχνά μεγάλη αυτή η διαδρομή και γεμάτη σκιερές γωνίες και κρυμμένες αντιστάσεις.Τόσα πρόσωπα σ ένα μόνο Πρόσωπο..
Μεμιάς το σκηνικό αλλάζει και γίνεται τρυφερό, το πιο τρυφερό που μπορεί να υπάρξει ανάμεσα σε δαντελένια ζιπουνάκια που βρέθηκαν για ν αγγίξουν μία πονεμένη, όσο και εύθραυστη επιδερμίδα διάφανη με δυσανάλογο ψυχικό σθένος σε έξαρση όλων των ψυχικών μηχανισμών επιβίωσης. Εκείνο που δεν πεθαίνει ποτέ, όταν όλα πεθάνουν, είναι η Ελπίδα.
Γνωρίστηκα με τη Γκρέτα - « το Γερτρούδη είναι πράγματι ένα συνηθισμένο όνομα». Η Γκρέτα δεν είναι ένα συνηθισμένο πρόσωπο. Η Ναταλία επίσης. Η Γκρέτα της είχε την κατάλληλη ιδιοσυστασία που της επέτρεπε ν ακροβατεί εντός και εκτός ορίων με θαυμαστή ευελιξία και σιγουριά.
Τη γνώρισα, όσο μου το επέτρεψε, σε οριακές καταστάσεις Συνάντησης με τον αληθινό πυρήνα της ύπαρξής της, ενώ κάθε φορά αναγκαζόταν να θυσιάζει ατόφιες γωνιές της ύπαρξης στο βωμό της ανάγκης, και στη συνέχεια να θεραπεύει τρυφερά τους ακρωτηριασμούς της μέσα σε άφατο πόνο χωρίς να μιλήσει ποτέ γι αυτόν. Για να πλησιάσει ενδοσκοπικά τον απρόσιτο εαυτό, για να φθάσει στην κάθαρση του προσώπου, χρειαζόταν η Γενναιότητα της Απόφασης.Έπρεπε να σπάζει διαδοχικά όλα τα προσωπεία - μια σειρά οστράκινα σκεύη να τα συντρίβει, προσεκτικά μήπως αγγίξει τραυματικά με οδυνηρό τρόπο την ψυχή της και ταυτόχρονα αντικρίζοντας κατάματα τους Φόβους της ..Η Γκρέτα έχει χάσει τη ζωή της. Έχει αναγκαστεί να αποστερηθεί κάθε άμυνας. Φοβάται μήπως δεν έχει τίποτα πια να χάσει. Της αρέσει να βλέπει τις ζωές των άλλων, να τις περιεργάζεται στερεοτυπικά χωρίς να τις αγγίζει πραγματικά, προκειμένου να περάσει το φράγμα και ν αγγίξει τη δική της ζωή.. Ανάλαφρα, ως να μη είχε ενσυναίσθηση , με τη Σκέψη να έχει βυθιστεί την ίδια στιγμή στο Νου και στην Καρδιά ενώ ρίζωνε στο έδαφος με στυλωμένα τα εύθραυστα πόδια της, εκεί που έπρεπε να είναι φτερά.Έμοιαζε τραγικό πορτραίτο, που είχε διαφυλάξει ωστόσο ένα καθαρό φως στο βλέμμα και ακόμη και όταν άγγιζε το έσχατο σημείο θησαύριζε απολύτως την Αξιοπρέπεια, το Σεβασμό και την Ελευθερία. Σπάνια συστατικά ικανά να προσδώσουν ψυχή στη νεκρή φύση. Η Γκρέτα διέτρεξε τη ζωή της κυνηγημένη από τους ανθρώπους, αγκαλιάζοντας τους ανθρώπους, μη παραδίδοντας την ψυχή της στον αφανισμό μη επιτρέποντας την αποσύνθεση του ανθρώπινου προσώπου της προκειμένου να μη διαλυθεί, αξιοποιώντας τις εφεδρείες δύναμης δίνοντας πλούσια εκείνο που δεν είχε πάρει.
Θα σας πω μόνον κάτι:Η Γκρέτα και η Ναταλία αλληλοδέθηκαν αξιοθαύμαστα στη σκηνή , μία τέτοια δυναμική συγκερασμού, μέσα από την ύψιστη υποκριτική τέχνη της δεύτερης, που έδωσε Ψυχή στο κείμενο και Πρόσωπο στην πρώτη. Αυτή την παράσταση όπου την πετύχετε, να πάτε να τη δείτε!
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ανέμων Δίχτυα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
