"Κακός δούλος του Θεού!", έλεγε ο πάππους μου ο Δημήτρης, και ξέραμε όλοι τι εννοούσε!"Κακό σκουτί" έλεγε η θεία Φλωρεντία, και ομοίως ξέραμε τι εννοούσε.."Κακό αγγειό", έλεγε ο πατέρας μου, και επρόκειτο για αγγείο άδειο ή μάλλον όπου βρίθει κακών και γέμει εμπαθείας.Είναι κατηγορία ανθρώπου κι αυτό.. Εκεί ανήκουν άνθρωποι επιτήδειοι σ ένα μόνο πράγμα: στο να υποκρύπτουν μία έντεχνη κακία πίσω από ευγενές- πολύ ευγενές-πάρα πολύ ευγενές προσωπείο.Μη αφήνοντας περιθώριο εμφάνισης προσώπου.. Το πρόσωπο εκεί έχει χαθεί, και η ύπαρξη γίνεται δηλητηριώδης και ερπετική, ενώ ελίσσεται και σέρνεται αλλά μπορεί να σταθεί προσωρινά ως το υποδυόμενο, ανάλογα με το επίπεδο όρασης του..κοινού, και βέβαια σε πρώτο χρόνο.
Σε δεύτερο χρόνο θα προδοθεί πάλι σε διαβαθμίσεις αποκάλυψης και κατά περίπτωση. Αν υπήρχε πράγματι περιεχόμενο, αν δεν υπήρχε το άδειο ή το συμπλεγματικό εγώ, δεν θα χρειαζόταν η επιτηδειότητα του καλύπτειν.
Θα ήταν άχρηστη και αδιάφορη τεχνική, ενώ έχει μετατραπεί σε ζωτική ανάγκη, σε ένδυμά που έχει γίνει ένα με το δέρμα του.
Την ίδια στιγμή, το εσωτερικό του άδειο έχει γεμίσει μόνο με ανασφάλειες, φόβους, ανεπάρκειες, μετουσιωμένες σε επιθετικότητα που υποδύεται υπερβολική ευγένεια, ανωτερότητα, καλλιέργεια, ευαισθησία...
Η επιτηδειότητα αυτή, είναι μηχανισμός άμυνας που εκφυλίστηκε σε κάτι εγωπαθές και παθολογικό. Μαθαίνει ο .."ιδιοκτήτης" να ζει με την εικόνα και σταδιακά χάνει κάθε επαφή με το πρόσωπο του, και με την πραγματικότητα.
Τελικά είναι ζήτημα ζωής και θανάτου γιαυτόν το προσωπείο του.
Αν μάλιστα κατέχει και τη θεωρητική γνώση..είναι ολότελα χαμένος καθώς έχει θέσει τη γνώση στην υπηρεσία της παθολογίας και της κακοήθειας, και γνωρίζει πως να διαστρέψει τη θεωρία ώστε να είναι τεχνική πειθούς.
Ακόμα και του ιδίου!
Αυτή η "τέχνη" του εξασφαλίζει τη μοναξιά.
Αρχικά μόνο κερδίζει, αλλά μόνον σε εντυπώσεις , ενώ στην πορεία ο χρόνος ,αμείλικτος, είναι αυτός που ζυγίζει ανθρώπους.
Καμία κακία δεν μπορεί να υποδυθεί αψεγάδιαστα την αρετή σε δοκιμασία χρόνου.
Κανένα έλλειμμα, κανένα κενό δεν καλύφθηκε ποτέ ικανοποιητικά από ένα στολισμένο κέντημα- όσο στολισμένο- καθώς έρχεται στιγμή να φυσήξει άνεμος και να τραβήξει το κάλυμμα.
Το άδειο του φαίνεται πιο αβυσσαλέο τότε..Ποτέ όμως το κακό δεν είναι αιώνιο, εξ ού και ο θάνατος που έρχεται συχνά να το τερματίσει. Αλλά και πριν από αυτόν, το ίδιο το κακό τιμωρεί τον φέροντα, κατά το: "Όστις σκάπτει λάκκον θέλει πέσει εις αυτόν και ο λίθος θέλει επιστρέψει εις τον κυλίοντα αυτόν." (παροιμίαι ΚΣΤ').
Μα οι κακοί είναι μικροί, και δεν μπορούν σε τίποτα στ αλήθεια να μας βλάψουν."Είδατε ποτέ τον κέδρο να κρύβεται από τον άνεμο; Ο άνεμος τον κουνάει και τον δυναμώνει. Θα γίνει σοφός εκείνος που καταφέρνει απ' το κακό να βγάζει καλό" (Αντουάν ντε Σαιντ Εξιπερί) Ούτε χρειάζεται να εκδικηθούμε το κακό με κακό, καθώς η επαφή με το κακό έχει μία ιδιότητα να μας μετατρέπει σ αυτό που επικρίνουμε- αφού : "Του κακού, κακό μην κάνεις, το δικό του τόνε φτάνει."(Ελληνική Παροιμία)
Υπάρχει μια εκδίκηση σπουδαία:
Αφού οι κακοί είναι μικροί, είναι φτωχοί και είναι τόσο μόνοι, αν τους δοθεί από μας κάτι πρωτόγνωρο γιαυτούς, κάτι ανέλπιστο, κάτι που από τη λύπηση μπορεί να προχωρήσει σε συμπόνια, και από συμπόνια να γίνει λίγη αλλά καθαρή όσο και παράλογη αγάπη, καθώς η αγάπη είναι από τη φύση της παράλογη και δεν χρειάζεται καθόλου λογική για ν ανθίσει, ίσως να δούμε το αγγείο ν ανθίσει με κάτι ανέλπιστο, κάτι παράλογο, κάτι που να μην είναι άνθος του κακού, αλλά ένα μικρό λουλούδι..
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ανέμων Δίχτυα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
