RICHARD J. LEIDER & DAVID A. SHAPIRO"Repackink your Bags" (Ελληνικός τίτλος είναι: "Εμπρός! για μια Νέα Αρχή στο ταξίδι της Ζωής"εκδόσεις: Φυτράκη-για μένα δεν ανταποκρίνεται πετυχημένα σε σχέση με το περιεχόμενο ενώ θα προτιμούσα ένα τίτλο με κατά λέξη μετάφραση- )
κεφ. 13σελ:307-311Κι αν χαθώ;
"Ο Ντέιβ θυμάται πως είναι να αισθάνεσαι χαμένος:"Όταν ήμουν μικρό παιδί και παραπονιόμουν πως δεν είχα τίποτα να κάνω, η μητέρα μου πάντα μου απαντούσε "άντε χάσου στο δάσος". Φυσικά έκανε πλάκα, χωρίς να μπορεί να φανταστεί οτι ο μοναχογιός της θα έπαιρνε στα σοβαρά την πρότασή της. Κι όμως, κάποια μέρα την πήρα πράγματι στα σοβαρά.Ξεκίνησα από το σπίτι στις δέκα το πρωί και πήγα και χώθηκα κατευθείαν στο δάσος που συνόρευε με τον οικισμό μας. Σε λιγότερο από τρεις ώρες, ήμουν πια ολότελα χαμένος. Δεν είχα την παραμικρή ιδέα για το που βρισκόταν το σπίτι, ούτε μπορούσα να προσανατολιστώ γαι να βρώ το δρόμο του γυρισμού.Έκανα κύκλους γύρω γύρω κι έπεφτα πάνω στα ίδια μονοπάτια που είχα πάρει και προηγουμένως. Θυμάμαι οτι πέρασα από ένα συγκεκριμένο θάμνο με βατόμουρα γύρω στις έξι φορές από καμιά ντουζίνα διαφορετικές κατευθύνσεις, ενώ αισθανόμουν καταδικασμένος να επαναλαμβάνω τα ίδια βήματα ξανά και ξανά εις τον αιώνα τον άπαντα. Παρόλο που δεν υπήρχαν πολλές πιθανότητες να χαθώ για πάντα μέσα στα δυο τρία τετραγωνικά μίλια ενός πολυσύχναστου δάσους, στο μυαλό μου- το μυαλό ενός επτάχρονου αγοριού- φαινόταν πως έφτανε η συντέλεια του κόσμου. Δεν θα γλίτωνα ποτέ. Θα έβρισκαν τα κόκαλά μου, καλογυαλισμένα από τα σαγόνια των ζώων και τα σκουλήκια.Ύστερα από μια ώρα περίπου, κατά την οποία έψαχνα πανικόβλητος το σωστό δρόμο, βγήκα τελικά σ ένα ξέφωτο, που οδηγούσε σ ένα βοσκοτόπι πάνω σ ένα ύψωμα. Άρχισα να τρέχω και ξαφνικά βρέθηκα πρόσωπο με πρόσωπο μ ένα άλογο. Τρομοκρατημένος και ανακουφισμένος μαζί, δεν άντεξα κι έβαλα τα κλάματα. Οι φωνές μου τράβηξαν την προσοχή του ιδιοκτήτη του αλόγου, ενός ευγενικού ηλικιωμένου κυρίου στον οποίο ανήκε η φάρμα όπου είχα τυχαία βρεθεί. Με ηρέμησε, μου σκούπισε τα δάκρυα και με πήρε στο σπίτι του για να τηλεφωνήσω στη μαμά μου.Θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά την κουζίνα του- το ημίφως, τη μυρωδιά από κάτι που ψηνόταν στο φούρνο. Είχε ένα μεγάλο ξύλινο τραπέζι, όπως ακριβώς πρέπει να έχουν όλα τα αγροτόσπιτα. Η γυναίκα του, υπόδειγμα νοικοκυράς, φορούσε μια λουλουδάτη ρόμπα και με μπούκωνε με φρεσκοψημένα κουλουράκια.Φυσικά μέχρι να έρθει η μαμά μου εγώ δεν ήθελα να φύγω. Μόνο αφού εισέπραξα μια ανοιχτή πρόσκληση από τους οικοδεσπότες μου, συμφώνησα να φύγω. Στο αυτοκίνητο, η μαμά μου με ρώτησε πως στην ευχή μου ήρθε να πάρω τοις μετρητοίς τα λόγια της και να χαθώ στο δάσος. Και βέβαια, εγώ απάντησα ότι δεν ήμουν χαμένος, ούτε για μια στιγμή και ότι τα πάντα τα είχα σχεδιάσει από την αρχή. Η μαμά μου χαμογέλασε και συνέχισε να οδηγεί.
Το νόημα αυτού του περιστατικού είναι ότι, μερικές φορές, όταν είμαστε χαμένοι, νομίζουμε πως δεν είμαστε. Αλλά και ότι, μερικές φορές, όταν νομίζουμε πως είμαστε χαμένοι, στην πραγματικότητα δεν είμαστε.Καθώς θα ξαναφτιάχνετε τις αποσκευές σας και θα βάζετε πλώρη για το επόμενο κομμάτι του ταξιδιού της ζωής σας, είναι πιθανό να νιώσετε συχνά χαμένοι, Στην περίπτωση αυτή, ίσως αξίζει τον κόπο να σταθείτε ένα λεπτό και να σκεφτείτε αν πραγματικά είναι έτσι τα πράγματα ή αν απλώς βρίσκετε μέσα στο δάσος ένα μονοπάτι, που θα σας οδηγήσει εκεί όπου δεν έχετε ξαναπάει. Από την άλλη μεριά, αν αισθάνεστε ιδιαίτερα σίγουροι για το που βρίσκεστε, θα ήταν χρήσιμο να ρίξετε μια ματιά γύρω σας. Μπορεί ν ανακαλύψετε ότι έχετε χωθεί βαθύτερα μέσα στο δάσος απ όσο νομίζατε- κάτι όχι απαραίτητα κακό.Στο κάτω κάτω της γραφής, υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να σας περιμένουν κάπου εκεί κοντά φρεσκοψημένα κουλουράκια!
Νιώθετε χαμένοι επειδή χαθήκατε;Και εν πάση περιπτώσει, τι σημαίνει να είναι κανείς χαμένος; Και πώς μπορούμε να χαθούμε, όταν δεν ξέρουμε που πηγαίνουμε; Η θετική πλευρά σ αυτό είναι ότι, αν νομίζουμε πως έχουμε χαθεί, τότε προφανώς έχουμε κάποια συγκεκριμένη κατεύθυνση στο μυαλό μας..................................................................................Το άλλο θετικό στην υπόθεση αυτή είναι ότι, αν έχετε χαθεί, τουλάχιστον το ξέρετε. Αν όμως, νομίζετε οτι ξέρετε ακριβώς πού βρίσκεστε και πού πηγαίνετε, ίσως έχετε πολύ καιρό να κοιτάξετε γύρω σας, για να διαπιστώσετε πού ακριβώς βρίσκεστε. Μπορεί, λοιπόν, να έχετε πραγματικά χαθεί και να μην το ξέρετε.Η αίσθηση πως έχετε χάσει το δρόμο σας είναι το αναγκαίο πρώτο βήμα για να βρείτε τον εαυτό σας. Άν έχετε χαθεί, αυτό σημαίνει πως βρίσκεστε στο δρόμο - ακόμα και άν δεν αντιλαμβάνεστε..................................................................................Τι να Κάνετε αν έχετε Χαθεί.
.................................................................................Έτσι λοιπόν, άν αισθάνεστε χαμένοι αφού έχετε ξαναφτιάξει τις αποσκευές σας- ή άν ανησυχείτε μήπως νιώσετε χαμένοι όσο ακόμα σκέφτεστε αν θα ξαναφτιάξετε τις αποσκευές σας- το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να μην κάνετε τίποτα. Μείνετε ακίνητοι. Ρίξτε μια ματιά γύρω σας. Νιώστε τα συναισθήματά σας. Και μην ξεχνάτε ...ν αναπνέετε!.................................................................................
Κάθε φορά που παραιτείστε από κάτι, κάθε φορά που ξαναφτιάχνετε τις αποσκευές σας - ακόμα κι αν τα πράγματα δεν εξελιχθούν όπως τα έχετε υπολογίσει- υπάρχει πρόοδος. Εφόσον κρατάτε ανοιχτά τα μάτια, τα αφτιά και την καρδιά σας, πάντα θα υπάρχει κάτι να μάθετε."..................................................................................
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ανέμων Δίχτυα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
