Τι νομίζεις ότι βλέπεις από αυτό το παράθυρο..Νομίζεις ότι βλέπεις;Δεν βλέπεις παρά μόνον εκείνο που κόλλησες στο τζάμι
έτσι όπως σου το περιέγραψαν ότι είναι εκεί έξω και Εκεί Μέσα.
Παίζεις ένα μοναχικό πιάνο και στόλισες με πεσμένα φύλλα τις παρτιτούρες.
Σολίστ για έναν ακροατή.
Σκηνή για έναν θεατή.
Ξέχασα ότι κατά διαστήματα ζωγραφίζεις τα τζάμια.
Προσθέτεις και βιολί στην ορχήστρα.
Το ακούς μόνον εσύ.
Το τζάμι πάντα υπάρχει ανάμεσα σ εσένα και στη Ζωή.
Και τί νομίζεις ότι βλέπεις;
Κατεβαίνει η κουρτίνα.
Στα τζάμια σου προστίθενται τετράγωνα.
Η θέα γίνεται όλο και πιο μικρή.
Την υποπτεύεσαι με ακρίβεια.
Μόνον την υποπτεύεσαι.
Μετά γράφεις για να μπορείς να ξαναδιαβάσεις στο φως που δραπετεύει.
Τί νομίζεις οτι μπορείς να δείς;
Χρειάζεται να δείς;
Αφού μαντεύεις.
Και κάποτε ακούς.
Είναι έτσι ακριβώς.
Μετριούνται οι μειοδοσίες.
Ενδίδει η προσαρμογή.
Όλα είναι μέσα σε γράμματα που τα γράφεις και που τα κλείνεις και μετά τα κάνεις να πετάξουν.
Δεν διεισδύουν.
Προσκρούουν στο τζάμι.
Και προσγειώνονται τα χελιδόνια στο έδαφος.
Όμως καθώς πλάστηκαν για Ουρανό, νομίζω θα βρουν αέρα από φεγγίτη..
Πίσω απ αυτό το τζάμι δεν είδες τίποτα.
Όλα τα έχεις δει μέσα στη σκέψη σου κι ήταν Σωστά.
Είδες Χωρίς το τζάμι.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ανέμων Δίχτυα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
